Μακεδονικο Μουσειο Ακροπολης Ολε

Θα κανω μια αποπειρα να εκφραστω κοσμια, μιας και τελευταιως το μπογκ αυτο ειναι εντελως σποραδικο.

Ψυχολογος δεν ειμαι αλλα μια απο τις αρχες τις ψυχολογιας αναφερεται στι γεγονος οτι οι ανθρωποι τινουν να πιστευουν και να επικροτουν τις αποψεις αυτες που βρισκονται πολυ κοντα στη σφαιρα της κοσμοθεωριας τους, απο την πιο απλοικη μεχρι την πιο πολυσυνθετη και πολυεπιπεδη... Κατι που αντιβαινει στον καθιερωμενο τροπο σκεψης τους απορριπτεται χωρις ιδιαιτερη επεξεργασια. Αυτη η σκεψη μπορει να παρει πολλα μονοπατια αλλα η επισημανση αφορα ευτυχως ενα τομεα μονο.

Μια κοινωνια με ντοπαρισμενη εθνικη συνειδηση που μεγαλωνει τα παιδια της συστηματικα και προπαγανδιστικα με μια ψευδαισθηση μεγαλειου πυροβολει επανειλημενα το ιδιο της το ποδι με την συνθηματολογια του "αδιαπραγματευτου" δικιου της (υπερ-)πατριδας (τι? παντα εχουμε δικιο!).

Για να αφησω παραμερα τα σιχαμερα θρησκοληπτα παπαδιλικια που εχουν καλουπωσει αυτον τον τροπο σκεψης κοντα 2000 χρονια (ακρως τοξικος συνδυασμος αρχαιοελληνισμου και ορθοδοξιας) θα δωσω δυο συγχρονα παραδειγματα αυτης της "αδιαπραγματευτης" στασης σε διεθνες επιπεδο που μαλλον μας κανουν πολλαπλασιο κακο απ'οτι καλο, αλλα ποιος ακουει.

Παραμεριζοντας την Κυπρο διοτι βαριεμαι (υπερκορεσμος) πλεον να ακουω οτιδηποτε αφορα το Κυπριακο, ο συνδετικος κρικος που θα μας διασκεδασει αποψε τυχαινει να ειναι ο τωρινος υπουργος πολιτισμου. Κατα τυχη βεβαιως διοτι σαν κι αυτον σκεφτεται ετσι κοντοφθαλμα και μια μεγαλη πλειοψηφια.
Θυμαμαι λοιπον το 91-92 (τοτε δεν ηταν? Ημουν 15αρης συγχωρουμαι αν ξεχασα κατι) που βρισκοταν στο ΥΠΕΞ και μαζι με την τοτε κυβερνηση (κι ολα τα κομματα στο χορο) διατυμπανιζαν το "αδιαπραγματευτο" του ονοματος της Φυρομ.

Καμια διαπραγματευση στο θεμα του ονοματος κλπ κλπ κλπ, μονο κορονες κι επιχειρηματα θυμικα θελοντας να παρουμε 100 και να δωσουμε 0. Λοιπον!!! Κανεις δεν βλεπει οτι τιποτε δεν εμαθαν???? Τιποτε!!! 17 χρονια αργοτερα π α ρ α κ α λ α μ ε τους μπουνταλαδες οπισθοδρομικους γειτονες μας να δεχτουν το Βορεια Μακεδονια (Pleeeeeeeease!!!) κι ο ιδιος ανθρωπος που απετυχε τοτε - φανταζομαι και τον ιδιο λαο ν'ακολουθει προβατικα ανεξαρτητως κομματικου χρωματισμου - να μιλαει ακομα με την ιδια γλωσσα για το "αδιαπραγματευτο" των μαρμαρων του Παρθενωνα!!!

Κανεις, μα κανεις δεν βλεπει τον συσχετισμο???
Οτι ειναι η αλλη πλευρα του ιδιου νομισματος?

Παλι θελουμε να παρουμε 100 και να δωσουμε 0 σε μια διεθνη διαπραγματευση που δεν παιζεται με συναισθηματικους ορους!!! Δεν ξερω, αλλα αυτη η τυφλοτητα των ελληνων να δουν περα απο τη μυτη τους στα διεθνη fora, μου φαινεται κυριως κωμικη και γελοια μαζι... Τι μας "ανηκει" και τι δεν μας "ανηκει" σηκωνει τεραστια συζητηση και ο πιο καλοθελητης γνωριζει πως τιποτε δεν λυνεται προς οφελος του παραμενοντας "αδιαπραγματευτος", ανελαστικος και περηφανα χαμενος.Κανεις δεν αναγνωριζει οτι κι ο εκαστοτε "αντιπαλος" προσπαθει το καλυτερο (κι αναλογα με την ωριμοτητα της κοινωνιας του επιτυγχανει η οχι).

Τι κι αν το μουσειο ειναι υπεροχο και επιτελους το μοναδικο παγκοσμιο που εχει η Ελλαδα! Δια μαγειας θα επιστρεψει το Βρετανικο μουσειο τα μαρμαρα στην "αδιαπραγματευτη" ελλαδα που τα θελει ολα γιατι της ανηκουν? Γιατι? Για ποιο λογο? Για τα 6,768 δισεκατομμυρια ανθρωπων το θεμα ειναι απο αδιαφορο ως ενα κατ'εξακολουθηση εθνικο γινατι, απ' αυτα που εχει καθε χωρα να την ταλαιπωρουν.

Φυσικα και η "αδιαπραγματευτη" σταση της ελλαδας δεν θα οδηγησει πουθενα (ανεκαθεν, σε ποιο θεμα πετυχε ως τωρα?) και σε 20 χρονια θα παρακαλαμε για κατι σαφως υποδεεστερο, διοτι δεν δειχνουμε ποτε το θαρρος και τον πραγματισμο να δεχτουμε κατι λιγοτερο απο αυτο που α υ θ α ι ρ ε τ α και ουτοπικα εχουμε θεσει ως στοχο. (Κανεις στην Ελλαδα δεν μιλαει για εναλλακτικα σεναρια στα αληθινα σοβαρα θεματα.)

Βεβαιως στο διεθνη τομεα ολα πληρωνονται, κι απλως ειμαι περιεργος στο μελλον τι συμβιβασμο θα προτεινουμε οταν πια τα φωτα θα εχουν πεσει, μαζι κι οι ψευδαισθησεις!

Ι21

Στο καφε του Foyles, στον πρωτο οροφο του τεραστιου αυτου βιβλιοπωλειου στο κεντρικο Λονδινο, με τα μεγαλα ξυλινα τραπεζια και τους φαγωμενους παγκους τριμμενους απο την εμπειρια χιλιαδων αγκωνων και βιβλιων στην 'πλατη' τους, ξεφυλλιζω το London Fields, του Martin Amis... Προφαση για να χαζεψω κοσμο, σε μια πολυπολιτισμικη θαλασσα ανθρωπων με απειρες συνιστωσες, κατι που φαινεται να με ηρεμει, η πολιτισμικη ομογενοποιηση πλεον με τρομαζει ως εμμεσως καταπιεστικη και πρωτογονη. Η ελευθερια της Μητροπολης αξιοποιειται απο αυτους που την αναγνωριζουν, εν τελη απο τους λιγους που ενδιαφερονται να αξιοποιησουν εμπειριες του ασημαντα συντομου, παραδοξα τραγελαφικου περασματος τους απο τη ζωη.

The solitude of the long distance runner

Δεν ξερω πως συμβαινει, αλλα ο συναισθηματισμος μου αυξανει γεωμετρικα οταν βλεπω ανθρωπους σε χωρες με καταπιεστικες δικτατοριες κοκκινες, μαυρες η θρησκευτικες, να εξεγειρονται και να ζητανε τα βασικα τους ανθρωπινα δικαιωματα. Ταυτοχρονα δυο σκεψεις με κυριευουν. Ποσο κακομαθημενη και αχαριστη ειναι η πλειοψηφια της δυτικης κοινωνιας που κακομοιριαζει και γκρινιαζει χωρις να συνειδητοποιει το απιστευτο δωρο μιας δημοκρατιας αντικειμενικα σε ευημερια και να διαφυλαττει το δωρο της "δυνατοτητας" σαν κορη οφθαλμου. Και το δευτερο, πως οι ελπιδες των ανθρωπων σ 'αυτες τις καταπιεσμενες χωρες που προσδοκοκουν απλως να ζησουν αυτοπροσδιοριζομενοι θα διαλυθουν βιαια ακομη μια φορα...

Δραση

Ισως ενα καλο που εχει το να μεγαλωνεις ειναι οτι ερχεται μια στιγμη που το παιρνεις αποφαση. Τιποτε ουσιαστικο δεν αλλαζει μεσα στη διαρκεια μιας ανθρωπινης ζωης. Ειναι τοσο δυνατες οι δυναμεις που παρεμποδιζουν την προοδο και αντιτιθενται στην κοινη λογικη, τοσο βαλτωτικη (νεα λεξη!) η αδρανεια που ειτε συνειδητα μετακινεισαι στο περιθωριο της κοινωνιας με οσο το δυνατον λιγοτερη συμμετοχη στον παραλογισμο η αυτοεξοριζεσαι.

Τι να πρωτοπιασεις?
Παρακολουθω με απορια, πως ειναι δυνατον να υπαρχει υπουργος οποιασδηποτε δημοκρατικης κυβερνησης που να απαγορευει με νομο, σε κομματα εκτος του κοινοβουλιου (πχ στη Δραση) να διαφημισουν τις αποψεις τους εν οψη εκλογων. Ειναι τοσο ντροπιαστικο που εχουν καταντησει την ελληνικη δημοκρατια τα κομματα της βουλης... οταν υπαρχουν βουλευτες που υποστηριζουν το δικτατορικο κομμα ΚΚΕ το οποιο εχει φτασει να δωσει αφεση αμαρτιων στο μεγαλυτερο σφαγεα του 20ου αιωνα (μονο στις χωρες που δεν εζησαν τη στυγνη δικτατορια του κομμουνισμου υπαρχουν κομμουνιστικα κομματα με απηχηση). Οταν υπαρχει ενας ακραιος Συριζα στα ορια της νομιμοτητας που καταλυει πανεμιστημια κι αντιτιθεται τυφλα σ'οποιαδηποτε εννοια εκσυγχρονισμου ενος απαρχαιωμενου και διαβρωμενου τριτοβαθμιου εκπαιδευτικου χωρου, εντελως ανεκμεταλευτου για τις αναγκες της Ελλαδας ως μελους μιας μεγαλυτερης ευρωπαικης κοινοτητας! Οταν εξευτελιστικα σκανδαλα ξεσπανε συνεχως σε μια κυβερνηση που ισως το μονο που υποσχεθηκε ηταν να μην υποπεσει στα αμαρτηματα του Πασοκ, κι οπως παντα κανενας δεν εχει αρχιδια οταν ερχεται η στιγμη της αποφασης... Ολοι οι ελληναρες βουλευτες που μονιμως το παιζουν πολλα-βαρεις, φωνασκουν και διατυμπανιζουν μπουρδολογιες, ανενδοτοι και ηθικοι μα οταν ερχεται η ωρα να παρουν μια αποφαση σημαντικη, (οπως πχ να στειλουν τον καθε Παυλιδη στα δικαστηρια) ως δια μαγειας χανουν τα αρχιδια τους (applies to both sexes). Κι οταν εχουμε τον πιο αχρωμο και αοσμο προεδρο δημοκρατιας που ουτε μια φορα δεν εχει ξεφυγει απο τα ορια του politically correctness, να πει τα πραγματα με το ονομα τους, και που αφηνει τη βουλη να κλεισει προωρα μην ανοιξουν αλλα σκανδαλα, τι ντροπη... Ας ελεγε, 'δεν υπογραφω, παραιτουμαι'... αλλα που τετοια τυχη.

Ας γινει ενα θαυμα, κι ας παρει η Δραση, η εστω καποιο προοδευτικο κεντρωο κομμα ενα ποσοστο που θα την βαλει στην ευρωβουλη, δεν παει πια αλλο, τοσο σιχαμα στην ελληνικη πολιτικη ζωη, πρεπει να ξελασπωσουμε...

Where do we go now, sweet child of mine?

Κι ομως, ενα "μεταβατικο" δεκαμηνο περασε κι αυτο, τι γλυκια αδρανεια, απ'αυριο ξεκιναμε παλι, ο σαλιγγαρος με τα υπαρχοντα του μετακομιζει στο νησι της Βρετανιας...κι οπου μας βγαλει... Εν τελη, η νομαδικη ζωη ειναι μαλλον μια κατασταση του μυαλου...

my world through her eyes

LJ trapped in a glass

Proba...

Ποιος ειπε οτι ο Απριλης ειναι σκληρος?

Εφυγε ο Απριλης χωρις σημειωση, κι ας συμβαινουν τοσα μικρα κι ωραια...

Καπως ετσι

Σαββατο βραδυ. Αθηνα. Βγαινουμε απο το Νιξον, κατευθυνομαστε προς το μετρο του Κεραμεικου. Σ'ενα απο τα σοκακια γυρω απο το Γκαζι, ακουμε να μας προσεγγιζει πρωτα η μουσικη και μετα ο ηχος του αυτοκινητου πισω μας. Ολα γινονται σχετικα γρηγορα. Στην αντιθετη κατευθυνση παρατηρω την εκφραση του τυπου που περπαταει προς εμας κι εχει στο πεδιο του το διερχομενο αυτοκινητο. Γελαει φωναχτα με ενα κοφτο 'μπουαχα'! Γυρναμε το κεφαλι μας καθως μας προσπερναει το παλιο Κορολα κι αντικρυζουμε τον παπα στη θεση του οδηγου ν'ακουει στη διαπασων red hot chili peppers... give it away now! - Το ειδες αυτο? Μου λεει η Τζ. - Αλλος ενας λογος για να συνεχισω να επιστρεφω στον τοπο που γεννηθηκα.

**********

Σαββατο βραδυ. Βουδαπεστη. Ειμαστε στο Dürer Kert, κι ακουμε την Pannonia Ska Orchestra να βαραει αλυπητα. Ειμαι με την Τσ. στο μπαρ, λιγο απομακρυσμενοι απο το χαμο, υιοθετουμε τη γνωστη σταση παρατηρητη και χαζευουμε. Νεαρος ψιλολελεκας ημι-emo, μας ρωταει. - Δικο σας ειναι το ποτο αυτο? Αναφερομενος σε μια διπλανη παραμελημενη ξεθυμασμενη μπυρα πανω στον παγκο, που μπορει και να χρησιμευε κι ως τασακι. - Οχι, του λεω, κανοντας μισο βημα πισω να τον βλεπω και καλυτερα , με την κορη του ματιου μου να διαστελεται. Ο τυπος με γρηγορες κινησεις, στα κλεφτα, κατεβαζει την αγνωστη μπυρα διπλα μας κι εγω με την Τσ. να παρακολουθουμε. Συνεχιζει συστηματικα να προχωραει στο μπαρ και με κλεφτες ματιες και γρηγορες κινησεις να κατεβαζει στα μουλωχτα οτι ορφανο ποτο εβρισκε στο διαβα του. Μια απολαυση να τον παρακολουθεις κι ενα στοιχημα για το ποτε θα εκδηλωσει την ηπατιτιδα α, η καποια αλλη τροφικη δηλητηριαση...