I d e n t i t y C a f e

Identity Lost. 'The melancholy folklore of exile', an uncertain way to fight the arrogance of ignorance...

Sunday, February 04, 2007

Dimanche Matin Sur La Terre


Η εικονα που εχω εξω απο το παραθυρο ειναι τοσο παραπλανητικη.
Αυτο με κανει και σκεφτομαι ποσα πραγματα αφηνουμε να μας παραπλανουν γυρω μας... για ποσα εχουμε δεχτει οτι αυτο που φαινεται ειναι αυτο που ειναι. Αγνοουμε τους παραμορφωτικους καθρεφτες μεσα μας που φιλτραρουνε εκεινο που εχουμε επιλεξει να δει. Για ποσα κλεινουμε τα ματια μας απο ελλειψη μιας καλυτερης επιλογης, μιας καλυτερης ιδεας.
Βεβαια ολα υποκυπτουν σε εναν αμυντικο μηχανισμο που εχουμε αναπτυξει. Ειναι μαλλον αδυνατο να ζησεις χωρις πλανη, το θεμα ειναι που θα βαλεις το οριο, η ακομα καλυτερα αν αυτο εχει καποια ιδιαιτερη σημασια στο τελος.

Με ενοχλουνε ολες αυτες οι ερωτησεις περι ευτυχιας και λοιπων ανοητων ταμπελων του πως να καταφερεις κατι...Ανοησιες.
Η ευτυχια δεν ειναι μια παρατεταμενη κατασταση, ειναι εκλαμψεις μονο, στιγμες που διαρκουν ελαχιστα, ισως να ερθουν να σε επισκεφτουν ξανα ειτε ως μνημη ειτε ως μια προσπαθεια αντιγραφης που μαλλον δεν θα εχει τα ιδια αποτελεσματα. Τι κανεις ομως στο ενδιαμεσο? Πως να μεινεις κανοποιημενος απο αυτο που εισαι, απο αυτο που κανεις? Αυτο ειναι το σημαντικο ερωτημα, απαντηση δεν εχω.

Κυριακη πρωι, με ηλιο δανεικο απο την Ελλαδα, στο αυτοκινητο κινουμαστε αργα για πρωινο στους αδειους δρομους της Βαλτιμορης.
Στο αμαξι σιωπηλοι, δυο φιλοι που γνωριζομαστε ετη πολλα, που μας συνδεει κοινη πορεια 15 χρονων, κοιταζουμε γυρω μας, το ματι εχει συνηθισει αυτο που παλαιοτερα του διεσταλε την κορη του ματιου απο περιεργεια. Πως φτασαμε ως εδω?

Το τραγουδι που παιζει του Francis Cabrel αγαπημενο του Χ, μας εχει συνοδευσει στην Ελλαδα, στην Ουγγαρια, στην Αμερικη, στα ταξιδια μας, παντου στη μικρη ζωη και στις διαδρομες μας. Ο ηχος δυνατος, καθαρος, η φωνη καμπανα, η κιθαρα να σου χαιδευει την ψυχη.
Η ταχυτητα του αυτοκινητου χαμηλη, νωχελικα κυλαει στην αδεια πολη, το μυαλο ομως να τρεχει με την ταχυτητα του φωτος, φλιππερακι σκεψεων να ακολουθει η μια την αλλη...

Η συλλογικη μνημη που μας δινει ταυτοτητα, η ατομικη μνημη που μας δινει μοναδικοτητα, πως αυτα τα δυο θα συγκεραστουν και τι θα δωσουν στο τελος.
Ιουλιος μηνας στη Σεριφο, 10 χρονια πριν, απογευμα με το φως να πεφτει, φτανουμε στο Μεγαλο Λιβαδι, απο τις λιγες εικονες που αυτουσια εχει χαρακτει στη μνημη μου... Τα χρωματα εχουν παρει την πιο βαθια αποχρωση τους, το αυτοκινητο διπλα στην παραλια και εκει ξανα, απο το πουθενα, το ραδιο να παιζει το κομματι του Καμπρελ. Ο φιλος δεν χρειαζεται να ειναι εκει, το κομματι τον φερνει παρεα, η πορτα του μικρου
yugo ανοιχτη, η μελωδια να φτανει ως εκει που τη στελνει ο αερας.

Οι μικρες στιγμες ευτυχιας, φυλαχτα πολυτιμα να μας κρατανε συντροφια οταν δεν ξερουμε που παταμε και που πηγαινουμε.

{"Samedi Soir Sur La Terre", Francis Cabrel}

11 Comments:

At Feb 5, 2007, 6:20:00 AM , Anonymous argyrenia said...

Το κείμενό σου με ταξίδεψε.
Ευχαριστώ.

 
At Feb 5, 2007, 10:21:00 AM , Blogger Desposini Savio said...

"Η ευτυχια δεν ειναι μια παρατεταμενη κατασταση, ειναι εκλαμψεις μονο, στιγμες που διαρκουν ελαχιστα......"
Διάβασα ακριβώς την απάντηση που περίμενα.
Καλημέρα...

 
At Feb 5, 2007, 11:27:00 AM , Blogger maro_k said...

Καλημέρα.
Καλή βδομάδα.
Αγαπητέ φίλε, συνήθως ποτέ δεν ξέρουμε που πάμε και πού πατάμε, κι αυτή είναι και γοητεία του ταξιδιού.
Οσο για τις μικρές εκλάμψεις ευτυχίας, είναι αυτό που ονειρευόμαστε περιμένοντας να ανάψει το φανάρι. Ειτε εδώ, είτε εκεί.
Καλό δρόμο!

 
At Feb 5, 2007, 11:35:00 AM , Blogger neutrino said...

καλημερα και καλη εβδομαδα!
υπεροχο, πραγματικα υπερχο κειμενο!

ειδικα η απο πανω quoted ατακα, ειναι μια ποιητικη περιγραφη της μεγαλυτερης, κατα τη γνωμη μου, αληθειας, (που οι ανθρωποι φοβουνται να παραδεχτουν..)
μονο αν συνειδητοποιησουμε πως η ευτυχια ειναι στιγμες, θα μαθουμε να εκτιμαμε αυτες τις μικροστιγμες που περιγραφεις στα ποστς σου και ισως πλησιασουμε την περιβοητη και καταπαρεξηγημενη "ευτυχια", που ομως ως συνολικη state of mind ειναι μαλλον απιαστη..
δυστυχως δεν γνωριζω το τραγουδι -φαινεται ιδανικο soundtrack για τετοιες στιγμες, αν και το soundtracκ των "ευτυχισμενων στιγμων" ειναι απο τα πλεον προσωπικα πραγματα..
καλη επιστροφη απο baltimore!

 
At Feb 5, 2007, 9:33:00 PM , Anonymous identitycafe said...

Argyrenia!

Kalotaxidoi na eimaste! Se euxaristw gia ton logo ton kalo.

Desposini

To endiaferon einai oti to keimeno grafthke progenestera xwris na gnwrizw thn erwthsh!!!
Kalimera :)

Maro_k

Epishs, kai kalo mhna tha elega :)
Symfwnw apolytws me ta grafomena sou.

Neutrino
:) Kai kalo xrono na exoume!
To na ektimas kati pou exeis einai isws apo ta dyskolotera pragmata gia thn anthrwpinh fysh...
To tragoudi einai panemorfo opws kai olos o diskos.
Ki esy na exeis kala kai anthira taxidia! :)

 
At Feb 5, 2007, 11:11:00 PM , Blogger CAESAR said...

Όταν αφήνεσαι στο ρεύμα της ζωής και ακολουθείς τη διαδρομή της ενώνεσαι και γίνεσαι ένα μαζί της. Ο χρόνος εξαφανίζεται & βρίσκεσαι ήδη στις διαστάσεις της δυσεύρετης ευτυχίας;)

ΥΓ:
δυνατό κείμενο !

 
At Feb 5, 2007, 11:44:00 PM , Blogger antvol said...

Ευτυχία, μεταξύ άλλων, είναι να μη σε ρωτάνε διάφορα ηλίθια άτομα, κάθε τόσο, αν είσαι ευτυχισμένος.

Κι επίσης να μη χρειάζεται συνεχώς να εξηγείς γιατί δεν είσαι ευτυχισμένος. Κι ακόμη χειρότερα, γιατί δεν θέλεις να γίνεις.

Και, τέλος, να μην πρέπει να μετέχεις σε κοινές ασκήσεις ευτυχίας, πχ εορταστικά τριήμερα, πρωτοχρονιές κλπ.

Τελικά, η δική μας επιλεγμένη δυστυχία είναι απείρως προτιμότερη απ' την παρανοϊκή κατάσταση μιας χαζοχαρούμενης και νευρωτικής κοινωνίας, που, με απαλά πηδηματάκια πηδάει στον γκρεμό ανταλλάσσοντας ευχές και συνταγές εξασφαλισμένης ευτυχίας.

 
At Feb 6, 2007, 4:59:00 PM , Anonymous Identitycafe said...

caesar

Καλημερα κι ευχαριστω.
Αυτη τη φορα σε εχασα ομολογουμενως!! χχαχαχ λολ


Αντβολ
κοινες ασκησεις ευτυχιας χαχαχαχ

Παντως δεν νομιζω οτι επιλεγουμε δυστυχια!!! Καθε αλλο!!!
Απλως καλο ειναι οι ανθρωποι να μην κυνηγανε χιμαιρες...Οι στιγμες ευτυχιας ετσι ισως εκτιμωνται καλυτερα...

 
At Feb 6, 2007, 8:33:00 PM , Blogger Τίποτα said...

Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι ευτυχία. Όμως, νιώθω λιγότερο δυστυχής, όταν βγαίνω στο δρόμο για την κατάκτηση μικρών, ίσως, αλλά απολύτως προσωπικών στόχων. Σ' αυτό το ταξίδι, σ' αυτό το δόσιμο, βρίσκω χαρά. Εγωιστικό; Ίσως. Τι δεν είναι, όμως, εγωιστικό;

 
At Feb 6, 2007, 11:15:00 PM , Blogger Odysseas said...

identitycafe said...
"To na ektimas kati pou exeis einai isws apo ta dyskolotera pragmata gia thn anthrwpinh fysh..."

Πόσο δίκιο έχεις! Συνήθως εκτιμούμε αυτό που είχαμε μόλις το χάσουμε...

 
At Feb 7, 2007, 7:28:00 AM , Anonymous identitycafe said...

τιποτα

καλως ηλθες απο εδω,
καθολου εγωιστικο δεν το βρισκω,
και επισης δεν φανταζεσαι ποσο με εχει απασχολησει η κουβεντα αυτη "τι δεν ειναι ομως εγωιστικο?"...
τις καλημερες μου

Οδυσσεα

δυστυχως ετσι ειναι και θα ειναι...
ελπιζω να εισαι καλα!!!

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home