I d e n t i t y C a f e

Identity Lost. 'The melancholy folklore of exile', an uncertain way to fight the arrogance of ignorance...

Friday, November 09, 2007

Ερωτικη Επιθυμια

Ξαφνικα το θυμηθηκε. Πρεπει να ηταν τελη του 2000. Ηταν αργα το απογευμα αλλα ειχε ηδη νυχτωσει για τα καλα, οι ψηλες λαμπες με το χλωμο κιτρινιασμενο φως εφεγγαν αχνα. Θυμαται τον ομιχλωδη καιρο και την υγρασια που πειρουνιαζε ως το κοκκαλο καθως περπατουσαν αγκαζε στο ασυμμετρο πλακοστρωτο με τα τακουνια απ' τα παπουτσια της να προκαλουν μια υποκωφη ηχω αντανακλωντας στα γυρω κτιρια. Μολις ειχαν αφησει το σινεμα Urania καποια μετρα πισω, εκεινη την εποχη εδειχνε το "In the Mood for Love" (Ερωτικη Επιθυμια) του Wong Kar Wai... Θυμαται τη σιωπη καθως κοιταξανε κι οι δυο ταυτοχρονα την επιγραφη με τα μεγαλα μαυρα γραμματα με φοντο το λευκο νεον φως, πριν συνεχισουν το δρομο τους...Μετα απο δυο λεπτα, λιγο πριν φτασουν στο μεγαλο ρολοι της πολης το οποιο ποτε δεν παρελειπε να τους υπενθυμιζει την σταθερη φθορα τους τον ρωτησε:

-"Να το δουμε? Η Ρ. μου ειπε πως ειναι ενα ονειρο."
-
"Δεν ξερω, δεν εχω διαθεση για κινεζικο σινεμα" της απαντησε μαλλον ομως αφηρημενος, το μυαλο του ετρεχε καπου αλλου.

Δεν εδωσε συνεχεια, εξαλλου η σινεφιλια τους δεν ειχε παρει διαστασεις ιεροτελεστιας ακομη... Συνεχισαν τη νυχτερινη βολτα προς το Afium, στ' αγαπημενο τους κελαρι να πιουν βραστο κρασι με κανελα, να νιωσουν τη ζεστασια της ανασας, τα ζεστα ακροδακτυλα απο την καυτη κουπα καθως αγκιζουν ενα μακρυ θελκτικο περηφανο λαιμο...


Πεντε χρονια αργοτερα, με τον ιδιο χειμωνιατικο καιρο, αλλα σε διαφορετικες συντεταγμενες, τα μηκη και τα πλατη του πλανητη μεθυσμενα, οι ανθρωποι σε πληρη συγχυση, η επικοινωνια αδυνατη, η συνυπαρξη δυσβασταχτη. Περπατωντας εξω απο τη αιθουσα του Amherst, σαν δυο αρνητικα φορτια που απωθει το ενα το αλλο βλεπουν μπροστα τους αθελητα στα προσεχως την αφισα του "2046" του Kar Wai.

Καπως μαλακωσαν κι οι δυο.
-"Θα το δουμε παρεα?".
-"Στο υποσχομαι".


Λιγες μερες μετα ξαφνικος θανατος. Το μονο δωρο που της εκανε ποτε ο πατερας της. Ο θανατος του ως αφορμη ενος προαναγγελθεντος χωρισμου. Αλληλογραφια ασκοπη.
-"Το "2046" δεν το εχω δει ακομη. Θα σε περιμενω."
-"Δεν χρειαζεται".


Δυο χρονια αργοτερα, με τον ιδιο χειμωνιατικο καιρο, και το πρωτο χιονι να εχει πεσει, με το λευκο να γινεται λασπη, οπως συμβαινει παντα. Βλεποντας υπο αλλη οπτικη γωνια, με τους ηχους τους ρολογιου απο την εκκλησια απεναντι να μην δηλωνουν μονο τη ανεπαισθητη φθορα αλλα και τη γιατρεια απο ενα παρελθον που εχει παρελθει ανεπιστρεπτι, αισθανεται την αναγκη να εκτεθει στην "Ερωτικη επιθυμια" που τον περιμενει στωικα απο καιρο, αυτονοητα γνωριζοντας τους κυκλους που κλεινουν,
δεν ειναι ολοι φαυλοι οπως πολλες φορες εικαζεται.

Μια ταινια αριστουργημα, χρωστουμενη εδω και καιρο.

" Μια αναμνηση ειναι κατι που εχεις, η κατι που εχασες? "

In the mood for love, by Wong Kar Wai.


19 Comments:

At Nov 9, 2007, 8:17:00 AM , Blogger doratsirka said...

Από τις πιο αισθαντικές ταινίες και από τις ωραιότερες μουσικές. Πριν μερικά χρόνια ανακάλυψα το σύμπαν αυτού του μάγου στις αναπαλαιωμένες αποθήκες, σ' ένα λιμάνι ομιχλώδες, γεμάτο μυστικές υποσχέσεις. Όμορφα κλείνεις τους λογαριασμούς σου με τον χρόνο, τον έρωτα, τον πόνο.

Υγ. Η συναισθησία συνεχίζεται ...:)

 
At Nov 9, 2007, 3:05:00 PM , Blogger tifoeus said...

ωραίο που μοιάζει αληθινό...
η καινούργια ταινία του kar-wai θα ανοίξει το φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης φέτος, δεν ξέρω αν την έχεις δει
όταν ένας κύκλος κλείνει ένας άλλος αρχίζει, έστω κι αν συνέχεια κινούμαστε στο ίδιο ομόκεντρο πεδίο των επιθυμιών μας...καμιά φορά ίσως χωρίς διαφυγή...
καλή μέρα στα δικά σου μήκη που ο χρόνος είναι άγνωστος για μένα, εδώ γλυκό απομεσήμερο.

 
At Nov 9, 2007, 3:37:00 PM , Blogger ammos sta malia mou said...

φανταστικες ταινιες, η ποίηση συναντα τον κινηματογραφο. περιμένω πως και πως την τελευταια του.

ps, αναμνηση γίνεται όταν κάτι δεν το ζεις πια.

:)))

 
At Nov 9, 2007, 4:22:00 PM , Anonymous exiled said...

Γιατί συμπιέζεις το τελέντο σου σε μερικά ποστ, σαν κι αυτό;
Εξαιρετικό!

 
At Nov 9, 2007, 6:01:00 PM , Anonymous olyf said...

μιά ανάμνηση είναι πάντα κάτι που έχεις, ακόμα κι αν το υλικό της είναι απο κατι που μοιαζει να εχασες ...

ωραίο ποστ κι ωραίες.... μουσικές!
με τις ταινίες του Καρ Βαι συμβαίνει το περίεργο ν ακουω τις μουσικές τους αντι να τις βλέπω ...

το 2000, ιν α λαουζι μουντ ημουν στο Παρίσι, εκει ακουσα την μουσικη και την πηρα μαζι μου αγνοώντας τον Καρ Βαι.
μου αρεσε δε τοσο που πια δεν με ενοιαζε να δω την ταινια (ειναι που δεν προβαλλεται και τιποτα εδω...)

χρόνια μετά παλι σχεδον τετοια εποχη μου δωρισαν το σιντι του 2046 αυτη τη φορα αντι να το φερω απο καπου το πηρα μαζι μου να το παω καπου
τι απιθανες διαδρομες που κανουν τελικα τα φιλμ στις ζωες καθενός ε;

 
At Nov 9, 2007, 6:38:00 PM , Blogger IdentityCafe said...

:):):)

Akougondas nohta to kataplhktiko soundtrack tou "In the mood for love", egrapsa to post auto exthes ligo afotou teleiwse to film...

Xairomai poly pou vrhke andapokrish :)

Dora!

Oneirikh tainia, ki h mousikh den tha borouse na htan pio tairiasth...
H tainia einai toso kalh mias ki exei thn mageia tou na parousiazei mia aplh istoria me ena monadiko tropo...
H dikh mou aplh istoria ths mikrhs zwhs mou vrhke xwro kai bhke :) Filia!

Tifoeus
Einai alhthino...
Poly wraio auto pou les peri omokendrwn kuklwn...
Den thn exw dei thn teleutaia akoma, eimai enhmeros :)

a.s.m.m.!
Nai akrivws! Tainia ftiagmenh me poly agaph...
Synaisthhsia pou leei ki h Dora!...
Na eisai kala!

Exiled!
You make me blush my man!
S euxaristw poly file! Se duo ebdomades sthn "patrida" sou!
(alla esy eisai exiled in time, to xehasa :) :) )

Olyf!
Xwris na exw dei to sxolio sou egrapsa thn prwth paragrafo pio panw... Akrivws!!! To egrapsa akougonda sto myalo mou thn mousikh...

Nai, egw pandws etsi to exw dei... Oi diadromes mou sth zwh mesw twn films ekeinwn pou ginondai shmeia anaforas... Apo oles tis fwnes mou kai tous tropous pou borw na ekfrastw auth isws einai h pio dynath pou exw...
Filia!

 
At Nov 9, 2007, 7:51:00 PM , Anonymous pharmacist said...

Αχ ρε θ
Ειναι που νομιζουν αυτοι που δεν σε ξερουν οτι γραφεις απο φαντασιας...
Αν δεν εχεις οσμιστει την κανελλα στο afium...
Η ζωη ξεπερναει την φαντασια οταν ζεις αληθινα.
ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΖΗΣΕΣ και οχι για αυτα που δεν ζεις.
Και για να γινω λιγο πεζος,εγω δεν θα ξεχασω το bagoivar(κουκος) με τα φοβερα κρεατικα ή ενα ηλιολουστο ανοιξιατικο μεσημερι με ουγγαρεζικο κρασι και σαλαμι στον παπου της Ρ.
Ειναι στιγμες
Το αθροισμα τους κανει τις ζωες μας
Φιλια Τ.

ps we will always remember her
all of us

 
At Nov 9, 2007, 8:12:00 PM , Blogger IdentityCafe said...

Agaphmene Taki!

Mhn nomizeis pws eimai nostalgikos pleon... Opws les, thymamai tis plousies ebeiries, tis omorfes stigmes pou diarkoun toso ligo.
H "myrwdia" ths tainias pou eida ki akousa me ekane n afougrastw ligo ton parelthonda Thano, na tou dwsw mia agalia agaphs apo to paron pou se kalei na to zhseis!

Wraia ta thymasai...kai to Bagolyvar, to Afium, to ambeli tou pappou...to ouggriko krasi me to salami ston xylino pagko...

Den tithetai thema mnhmhs! auto eleipe,na xehname th zwh mas! Omws den anapolw pleon...
Se agaliazw storgika file kale!

 
At Nov 10, 2007, 1:43:00 AM , Blogger neutrino said...

"το πρωτο χιονι να εχει πεσει, με το λευκο να γινεται λασπη, οπως συμβαινει παντα"

αλλα αυτο το λευκο, πριν γινει λασπη, ειναι κατι που εχεις για παντα, και που ποτε δε θα χασεις -σαν την αναμνηση μιας ερωτικης επιθυμιας.

οταν η ταινια συναντα τη ζωη, βγαινουν τετοια θραυσματα τοσο αληθινων συναισθηματων. υπεροχο.

 
At Nov 10, 2007, 2:33:00 AM , Blogger paperflowers said...

Ομολογώ πως δεν θυμάμαι να έχω δει κάποια ταινία του αλλά μ'έβαλες στην πρίζα...
Αν και μικρός, ξέρεις πολλά! (σε ξαναέφτιαξα)?
;-)

Κανένας κύκλος δεν είναι φαύλος αν το σκεφτείς, καθώς η επανάληψη μήτηρ μαθήσεως...

 
At Nov 10, 2007, 6:41:00 PM , Blogger IdentityCafe said...

Neutrina

ετσι ειναι νομιζω κι εγω..
Σ ευχαριστω!
Ειδες πως μας ακολουθουν ως πιστοι συνοδοιποροι οι ταινιες μας?
Σε φιλω!

Paperflower

Ε, μα γι αυτο επηρρεαζει και δινει ιδεες ο ενας στον αλλο στα μπλογκς...
Βεβαιως να την ψαξεις και να τη δεις την ταινια...ειναι διαμαντι.
Πολλα σιγουρα δεν ξερω! Αλλα ενδιαφερομαι να μαθω :):):)

Ο αγαπημενος μου καθηγητης στο πανεπιστημιο ελεγε πως η ζωη ειναι ο χειροτερος δασκαλος, διοτι δεν μπορεις να πας πισω να σβησεις/διορθωσεις τα λαθη σου αφου μαθεις... Μου αρεσε αυτη η αποψη, την βρηκα πιο προσιτη στο πως αντιλαμβανομαι τα πραγματα. Επομενως ισως το ζητουμενο ειναι οι επομενες εμπειριες σου να οδηγουνται απο μια αιθηση μεγαλυτερης υπευθυνοτητας και περιορισμενης προσβολης στο νεοτερο εαυτο σου :)

ετσι λεει ο μικρος.

 
At Nov 10, 2007, 9:58:00 PM , Blogger r2d2therobot said...

"Τα δένδρα κρατούν τα μυστικά..."

Το συνταρακτικό φινάλε στο μνημείο (δέντρο)...
Οι μεταξύ τους πρόβες του χωρισμού...
Ο διευθυντής φωτογραφίας (ειδα την τελευταία δουλειά του στο paranoid park)...

Υ.Γ. Ένα ποστ θα έκανα σήμερα για αυτή την ταινία, αλλά πέθανε ο Μέιλερ και το ανέβαλλα.

Είσαι στο μυαλό μου πάλι.

Φιλί, το κορίτσι - ρομπότ

 
At Nov 11, 2007, 1:58:00 AM , Anonymous paperflowers said...

Χμμμ... δεν έχει άδικο ο καθηγητής σου αλλά αυτό προυποθέτει ότι κάθε φορά θα βρίσκεις με τη μία το πραγματικό λάθος σου... Πολύ αισιόδιοξο μου φαίνεται για να συμβεί. Υπάρχουν άνθρωποι που επαναλαμβάνουν μια ζωή τα ίδια λάθη χωρίς να ξέρουν τι στο διάλολο κάνουν στραβά. Όχι από έλλειψη εξυπνάδας, διορατικότητας ή θέλησης ν'αλλάξουν, απλά είναι πιο εύκολο να γνωρίσουμε ή να παρατηρήσουμε αληθινά τους άλλους απ'ό,τι τον εαυτό μας. Γι'αυτό κ οι καλοί φίλοι είναι χρήσιμοι σ'αυτή τη ζωή... χρησιμεύουν και σαν ομιλώντες καθρέπτες. Αν είσαι διατεθειμένος ν'ακούσεις φυσικά..

 
At Nov 12, 2007, 4:06:00 AM , Blogger IdentityCafe said...

ρ2ντι2

ακου να δεις! τι ωραιες ειναι αυτες οι συμπτωσεις...
Θα ψαξω για τον Μειλερ που γραφεις...

Το φιναλε πραγματικα συνταρακτικο...το σκεφοτομουν σημερα καθως γυριζαμε πισω στην πολη...

τι να λεμε τωρα... μια αρτια ταινια απο καθε αποψη... σε φιλω κι εγω.

Πεηπερ φλαουερ(ς)

Ναι, βεβαια συμφωνω σ αυτο που λες. απο την πρωτη λεξη ως την τελευταια ...:):):)

 
At Nov 13, 2007, 1:37:00 PM , Blogger etalon said...

αναμνηση ειναι το δακρυ που δεν αφηνεις να κυλησει στη λασπη του χιονιου.

αναμνηση ειναι το μυστικο φιλι που δινεις,αγκαλιαζοντας το δεντρο, σε μια αγρια προεξοχη του κορμου το καλοκαιρι μετα τη θαλασσα οταν οι αλλοι κοιμούνται στα αντισκοινα

αναμνηση ειναι οτι εχεις ζησει αυστηρα προσωπικα και δεν ομολογεις ουτε σε σενα


Υπέροχο το post σου .
Υπέροχο
μπηκε στις αναμνησεις μου αμέσως

 
At Nov 13, 2007, 7:21:00 PM , Blogger r2d2therobot said...

διαβασε το μεριλυν μονρόε που εχει γραψει ο νορμαν μειλερ
ειναι η πιο συγκλονιστικη βιογραφια που υπάρχει
ισως και η μοναδικη

το κορίτσι ρομπότ

 
At Nov 15, 2007, 5:27:00 AM , Blogger IdentityCafe said...

σ ευχαριστω εταλον...

αρ του ντι του θα ψαξω να βρω κατι που να με τραβηξει...δεν τα παω καλα με ΜΜ

 
At Nov 21, 2007, 4:35:00 AM , Blogger Christos said...

Un abrazo para ti (to evvow).

I think R would have liked your post, I know I did.

Great genuine introspection my friend, I feel like this was a conversation over wine in our back yard...

 
At Nov 21, 2007, 8:33:00 AM , Blogger IdentityCafe said...

:) my good friend!

maybe i'll re-post it in eglish then... :):):)

Xerw oti gia na to grafeis to ennoeis, m ekanes ki aisthanthika wraia. Se filw aderfe mou!
makari na se dw apo konda syndoma...me krasaki, pareoula , kouvevda...
ta kataferes n anapolhsw thn aulh sou telika :)

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home