I d e n t i t y C a f e

Identity Lost. 'The melancholy folklore of exile', an uncertain way to fight the arrogance of ignorance...

Friday, March 28, 2008

Ελ Παστορ


Μετα απο παρατεταμενη τηλεφωνικη αψιμαχια με γονεις που βρισκονται χιλιαδες μιλια μακρυα, υπο συνθηκες αδυνατης συνενοησης, ανελπιδης επικοινωνιας, δεν με χωραει ο τοπος. Αμπελοφισοφουμε με τον στενοτερο φιλο μου ο οποιος λειτουργει παντοτε ως κυμματοθραυστης στις φουρτουνες μου.

«Το βασικοτερο προβλημα ειναι πως δεν καταλαβαινουμε τον ιδιο μας τον εαυτο, ζουμε τις ζωες μας χωρις να μπορουμε να εξηγησουμε το μεγαλυτερο μερος των πραξεων μας, των συναισθηματων μας, συνεχως αναρρωτιωμαστε για τις αποφασεις μας, η πορεια μας ειναι ενα μυστηριο σε μας τους ιδιους, κοιτωντας πισω στο παρελθον πολλες φορες με αληθινη εκπληξη, τρομο, η ντροπη θυμομαστε πραγματα που εχουμε πει η κανει. Ελαχιστες φορες καταλαβαινουμε εστω κι ενα ψειγμα απο τη ζωη μας.»

«Σκεψου τωρα να επιχειρησουμε να καταλαβουμε εναν αλλο! Οσο κοντα μας κι αν βρισκεται! Οσο δικο μας κι αν τον αισθανομαστε. Ειναι απλως αδυνατον. Παρολες τις καλες προθεσεις, το να εξηγησεις εναν Αλλον ειναι στεμενο με αποτυχια, α-φυσικο να συλλαβουμε τι οδηγει εναν ανθρωπο στη ζωη του.»

Τα λογια του με καθυσηχαζουν σχεδον παντα.
Τον εχω μετονομασει σε Παστορα. Του
αρεσει. « Χ. – “the Pastor” – Λ.» Ελ Παστορ. Του λεω θα ηταν πρεπον ονομα σε bad ass ταινια του Ταραντινο.

Σε τρεις μηνες θα ειναι η πρωτη φορα που θ’ αλλαξουμε πατριδα και ηπειρο μετα απο 3 χωρες και 17 χρονια... Ετσι ειναι αυτα.

Ξημερωματα, 6 το πρωι κι εχω περασει τα συνορα, ακομα σκοταδι, ο Queen Elizabeth Way ακομα αδειος, εχω βαλει στο CD τους νορβηγους 'Madrugada', ενα απο τα καλυτερα αλμπουμ για οδηγηση που υπαρχουν, το Industrial Silence. Η μουσικη υποκρουση για αχανεις βορειοαμερικανικους δρομους. Δισκος του '99, μου τον εμαθε ο φιλος μου ο LJ, και πλεον δυσκολα τον αποχωριζομαι.

Στ’ αεροδρομιο του Τοροντο φτανω στην ωρα μου, εχει αρχισει να χιονιζει παλι. Η πτηση μου για Λος Αντζελες στην ωρα της... 6 ωρες αργοτερα κι αφου ξυπνησα για λιγο χαζευοντας την αποκαρδιωτικη ερημο της Αριζονα και τις πασπαλισμενες με χιονι γυμνες βουνοκορφες προσγειωθηκα στην αχανη μητροπολη της καλιφορνια. Ενα συνεχες μποτιλιαρισμα, σαν να ειναι ενα αυτοκινητο φυσαρμονικα επ απειρον, ανεξαρτητως της ωρας της ημερας. Εδω το αυτοκινητο δεν ειναι βασιλιας, ειναι αυτοκρατορας. Σκεφτομαι πως σιγουρα θα καταναλωνουν περισσοτερη ενεργεια στην πολη αυτη απο μια ολοκληρη ευρωπαικη χωρα μεσου μεγεθους. Με ποναει το κεφαλι μου απο το ταξιδι και την αλλαγη ωρας αλλα το γεγονος οτι εχει ηλιο κι ειμαι με κοντομανικο αντισταθμιζει τα πραγματα. Αποχρωσεις Ελλαδας. Απλως εντεινουν την συγχυση.

Κατευθυνομαι ηδη μιλημενος στην περιοχη του Sunset Junction, που μαζι με το διπλανο Los Feliz Village ειναι απο τις ελαχιστες περπατησιμες περιοχες στην πολη που ο πεζος ειναι εχθρος. Περνω μεσ' απ' το Χολλυγουντ, τη λεωφορο της Σαντα Μονικα, γνωριμες κεραμιδοσκεπες... Καθομαι για λιγο στο καφε Ιντελλιγκεντσια που εχει καλο καφε. Κοιταω τον κοσμο να πηγαινοερχεται. Γραφω δυο αραδες πριν μετακινηθω παλι. Αυριο μικρο συνεδριο εντατικης θεραπειας στην παραλια του Huntington. Μα ποιον κοροιδευουν. Για τον ηλιο, τη θαλασσα ειμαστε εδω. Να γεμισω παραστασεις. Να τυρβασω στον ειρηνικο ωκεανο χαζευοντας τα κυματα. Να δω τη δυση απ’τη Sunset Boulevard…

Παω τωρα.

10 Comments:

At Mar 28, 2008, 8:12:00 AM , Anonymous Anonymous said...

μα τι βλακεία κι αυτή πιά να πρέπει ντε και καλά να καταλαβαινόμαστε ...(με τoν ορθολογισμο δεν αγαπιούνται οι άνθρωποι , λίγη τρυφερότητα αρκει αμάν πια! )

 
At Mar 28, 2008, 11:35:00 AM , Blogger gerasimos said...

Ένας καλός φίλος... υπάρχει ακριβότερο δώρο που μποεί να μας κάνει αυτή η ζωή;

 
At Mar 28, 2008, 11:36:00 AM , Blogger gerasimos said...

*μπορεί

 
At Mar 28, 2008, 11:46:00 AM , Blogger basik said...

Κάνε και καμιά βόλτα από τα canyons... κάνει καλό (εγγυημένα)!

 
At Mar 28, 2008, 2:36:00 PM , Anonymous Anonymous said...

O Χ.Λ. ηταν παντα ο παστορας της μεγαλης του Οροσημου-Ιατρικου Σχολης...Εξ αλλου και τα αρχικα του λατινιστη ειναι XL.
Μου φαινεται οτι αρχισε η νοσταλγια πριν φυγεις...Δεν πειραζει και τα blues εχουν τη χαρη τους...
Εκεινο που δεν μπορω να καταλαβω πως τολμας να γραφεις καταθλιπτικα post τη μια ταξιδευοντας για N Y,την αλλη για L A...Nισαφι!!!!Υπαρχουν και οικογενειαρχες που σε ζηλευουν επιτελους...

pharmacist

 
At Mar 28, 2008, 9:47:00 PM , Anonymous Anonymous said...

..H alhtheia einai oti to thema ths anikanothtas na katanohsoume ton eauto mas mou einai poly prosfato meta apo to diabasma tou "Curtain" apo Kundera kai to apospasma "Preface to the child runs deep in Filidor" tou Gombrowicz..Diabazwntas tous masters einai oxi mono revealing alla kai apo tous ligous efficient tropous na meiwsei kaneis to unavoidable existential angst(eidika otan einai triggered apo to class of generations)

Neuronas(otherwise known as "El Pastor")

 
At Mar 28, 2008, 10:39:00 PM , Blogger Ace Ventura said...

Πες τα φαρμακοποιέ γιατί εγώ δεν έχω πολύ χρόνο να τοποθετηθώ (για την ώρα)
:)


Aaaaaaaaaaalriiiiiiiighty Then!!!!!!

υγ: Έχω την αίσθηση IC πως δεν θα ξεκόψεις τόσο σύντομα από US (το δουλεύω στο μυαλό μου)

 
At Mar 29, 2008, 4:52:00 AM , Blogger IdentityCafe said...

Η Καλιφορνια ενεχει πολλες παγιδες...
και ακροτητες...απο ακραιφνες κιτς σε πανεμορφα φυσικα τοπια, να μενεις με το στομα ανοικτο...

Μετα απο διαλεξεις πηρα το αυτοκινητο και οδηγησα προς το Νοτο, μεχρι τη Λαγκουνα Μπιτς... Αργα το απογευμα... Απο την πολυκοσμια και ελαφρα κιτς δοση του Χαντινγκτον εφτασα στην φυσικη ομορφια με αποτομους βραχους και τον φουρτουνιασμενο ειρηνικο της Λαγκουνα... απλως πανεμορφα...

Μαζωξη καλων φιλων βλεπω αποψε! Ωραια!

Ανωνυμε σωστο κι αυτο.
Ισως μια τετοια αντιμετωπιση ειναι η καλυτερη. Η απουσια γνωσης ειναι τραυματικη ομως...Ειδικα του εαυτου μας... Ειδικα για ορθολογιστες ανθρωπους...

Γερασιμε

Ετσι ακριβως!

Βασικ

Τα κανυονς δεν τα προλαβαινω... Ισως αργοτερα στη ζωη μου... Ειδα παντως πολλα απο αυτην την ηπειρο δεν θα φυγω παραπονεμενος!

Φαρμα-μποι

Γιατι ειναι καταθλιπτικα????
Το ξερεις καλα οτι το χιουμορ το μοιραζομαστε σε αφθονια... αλλα για μενα το ιστολογιο ειναι πιο πολυ η διεξοδος προβληματισμων που εχω... Τι κι αν ειμαι στην ΝΥ, στο ΛΑ η στην Κολουμπια?
Οτι με "καιει" γραφω! Τις χαρες μου τις ζω χωρις να τις αναλυω... φυσιολογικο μου φαινεται, μπορει να κανω και λαθος!

Νοσταλγια για την Αμερικη δεν εχω (ακομα), μια σχεση αγαπης-μισους σιγουρα...

Κατσε να δεις τι θα σου προτεινω σε επομενο ποστ! Αλλα ως οικογενειαρχης οι υποχρεωσεις σου δεν θα σε αφησουν! Σε φιλω ρε!

Παστορα

Εισαι το τριμπιουτ του ποστ :)
Ειμαστε ανεκδοτο ρε συ... μαζι διαβαζουμε Κουντερα, μαζι διαβαζουμε Γκομπροβιτς, μεχρι και το ιδιο κεφαλαιο...επρεπε να το διαβασω 2 φορες σημερα να το νιωσω...

Βεντουρα!
Για ενα διχρονο ειμαι σιγουρα off.
Ελπιζω να μην χρειαστει να ξαναερθω. Δεν ξερω που μου πανε τα τεσσερα αλλα αν επιστρεψω αμερικα θα ειμαι σε τεραστια συγχηση...
Η απουσια βασης βλεπεις!

φιλια σε σενα . στη Μ. και τη συμμορια.

 
At Mar 29, 2008, 3:00:00 PM , Blogger paperflowers said...

Πάντως, όσο περισσότερο κατανοείς τον εαυτό σου, τόσο περισσότερο κατανοείς και την ανικανότητα του Άλλου να σε κατανοήσει..
κι έτσι σ'ενοχλεί λιγότερο..
:-) φιλιά!

 
At Apr 1, 2008, 6:41:00 AM , Blogger IdentityCafe said...

ετσι ειναι Πεηπερ! Φιλια!

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home