I d e n t i t y C a f e

Identity Lost. 'The melancholy folklore of exile', an uncertain way to fight the arrogance of ignorance...

Friday, February 15, 2008

Beau Travail

Ετοιμαζω το σακ-βουαγιαζ του Σπορτ-Μπιλι (πως καποιες καρτουνικες φιγουρες δεν θα μας εγκαταλειψουν ποτε... με φανταζομαι γερο κατακοιτο να σκεφτομαι απολυτως φυσικα τον Αιμιλιο το Μηλο και τη Ματα την Ντοματα...) και ετοιμαζομαι σε λιγες ωρες να πεταξω παλι στη Νεα Υορκη. Αυτη τη φορα παιρνω και την καλη βιντεοκαμερα μαζι μου, σιγουρα θα βρω παραξενες φιγουρες να τραβηξω... Στο μεταιχμιο ζουγκλας και ζωολογικου κηπου η Νεα Υορκη εχει αυτην την ελκυστικη μεθυστικη αγριαδα. Με δοσεις ομως.

Πριν φυγω, προσκαλω οσους ενδιαφερονται σε ενα κουιζ.
Απο τις κινηματογραφικες σκηνες που με καθηλωνουν και με γεμιζουν περισσοτερο ειναι αυτες οπου εντελως απροσμενα, χωρις η ροη του εργου να σε προειδεαζει, οι χαρακτηρες επιδιδονται σε ενα ξεφρενο χορο, αδιαφορωντας ΠΑΝΤΕΛΩΣ για το τι συμβαινει γυρω τους. Η παρορμητικη -αλλα στο ρυθμο- κινηση του σωματος ως μια απελπιδη κραυγη αθανασιας, ευτυχιας, η αντιστασης...

Θυμαμαι τεσσερις τετοιες σκηνες...

Στην αγαπημενη ταινια 'Bande á part' (Band of outsiders) του Godard, oπου η Οντιλ ο Αρτουρ κι ο Φραντζ εχουν στο παρισινο μπιστρο ισως την πιο κουλ σκηνη χορου σε ταινια...

Στο 'Beau Travail' της Claire Denis (μοναδικη αντιληψη του κοσμου γυρω της), οπου στο τελος της ταινιας ο Ντενι Λαβαν απο το πουθενα χορευει μονος του στη Ντισκο.

Φυσικα το 'Napoleon Dynamite' του Hess, με τον Heder να χορευει απιστευτα, θυμαμαι την εκπληξη μου ακομα οταν πρωτοειδα την ταινια...

Και το 'Water drops on burning rocks' του Ozon (αλλα διασκευη εργου του Φασμπιντερ) οπου τα δυσλειτουργικα ζευγαρια υπο πληρη συγχηση χορευουν εκει που δεν το περιμενει κανεις.

Υπαρχει κατι αλλο? Εξαιρουνται μουσικες ταινιες φυσικα...
Καλο σαβατοκυριακο...

4 Comments:

At Feb 15, 2008, 8:34:00 PM , Anonymous ολυφ said...

μα δεν υπάρχει;
ο χορός της Ντομαρτέν στά "μαυρα φεγγάρια του έρωτα"
ό χορός τών εραστων της pont neuf κατω απο τη γεφυρα
Του Κελλυ στο σινγκιν ιν δε ρειν Της μπαους στό ανοιγμα της Μπαους στο "hable con ella"
της Φριντα στο Φριντα
μα τι να πρωτοθυμηθω..ο χορός των κοινωνικών παρατάξεων στον "Θιασο" και φυσικά ο χροός του τρόμου τών ζωων στο ανοιγμα του underground όταν βομβαρδίζεται ο ζωολογικός κήπος .... μα τι΄ρώτησες τώρα...

 
At Feb 15, 2008, 11:22:00 PM , Anonymous olyf said...

κάνε μια διαγραφη όπου ντομαρτέν γραφουμε σενιε....

 
At Feb 18, 2008, 5:17:00 AM , Blogger broccoli said...

my favorite

αναμένουμε NY-post

 
At Feb 19, 2008, 3:18:00 AM , Blogger IdentityCafe said...

Καλα ειστε φοβεροι!!!

Ολυφ!

Τι μου θυμισες, το Les amants du pont neuf!!! το ειχα δει στο Pecs, το 1997 νομιζω...!
και παιζει παλι ο Ντενι Λαβαν!

Τα μαυρα φεγγαρια του ερωτα δεν το εχω δει :)

στο Hable con ella δεν το θυμαμαι!

με βομβαρδισες!

Βροκκολι

Καταρχην να σου πω πως Χαλ Χαρτλυ μεχρι το 98 κ το Χενρυ Φουλ, ηταν ισως ο αγαπημενος μου σκηνοθετης.

Trust (η αγαπημενη ταινια κολητου), Simple men, The unbelievable truth, Surviving Desire, Amateur, Henry Fool, απολυτα καλτ ταινιες του ανεξαρτητου αμερικανικου cinema!

Τη σκηνη που λες πρεπει να εχω να την δω 12+ χρονια!!! θενκ γιου μαν!

Επισης θυμαμαι, ειχα εντυπωσιαστει οταν στο Πετς το 96 ειχαν κανει ρετροσπεκτιβ στις ταινιες του!

enjoying montreal?

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home