I d e n t i t y C a f e

Identity Lost. 'The melancholy folklore of exile', an uncertain way to fight the arrogance of ignorance...

Saturday, January 12, 2008

Salon Daomé



Η χαμενη βαλιτσα με τις αγνωστες συντεταγμενες.
Σκεφτηκε ειρωνικα πως ζυγιζει ακριβως οσο ενας μεσος ενηλικος ανθρωπος, εξηντα πεντε κιλα, δεν του φανηκαν τοσα οταν τη σηκωσε...
Ισως γιατι τα ετεροκλητα αποθηκευμενα αντικειμενα ειχαν στο μυαλο του πια τριφτει. Ειχαν χασει το ειδικο βαρος τους απο την πολυχρησια, σαν να ειχε αποθηκευσει την ιδεα ενος αντικειμενου, η το φαντασμα του...
Λες και το παρελθον ειχε λιγοτερο βαρος!


Σε μια αδεια αιθουσα με ασπρες παγωμενες φθοριζουσες λαμπες που σου καινε το ματι.
Ο θορυβος απο τον ιμαντα του κυλιομενου διαδρομου που τριζει ενοχλητικα καθε λιγο.

Η βαλιτσα που κανει γυρους μονη της, χανεται κι επανεμφανιζεται καθε τοσο, θλιμμενη, παραπονεμενη , καταπονημενη.
Η ζωη μιας βαλιτσας που αυτονομειται σε καποιο μηκος και πλατος της υδρογειου.
Περικλειοντας ενα κομματι της ζωης ενος αλλου που εχει πια παρελθει .
Αλλη μια στροφη με χαρη στον ιμαντα...

2 Comments:

At Jan 15, 2008, 9:03:00 PM , Blogger nomansland said...

...και ξαφνικά ένας άγνωστος επιβάτης χωρίς παρελθόν από το mystery train...ή όχι καλύτερα από το dead man αρπάζει τη βαλίτσα...

Τα καψαλισμένα του μουστάκια μυρίζουν μπαρούτι-είχε πετύχει και τα τρια βουβάλαια στη διαδρομή, με βλέμμα άδειο και σκοτεινό-κυρίως σκοτεινό, κατευθύνθηκε στην έξοδο του αεροδρομίου.

Βγήκε στον κεντρικό δρόμο, κι άρχιζε να κατηφορίζει νυσταγμένα...

Μετά από καμιά δεκαριά χιλιόμετρα σήκωσε το χέρι του κι έκανε autostop. Ένα φορτηγό σταμάτησε...
Ο φορτηγατζής κατέβηκε..."Λίγο να ξεμουδιάσω" είπε.

-Που πας;

- Κατα 'κει...

- Ανέβα

Ο φορτηγατζής πήρε τη βαλίτσα και την πέταξε στην καρότσα με φόρα.

- Ει! Σιγά πρόσεχε! του φώναξε ο άντρας. Εκεί μέσα είναι όλη μου η ζωή...

 
At Jan 17, 2008, 12:13:00 AM , Blogger IdentityCafe said...

Α Π Ι Θ Α Ν Ο! :)

 

Post a Comment

Subscribe to Post Comments [Atom]

<< Home