I d e n t i t y C a f e

Redhill

2009-12-14T22:24:00.001+02:00

Κι εγω που νομιζα οτι οι χαμενοι κωδικοι δεν βρισκονται ποτε...

β' θεαμα

2009-09-23T12:51:00.003+02:00

Αρκετες φορες οδηγουμενος σε μια φαεινη ιδεα, ενιωθα καποια απροσδιοριστη αντισταση καταγραφης της στο ιστολογιο. Κι ομως πολλα και διαφορα ενδιαφεροντα συμβαινουν, μαλλον η εξωτερικευση τους εχει παρει αλλα μονοπατια.

Η νομαδικη ζωη συνεχιζεται ισως με αλλους ρυθμους. Η μετακομιση στην ευρωπαικη ηπειρο εδω κι ενα χρονο υπηρξε λυτρωτικη απο διαφορες αποψεις, ταυτοχρονα μου ανοιξε τα ματια για διαφορα θεματα που τα εβλεπα απο μεγαλυτερη αποσταση με καποια εξιδανικευση.

Μου κανει μεγαλυτερη εντυπωση απο πριν η τελματωση της ελλαδας και το μεγεθος της παρακμης της κοινωνιας της.
Μοιραζοντας το χρονο μου μεταξυ Λονδινου, Βιλνιους, Βουδαπεστης και Αθηνας εχω αποκαρδιωθει πληρως απο την ελληνικη συγχυση και παρακμη, την παρανοικη συμπεριφορα με την οποια τιποτε δεν σημαινει αυτο που δηλωνεται, απροκαλυπτα καθε συμπεριφορα επιβαλεται με κριτηρια πρωτογονικα, το κοινο καλο εξοβελισμενο απο την καθημερινοτητα. Καποιος που θελει να εξετασει τον σχεδον απολυτο εμποτισμο με αμοραλισμο μιας κοινωνιας δεν εχει παρα να μελετησει την ελλαδα των τελευταιων 10 χρονων.
Και με τη δικη μου γενια που υποτιθεται οτι μεγαλωσε σε αλλο περιβαλλον να συμμετεχει στην ισοπεδωση μιας και καμια οργανωμενη κοινωνικα η πολιτικα αντιδραση δεν βλεπω που θελει να δειξει ενα αλλο προσωπο απο αυτο των ποτισμενων στην διαπλοκη νεοδημοκρατοπασοκων και μηδενιστοκαταστροφολογοψευδοαριστερων που συνδυαζομενοι εχουν γαμησει την χωρα οσο πιο ολοκληρωτικα γινεται.
Ας συνεχισουμε να σκαβουμε το λακο μας ψηφιζοντας Καραμανλη (δεν υπαρχει πιο θρασυς και προκλητικος ανθρωπος που να ζηταει ανανεωση θητειας ενος 'πασοκ' γ' διαλογης για μεταρρυθμισεις που ο ιδιος επι 5μιση χρονια δεν εκανε!), Πασοκο με κληρονομικο χαρισμα που λεει οτι δεν ανηκουμε στη Δυση (βλεπε συνεντευξη στην καθημερινη, θεε μου τον βλεπω να κανει χειραψιες με τον φιλο 'σοσιαλιστη' Τσαβες), η οποιονδηποτε απο τους υπολοιπους κομπαρσους και ανεγκεφαλους που προσβαλουν τη νοημοσυνη μας βαναυσα...
Οπως λεει και καλος φιλος, σε αυτην την χωρα Gotham, που ειναι επιτελους ο Batman?

Μακεδονικο Μουσειο Ακροπολης Ολε

2009-07-01T21:08:00.004+03:00

Θα κανω μια αποπειρα να εκφραστω κοσμια, μιας και τελευταιως το μπογκ αυτο ειναι εντελως σποραδικο.

Ψυχολογος δεν ειμαι αλλα μια απο τις αρχες τις ψυχολογιας αναφερεται στι γεγονος οτι οι ανθρωποι τινουν να πιστευουν και να επικροτουν τις αποψεις αυτες που βρισκονται πολυ κοντα στη σφαιρα της κοσμοθεωριας τους, απο την πιο απλοικη μεχρι την πιο πολυσυνθετη και πολυεπιπεδη... Κατι που αντιβαινει στον καθιερωμενο τροπο σκεψης τους απορριπτεται χωρις ιδιαιτερη επεξεργασια. Αυτη η σκεψη μπορει να παρει πολλα μονοπατια αλλα η επισημανση αφορα ευτυχως ενα τομεα μονο.

Μια κοινωνια με ντοπαρισμενη εθνικη συνειδηση που μεγαλωνει τα παιδια της συστηματικα και προπαγανδιστικα με μια ψευδαισθηση μεγαλειου πυροβολει επανειλημενα το ιδιο της το ποδι με την συνθηματολογια του "αδιαπραγματευτου" δικιου της (υπερ-)πατριδας (τι? παντα εχουμε δικιο!).

Για να αφησω παραμερα τα σιχαμερα θρησκοληπτα παπαδιλικια που εχουν καλουπωσει αυτον τον τροπο σκεψης κοντα 2000 χρονια (ακρως τοξικος συνδυασμος αρχαιοελληνισμου και ορθοδοξιας) θα δωσω δυο συγχρονα παραδειγματα αυτης της "αδιαπραγματευτης" στασης σε διεθνες επιπεδο που μαλλον μας κανουν πολλαπλασιο κακο απ'οτι καλο, αλλα ποιος ακουει.

Παραμεριζοντας την Κυπρο διοτι βαριεμαι (υπερκορεσμος) πλεον να ακουω οτιδηποτε αφορα το Κυπριακο, ο συνδετικος κρικος που θα μας διασκεδασει αποψε τυχαινει να ειναι ο τωρινος υπουργος πολιτισμου. Κατα τυχη βεβαιως διοτι σαν κι αυτον σκεφτεται ετσι κοντοφθαλμα και μια μεγαλη πλειοψηφια.
Θυμαμαι λοιπον το 91-92 (τοτε δεν ηταν? Ημουν 15αρης συγχωρουμαι αν ξεχασα κατι) που βρισκοταν στο ΥΠΕΞ και μαζι με την τοτε κυβερνηση (κι ολα τα κομματα στο χορο) διατυμπανιζαν το "αδιαπραγματευτο" του ονοματος της Φυρομ.

Καμια διαπραγματευση στο θεμα του ονοματος κλπ κλπ κλπ, μονο κορονες κι επιχειρηματα θυμικα θελοντας να παρουμε 100 και να δωσουμε 0. Λοιπον!!! Κανεις δεν βλεπει οτι τιποτε δεν εμαθαν???? Τιποτε!!! 17 χρονια αργοτερα π α ρ α κ α λ α μ ε τους μπουνταλαδες οπισθοδρομικους γειτονες μας να δεχτουν το Βορεια Μακεδονια (Pleeeeeeeease!!!) κι ο ιδιος ανθρωπος που απετυχε τοτε - φανταζομαι και τον ιδιο λαο ν'ακολουθει προβατικα ανεξαρτητως κομματικου χρωματισμου - να μιλαει ακομα με την ιδια γλωσσα για το "αδιαπραγματευτο" των μαρμαρων του Παρθενωνα!!!

Κανεις, μα κανεις δεν βλεπει τον συσχετισμο???
Οτι ειναι η αλλη πλευρα του ιδιου νομισματος?

Παλι θελουμε να παρουμε 100 και να δωσουμε 0 σε μια διεθνη διαπραγματευση που δεν παιζεται με συναισθηματικους ορους!!! Δεν ξερω, αλλα αυτη η τυφλοτητα των ελληνων να δουν περα απο τη μυτη τους στα διεθνη fora, μου φαινεται κυριως κωμικη και γελοια μαζι... Τι μας "ανηκει" και τι δεν μας "ανηκει" σηκωνει τεραστια συζητηση και ο πιο καλοθελητης γνωριζει πως τιποτε δεν λυνεται προς οφελος του παραμενοντας "αδιαπραγματευτος", ανελαστικος και περηφανα χαμενος.Κανεις δεν αναγνωριζει οτι κι ο εκαστοτε "αντιπαλος" προσπαθει το καλυτερο (κι αναλογα με την ωριμοτητα της κοινωνιας του επιτυγχανει η οχι).

Τι κι αν το μουσειο ειναι υπεροχο και επιτελους το μοναδικο παγκοσμιο που εχει η Ελλαδα! Δια μαγειας θα επιστρεψει το Βρετανικο μουσειο τα μαρμαρα στην "αδιαπραγματευτη" ελλαδα που τα θελει ολα γιατι της ανηκουν? Γιατι? Για ποιο λογο? Για τα 6,768 δισεκατομμυρια ανθρωπων το θεμα ειναι απο αδιαφορο ως ενα κατ'εξακολουθηση εθνικο γινατι, απ' αυτα που εχει καθε χωρα να την ταλαιπωρουν.

Φυσικα και η "αδιαπραγματευτη" σταση της ελλαδας δεν θα οδηγησει πουθενα (ανεκαθεν, σε ποιο θεμα πετυχε ως τωρα?) και σε 20 χρονια θα παρακαλαμε για κατι σαφως υποδεεστερο, διοτι δεν δειχνουμε ποτε το θαρρος και τον πραγματισμο να δεχτουμε κατι λιγοτερο απο αυτο που α υ θ α ι ρ ε τ α και ουτοπικα εχουμε θεσει ως στοχο. (Κανεις στην Ελλαδα δεν μιλαει για εναλλακτικα σεναρια στα αληθινα σοβαρα θεματα.)

Βεβαιως στο διεθνη τομεα ολα πληρωνονται, κι απλως ειμαι περιεργος στο μελλον τι συμβιβασμο θα προτεινουμε οταν πια τα φωτα θα εχουν πεσει, μαζι κι οι ψευδαισθησεις!

Ι21

2009-06-21T19:35:00.004+03:00

Στο καφε του Foyles, στον πρωτο οροφο του τεραστιου αυτου βιβλιοπωλειου στο κεντρικο Λονδινο, με τα μεγαλα ξυλινα τραπεζια και τους φαγωμενους παγκους τριμμενους απο την εμπειρια χιλιαδων αγκωνων και βιβλιων στην 'πλατη' τους, ξεφυλλιζω το London Fields, του Martin Amis... Προφαση για να χαζεψω κοσμο, σε μια πολυπολιτισμικη θαλασσα ανθρωπων με απειρες συνιστωσες, κατι που φαινεται να με ηρεμει, η πολιτισμικη ομογενοποιηση πλεον με τρομαζει ως εμμεσως καταπιεστικη και πρωτογονη. Η ελευθερια της Μητροπολης αξιοποιειται απο αυτους που την αναγνωριζουν, εν τελη απο τους λιγους που ενδιαφερονται να αξιοποιησουν εμπειριες του ασημαντα συντομου, παραδοξα τραγελαφικου περασματος τους απο τη ζωη.

The solitude of the long distance runner

2009-06-17T21:59:00.002+03:00

Δεν ξερω πως συμβαινει, αλλα ο συναισθηματισμος μου αυξανει γεωμετρικα οταν βλεπω ανθρωπους σε χωρες με καταπιεστικες δικτατοριες κοκκινες, μαυρες η θρησκευτικες, να εξεγειρονται και να ζητανε τα βασικα τους ανθρωπινα δικαιωματα. Ταυτοχρονα δυο σκεψεις με κυριευουν. Ποσο κακομαθημενη και αχαριστη ειναι η πλειοψηφια της δυτικης κοινωνιας που κακομοιριαζει και γκρινιαζει χωρις να συνειδητοποιει το απιστευτο δωρο μιας δημοκρατιας αντικειμενικα σε ευημερια και να διαφυλαττει το δωρο της "δυνατοτητας" σαν κορη οφθαλμου. Και το δευτερο, πως οι ελπιδες των ανθρωπων σ 'αυτες τις καταπιεσμενες χωρες που προσδοκοκουν απλως να ζησουν αυτοπροσδιοριζομενοι θα διαλυθουν βιαια ακομη μια φορα...

Δραση

2009-05-22T15:01:00.001+03:00

Ισως ενα καλο που εχει το να μεγαλωνεις ειναι οτι ερχεται μια στιγμη που το παιρνεις αποφαση. Τιποτε ουσιαστικο δεν αλλαζει μεσα στη διαρκεια μιας ανθρωπινης ζωης. Ειναι τοσο δυνατες οι δυναμεις που παρεμποδιζουν την προοδο και αντιτιθενται στην κοινη λογικη, τοσο βαλτωτικη (νεα λεξη!) η αδρανεια που ειτε συνειδητα μετακινεισαι στο περιθωριο της κοινωνιας με οσο το δυνατον λιγοτερη συμμετοχη στον παραλογισμο η αυτοεξοριζεσαι.

Τι να πρωτοπιασεις?
Παρακολουθω με απορια, πως ειναι δυνατον να υπαρχει υπουργος οποιασδηποτε δημοκρατικης κυβερνησης που να απαγορευει με νομο, σε κομματα εκτος του κοινοβουλιου (πχ στη Δραση) να διαφημισουν τις αποψεις τους εν οψη εκλογων. Ειναι τοσο ντροπιαστικο που εχουν καταντησει την ελληνικη δημοκρατια τα κομματα της βουλης... οταν υπαρχουν βουλευτες που υποστηριζουν το δικτατορικο κομμα ΚΚΕ το οποιο εχει φτασει να δωσει αφεση αμαρτιων στο μεγαλυτερο σφαγεα του 20ου αιωνα (μονο στις χωρες που δεν εζησαν τη στυγνη δικτατορια του κομμουνισμου υπαρχουν κομμουνιστικα κομματα με απηχηση). Οταν υπαρχει ενας ακραιος Συριζα στα ορια της νομιμοτητας που καταλυει πανεμιστημια κι αντιτιθεται τυφλα σ'οποιαδηποτε εννοια εκσυγχρονισμου ενος απαρχαιωμενου και διαβρωμενου τριτοβαθμιου εκπαιδευτικου χωρου, εντελως ανεκμεταλευτου για τις αναγκες της Ελλαδας ως μελους μιας μεγαλυτερης ευρωπαικης κοινοτητας! Οταν εξευτελιστικα σκανδαλα ξεσπανε συνεχως σε μια κυβερνηση που ισως το μονο που υποσχεθηκε ηταν να μην υποπεσει στα αμαρτηματα του Πασοκ, κι οπως παντα κανενας δεν εχει αρχιδια οταν ερχεται η στιγμη της αποφασης... Ολοι οι ελληναρες βουλευτες που μονιμως το παιζουν πολλα-βαρεις, φωνασκουν και διατυμπανιζουν μπουρδολογιες, ανενδοτοι και ηθικοι μα οταν ερχεται η ωρα να παρουν μια αποφαση σημαντικη, (οπως πχ να στειλουν τον καθε Παυλιδη στα δικαστηρια) ως δια μαγειας χανουν τα αρχιδια τους (applies to both sexes). Κι οταν εχουμε τον πιο αχρωμο και αοσμο προεδρο δημοκρατιας που ουτε μια φορα δεν εχει ξεφυγει απο τα ορια του politically correctness, να πει τα πραγματα με το ονομα τους, και που αφηνει τη βουλη να κλεισει προωρα μην ανοιξουν αλλα σκανδαλα, τι ντροπη... Ας ελεγε, 'δεν υπογραφω, παραιτουμαι'... αλλα που τετοια τυχη.

Ας γινει ενα θαυμα, κι ας παρει η Δραση, η εστω καποιο προοδευτικο κεντρωο κομμα ενα ποσοστο που θα την βαλει στην ευρωβουλη, δεν παει πια αλλο, τοσο σιχαμα στην ελληνικη πολιτικη ζωη, πρεπει να ξελασπωσουμε...

Where do we go now, sweet child of mine?

2009-05-10T23:14:00.005+03:00

Κι ομως, ενα "μεταβατικο" δεκαμηνο περασε κι αυτο, τι γλυκια αδρανεια, απ'αυριο ξεκιναμε παλι, ο σαλιγγαρος με τα υπαρχοντα του μετακομιζει στο νησι της Βρετανιας...κι οπου μας βγαλει... Εν τελη, η νομαδικη ζωη ειναι μαλλον μια κατασταση του μυαλου...

my world through her eyes

LJ trapped in a glass

Proba...

Ποιος ειπε οτι ο Απριλης ειναι σκληρος?

2009-04-29T11:28:00.002+03:00

Εφυγε ο Απριλης χωρις σημειωση, κι ας συμβαινουν τοσα μικρα κι ωραια...

Καπως ετσι

2009-03-30T12:39:00.002+02:00

Σαββατο βραδυ. Αθηνα. Βγαινουμε απο το Νιξον, κατευθυνομαστε προς το μετρο του Κεραμεικου. Σ'ενα απο τα σοκακια γυρω απο το Γκαζι, ακουμε να μας προσεγγιζει πρωτα η μουσικη και μετα ο ηχος του αυτοκινητου πισω μας. Ολα γινονται σχετικα γρηγορα. Στην αντιθετη κατευθυνση παρατηρω την εκφραση του τυπου που περπαταει προς εμας κι εχει στο πεδιο του το διερχομενο αυτοκινητο. Γελαει φωναχτα με ενα κοφτο 'μπουαχα'! Γυρναμε το κεφαλι μας καθως μας προσπερναει το παλιο Κορολα κι αντικρυζουμε τον παπα στη θεση του οδηγου ν'ακουει στη διαπασων red hot chili peppers... give it away now! - Το ειδες αυτο? Μου λεει η Τζ. - Αλλος ενας λογος για να συνεχισω να επιστρεφω στον τοπο που γεννηθηκα.

**********

Σαββατο βραδυ. Βουδαπεστη. Ειμαστε στο Dürer Kert, κι ακουμε την Pannonia Ska Orchestra να βαραει αλυπητα. Ειμαι με την Τσ. στο μπαρ, λιγο απομακρυσμενοι απο το χαμο, υιοθετουμε τη γνωστη σταση παρατηρητη και χαζευουμε. Νεαρος ψιλολελεκας ημι-emo, μας ρωταει. - Δικο σας ειναι το ποτο αυτο? Αναφερομενος σε μια διπλανη παραμελημενη ξεθυμασμενη μπυρα πανω στον παγκο, που μπορει και να χρησιμευε κι ως τασακι. - Οχι, του λεω, κανοντας μισο βημα πισω να τον βλεπω και καλυτερα , με την κορη του ματιου μου να διαστελεται. Ο τυπος με γρηγορες κινησεις, στα κλεφτα, κατεβαζει την αγνωστη μπυρα διπλα μας κι εγω με την Τσ. να παρακολουθουμε. Συνεχιζει συστηματικα να προχωραει στο μπαρ και με κλεφτες ματιες και γρηγορες κινησεις να κατεβαζει στα μουλωχτα οτι ορφανο ποτο εβρισκε στο διαβα του. Μια απολαυση να τον παρακολουθεις κι ενα στοιχημα για το ποτε θα εκδηλωσει την ηπατιτιδα α, η καποια αλλη τροφικη δηλητηριαση...

My lucky number, cont

2009-03-22T23:30:00.004+02:00

(8) Tranzzit

Το τρενο διασχιζει ταχυτατα τις ουγγρικες πεδιαδες και τους ντροπαλους λοφισκους που επιτελους αρχιζουν και πρασινιζουν... Το σημειο αναφορας μια ανθρωπινη κουκιδα στο χωρο που κινειται σε ραγες με 150χλμ την ωρα.

Εξωτερικη ορατοτητα γυαλι, ενιοτε a bird's eye view. Εσωτερικη ορατοτητα παρατεταμενα ομιχλωδης...

Μολις αφησαμε πισω το Győr, στο intercity rapid Βουδαπεστης – Βιεννης, αισθανομενος περιπου οπως ο χαρακτηρας του Romain Duris στο Russian Dolls. Ιn transit. Γυναικες, ιδεες, σχεδια, πατριδες, δουλειες, επιθυμιες, Ο κοσμοπολιτης homo sapiens του 21ου αιωνα ενα lost boy κι ενα lost girl, οπως λεει κι η Ε, πνιγμενοι σε μια παρατεταμενη και βαθυτερη συγχυση. Ολοκληρωτικα και ενδομυχα φοβουμενος, ανεπιστρεπτι.

“- ...baby, why people try to hit us with their cars?
- well, mama, it's because they are unhappy and unhappy people like to hurt things.

- Aren't there any happy people?
- There are many people who pretend that hey are happy.
- Why?
- Because they are ashamed and frightened and don't have the guts to admit it.
- Are you frightened?
- I only have the guts to admit to y o u , - i' m so god damned scared, mama, that I think I'm going to die any minute...”

(Charles Bukowski,
Tales of ordinary madness)

My lucky number, cont.

2009-03-20T14:30:00.003+02:00

(6) Αγγλοσαξονικες ιδιαιτεροτητες

Φεστιβαλ κουκλοθεατρου για ενηλικες στο Sirály... Πολυς κοσμος μαζεμενος, μιας κι οι παραστασεις δινονται δωρεαν, ελαφρως στριμωγμενοι, πιανω κουβεντα με τη Madelene, αγγλιδα που ανακαλυψε κι αυτη τις χαρες της Βουδαπεστης. Μπλα μπλα μπλα. Ωσπου:

- 'Λοιπον, που αλλου συχναζεις εδω?' τη ρωταω.
- 'Μ'αρεσει πολυ το νεκροταφειο στη Γιοζεφβαρος, βρισκω την ηρεμια μου εκει'.

Μαλιστα. Την ξανασκαναρω και ομολογουμενως εχει κατι το τιμ-μπαρτονικο πανω της. Μου ερχεται και στο μυαλο κι η cemetery-friendly σταση των αμερικανων, ενα απο τα πιο δημοφιλη μερη για βολτες στο Μπαφαλο ηταν το νεκροταφειο του στο κεντρο της πολης... Σκεφτομαι οτι παροτι δεν αισθανομαι αβολα σ'ενα νεκροταφειο, ουδεποτε θα ηταν το αγαπημενο μερος για ρεμβασμο και περιπατο.
Η εξοικειωση με το θανατο παιρνει πολλους δρομους.

(7) Χιλιομετρα

Επιστροφη σπιτι μετα απο μεταμεσονυκτιες δαιδαλωδεις περιπλανησεις.

- 'Ρε συ Φ. ξερεις γιατι ειναι τοσο μοναδικο το μερος αυτο?'
- 'Γιατι?' Με κοιταει μ'ενα βλεμμα που δηλωνει οτι 'θες να πεις μαλακια'.

- 'Διοτι καταφερνει και συνδυαζει κατι το εντελως βαλκανικα χαοτικο, παθιασμενα απροοπτο με ταυτοχρονα εντονη δυτικη επιρροη. Η αναγεννηση, ο ρεφορμισμος κι ο διαφωτισμος εχουν σφραγισει το κομματι αυτο της Ευρωπης. Εξαλλου η Βιεννη δεν ειναι παρα περιπου 200 χιλιομετρα μακρυα!'
- 'Τι λες ρε? Λαθος στην πινακιδα εχουν κανει. 2000 χιλιομετρα ειναι στην πραγματικοτητα...' χαμογελαει σαρκαστικα. (Ο εκλεπτυσμενος αυτοσαρκασμος των ουγγρων ειναι αγαπημενο σπορ).

Αντε να του εξηγησω μετα τι σημαινει νεοτερη ελλαδα και ποσο απεχει απο τη δυση ...

My lucky number, cont.

2009-03-17T14:38:00.013+02:00

(5) Follie-a-deux

Ισως η στιγμη που ερωτευεται κανεις με οτι αμεσα επακολουθει αποτελουν απο τις πιο ευθραυστες στιγμες της υπαρξης. Απο τη μια, το συναισθημα ειναι αφορητα καταπιεστικο, απο την αλλη υπερδιεγερτικο, υπερβατικο με οτι παρανορμαλ κι αν σημαινει για τον καθενα αυτο. Βεβαια, σχεδον αποκλειστικα, η αμοιβαιοτητα κι ο συγχρωτισμος σε μια τετοια παρανοικη διαδικασια εκλειπουν, η τραμπαλα σπανια ισορροπει, οι ρολοι εναλασσονται με τη μνημη να καταγραφει ελλειπτικα και συμφεροντολογικα. Κι ως επι το πλειστον η αδυναμια αυτοδιαχειρησης της εκθεσης, αυτοελεγχου και κυριως προσεκτικου χειρισμου του αλλου που υποφερει αδικως ειναι τοσο μπαναλ επαναλαμβανομενη που καθιστα την ολη πραξη 'συσιφεια'.
Μεγαλε Συσιφε , αγαπημενε μυθικε ηρωα...

My lucky number

2009-03-15T16:40:00.008+02:00

(1) "Things that - just - are not enough"

Τα προσωπα λαμπουν, κι οι δυο στροβιλλιζονται στον χωρο. Η' ισως να ειναι ακινητοι αλλα παρ'ολ'αυτα ζαλιζονται. Δεν εχει σημασια. Η απωλεια της ισορροπιας ειναι εμφανης.

- 'Εχει περασει καιρος απο την τελευταια φορα' της λεει.
- 'Δεν το αισθανομαι'. Τον αγγιζει στο προσωπο.

Στην Klauzal ter περπαταει μονος του, ηχοι απο τακουνια και πνιχτες φωνες ενιοτε ακουγονται απο τα σοκακια. Στελνει μηνυμα στον Φ.

- 'Ειναι χαζο αλλα ανεξελεγκτο που ακομα με ελκυει τοσο η Π'
- 'Τι περιεργο! Κι η Π. μολις αυτο μου ειπε για σενα!' διαβαζει στην οθονη.

Βγαινοντας απο την σκοτεινη Dob utca στο ανοιγμα της Madach ter, κοντοστεκεται, εμπρος του τα φωτα στη Citadella που λουζουν την Νικη πανω στο λοφο του Gellert τωρα σβηνουν. 2 το πρωι.

Σκεφτεται οτι καποια πραγματα ανεξαρτητως της ερμηνειας τους απλως δεν ειναι αρκετα να σε κατευνασουν.
Σηκωνει το χερι στο ταξι που περναει μπροστα του στην αδεια λεοφωρο...

(2). "Κριτηρια"

Στο 'Μερλιν' η μουσικη στη διαπασων, χοντρος σουηδος dj παιζει καποια βιομηχανικη εκδοση ηλεκτρονικης μουσικης με ψυχεδελικα βιντεο στους τοιχους. Που ειναι οι καλες μερες του breakbeat ξεβιδωματος στο Corvin?

Ετοιμαζεται να φυγει αλλα κοιταει τις τεσσερις ομορφες (what's new in Budapest?) γυναικες διπλα του, σε διπλετες. Τις παρατηρει με προσοχη και σκεφτεται με τι κριτηρια θα αποφασιζε να παει να μιλησει σε μια απο αυτες τις αγνωστες. Εντελως πλασματικες αβασιμες εγκεφαλικες διαδικασιες. Τον διασκεδαζει η αγνοια του σε βαθμο συγχυσης.

(3). "Η Γιορτη"

Ο θιασος απο κοινου αποφασισε να σταματησει το αλκοολ για ενα μηνα. 'Υγειινη ζωη'! Διακηρυσουν στο υπογειο μπαρ του θεατρου οι ηθοποιοι καθως καπνιζουν σαν φουγαρα, κι ο Α. σε μια γωνια με τη μαριχουανα του, να συνηγορει. 'Να καθαρισει το συστημα!' Αργοτερα πανω στη σκηνη, λιγο πριν το χειροκροτημα, ο Δ. πεφτει κατω με σπασμους. Σκεφτομαι, κανεις δεν τους ειδοποιησε για το επερχομενο Delirium Tremens...
Καθε σχεδιο ειναι καταδικασμενο να ακολουθησει μια αλλη πορεια απο την προβλεπομενη. Σιγα τα νεα.

(4). "Constitution/Alkotmany/Συνταγμα"

Το τηλεφωνο του Φ. χτυπαει καθως περπαταμε υπο σιχαμερο ψιλοβροχο προς το Jelen.
Θα συναντησει αυριο τον Π. μετα το υποτιθεμενο nervous breakdown του και τ'απιστευτα χρεη που αφηνε γυρω του κοροιδευοντας τον κοσμο, living grand με τα λεφτα των αλλων.
Τον καταβροχθησε το μαυρο σκοταδι για κανα διμηνο, περιπου τοσο παιρνει να καταπιει κανεις τις ενοχες του τη σημερον ημερα. Η μανιοκαταθλιψη ως συγχωροχαρτι. Η πετσα παντως χοντρη, για τι σκατα Δαρβινικη εξελικτικη πορεια και φυλογενεση μιλαμε!

- 'Α, ο Π. ηταν?'
- 'Ναι, θελει να βρεθουμε αυριο'.

- 'Επιστρεφει στη προτερη ζωη του?'
- 'Ας πουμε καλυτερα οτι επιστρεφει στη Βουδαπεστη, απο τις γατες και την απομονωση με τη μανα του. Μην το παμε μακρυα'.

Νευρικο υστερικο γελιο υποκαθιστα τη συνειδηση για ολιγον.

Τωρα

2009-02-23T14:48:00.001+02:00

Χιονισμενη Βουδαπεστη, χλωμο ασπρο φως. Σε καφε στην Kiraly utca εχω βολευτει σε καναπε μπροστα απ' τη τζαμαρια, κοιταω εξω τους περαστικους που βαδιζουν κατα το μηκος του οπτικου μου πεδιου, κρυο αλυπητο, το βημα των περαστικων ταχυ. Περιμενω φιλους να ερθουν να με βρουν, ν'ακουσουν τις ημι-ενδιαφερουσες ιστοριες που θα τους πω απο την υποτιθεμενη υπαρξη εν-κινησει, να διασκεδασουν δηλαδη με την ταλαιπωρια του βολοδερματος, και να βαλουν στο μυαλο τους πραγματα που δεν εχουν συμβει για τις δικες τους προβολες στον μικροκοσμο τους ψηγματων απ' τις ζωες των αλλων... Οπως το κανουμε σχεδον καθημερινα δηλαδη.

Υπο την μουσικη υποκριση των Franz Ferdinand (I want to live alone / Because the greatest love is always ruined by the bickering , the argument of living...) που ακομη μια φορα κανανε το θαυμα τους με ενα δισκο δυναμο, σε κανει να θελεις να τρεξεις με 1000 χμ/ω. Αλλα ω ι με!!! Ακουω στο μυαλο μου κοροιδευτικα τους Radiohead να τραγουδουν ('you ask me where the hell I'm going at thousand feet per second?
Hey man, slow down, slow down, idiot slow down, slow down'...

Ακολουθουν τυχαιες εικονες-στιγμες του τωρα στους λαβυρινθους της πολης, και του μυαλου...

show must go on

Sidsel Endresen /Trafo

Yesterday's Tomorrows

2009-02-06T20:49:00.010+02:00

Ακουω τον τελευταιο δισκο των Tindersticks σαν ενα σκονισμενο πολυτιμο αλμπουμ με παλιες φωτογραφιες ('The Hungry Saw'), εναυσμα απο τις αφισες της πριονισμενης καρδιας που γεμιζουν τους δρομους της Αθηνας, πολλαπλασιαζομενες μερα με τη μερα (τουλαχιστον μεχρι τις 21 φλεβαρη). Νυχτερινοι ερωτες με σαουντρακ παρεα απο την πρωτη τους δουλεια το 1993, συμπληρωνουν περιεργως σαν rapid rewind μια μικρη βιβλιοθηκη μ'αυτες τις στιγμες που μενουν και δεν αποτυπωνονται σε καμια φωτογραφια, μαλλον πειραγμενες αποθηκευονται στ'αρνητικο του μυαλου μας.

Warszawa fleeting μιλισεκοντς...

and still we try/ to reach for what is gone tonight/ and they're here
this ain't right, determined to let life run dry/ and every moment burned with that fire
and they're here and then our yesterday's tomorrow
and all our hoping/ all our wondering/ they're here

Tourlou

2009-01-23T19:27:00.007+02:00

Απο τα λιγα καλα που διατηρει η απουσια αισθησης οτι ανηκεις σε ενα μερος ειναι και η δυνατοτητα να βλεπεις τα πραγματα απεριττα απο βαριδια και αποστασιοποιημενα ως παρατηρητης. Νομιζω τελικα καπου εκει πηγαζει και η στενη σχεση με το σινεμα.

***

Διαβαζοντας καθημερινα εφημεριδα και εχοντας αρκετο χρονο στη διαθεση μου σκεφτηκα να ανατρεξω στα αρχεια ορισμενων φυλλαδων συστηματικα να διαπιστωσω στη διαρκεια ενος ετους ποσες φορες αναγραφουν τη λεξη 'εκλογες' σε πρωτοσελιδα. Εχοντας σωας τας φρενας, προτιμησα να συνεχισω το διαβασμα του απολαυστικου Aleksandar Hemon.

***

Δεν παυω να εκπλησσομαι οσες φορες κι αν συμβαινει διπλα μου, να βλεπω κοριτσια (ναι, ειναι κυριως γυναικες) να σταυροκοπιουνται οταν περνανε καβαλα σε οποιοδηποτε οχημα διπλα απο μια εκκλησια. Η 'κινηση σταυροκοπημα' ειναι μια καθημερινη προκληση... σκεφτομαι ν' ακολουθησω τη μονη μεθοδο που περναει στην ελλαδα, την 'συνθηματικη', ψεκαζοντας γραφιτι και ιδεες του Διαφωτισμου σε κεντρικα σημεια των Αθηνων. Νομιζω με τοσες αρλουμπες που ηδη γραφονται στους τοιχους, ενα Enlightenment 101 spray-on-canvas-wall απλως θα υπογραμμιζε τον υπερρεαλισμο αυτης της γωνιας του πλανητη.

***

Παρεπιτοντως σημερα ειδα το καλυτερο συνθημα με κοκκινη μπογια στη Σταδιου, στο κτιριο της τραπεζας της ελλαδας. "Ο κουγιας ειναι κοντος". Πιανει ενα ολοκληρο τοιχο. Και απο κατω δεξια η σημειωση δινει χαρακτηρα πανηγυρικο στο μηνυμα. "150cm".
Οποιος ξαναμιλησει για ιδεολογιες στην ελλαδα προκειται περι μεγαλου καφρου. Ο χαβαλες ειναι η μονη σοβαρη κινητηρια δυναμη.

***

Μου αρεσε πολυ η μεσιανικη τελετη ορκομωσιας του Ομπαμα. Τι χολυγουντ και βλακειες, εδω μιλαμε για Βιβλο, σανδαλια με σκονισμενα δαχτυλα, χιτωνες και οβελισκους, με πληθη μεχρι εκει που πιανει το ματι. Η μονη μου απογοητευση ηταν που δεν περπατησε ο Ομπαμα πανω στο νερο της λιμνουλας που εχει διπλα στο Mall, να μας αφησει ολους μαλακες... Απορω κι ολας που δεν το σκεφτηκε. Μισες δουλειες. Θα ειναι μια καλη οκταετια παντως, ισως κι η δευτερη ευκαιρια να αγαπησω την Αμερικη ετσι οπως θα ηθελα πριν απο 8 χρονια...

Αρχισε το φεστιβαλ της "Σχολης του Βερολινου" στο Παλλας. ηδη η πρωτη ταινια που παρακολουθησα, "Sehnsucht / Longing / Ποθος" της Valeska Grisebach ανωτερη καθε προσδοκιας... ακολουθουν αλλες 7 μεσα στο Σαβατοκυριακο, θα γραψω κατι γι αυτη τη σημαντικη εκδηλωση την αλλη εβδομαδα...

My hometown?

2009-01-16T13:37:00.005+02:00

Κατα τυχη, στο Cabaret Voltaire, πεφτοντας στους Σαλατα Λατινα...

Ολα στο τελος γινονται 'Λασπη', του Β. Χατζηγιαννιδη.

Μπλαστ φρομ δε παστ.
Η συναυλια των Πιουρεσενς στο Γκαγκαριν μ'εστειλε 10 χρονια πισω στη γωνια Jozsef & Maria Utca...

Η μαχη του παπουτσιου

2009-01-07T23:34:00.005+02:00

Η ημέρα καθημερινή, η ώρα απογευματινή, τέτοια ώρα μου αρέσει να παίρνω το Αθηναϊκό μετρό. Ο λίγος κόσμος με βοηθά να ασχοληθώ με πιο ενδιαφέροντα πράγματα από την διπλανή μαυροφορεμένη πιτσιρίκα με το mp3 player στη διαπασών να ακούει deathmetal!!! ή με την ενόχληση που μου προκαλούν όσοι μιλάνε δυνατά στο κινητό τους anyway που λεν και στο χωριό μου, μια τέτοια μέρα παρατηρώντας όπως πάντα τον κόσμο ξαφνικά μου ‘ρθε… τα γυναικεία παπούτσια.

Είναι αλήθεια ότι πάντα ένιωθα δέος και όχι μόνο, μπροστά στην γυναικεία γκαρνταρόμπα γενικά. Έχω σταθεί πολλές φορές εκστατικός μπροστά σε απροσδιορίστου σχήματος υφάσματα που με ένα μαγικό τρόπο τον οποίο μόνο οι γυναίκες κατέχουν, μετατρέπονται σε ενδυμασία και μάλιστα όμορφη ενδυμασία ενίοτε και σεξυ. Τις έχω χαζέψει να περιεργάζονται τέτοια «ρούχα» στα καταστήματα, να τα χειρίζονται δε τόσο άνετα που τρελαίνεσαι. «Αχ αυτή η βεραμάν τουνίκ ταιριάζει τέλεια με το μπολερό μου»(!!!) κτλ. Παρόλα αυτά όμως ένα είδος κατέχει στις γυναικείες καρδιές ξεχωριστή θέση, τα παπούτσια τους. Είναι το κάτι άλλο. Ποτέ άλλοτε ένα αντικείμενο με τόσο συγκεκριμένη αποστολή δεν πήρε τόσες μορφές. Μέσα στο βαγόνι μου λοιπόν παρατηρώ, γεμίζω, εικόνες, σχέδια, χρώματα τόση ποικιλία. Από αυστηρά σκούρα μεσόκοπης κυρίας μέχρι μαύρες λουστρίνι μπότες ως το γόνατο με μεγάλες αλυσίδες (τις φοράει η πιτσιρίκα με το mp3).

Έχει τα πάντα ο μπαξές-λέγε με βαγόνι- κομψές γόβες όχι πάντα σε κομψά πόδια, στα οποία πόδια θα επανέλθω έχει επίσης αγριεμένα νιάτα με σταράκια, μπαλαρίνες σε απίστευτο αριθμό χρωματικών συνδυασμών, μπότες, μποτάκια ή σεξυ μποτίνια καθώς και κλασικές γόβες. Γόβες στιλέτο, μυτερές ή πιο στρογγυλευμένες. Τα αξεσουάρ πολλά. Φιογκάκια λουλουδάκια μέχρι και κουδουνάκια έχω δεί, φυσικά αθλητικά διαφόρων ειδών. Καθαρόαιμα, φιρμάτα με χρυσές λεπτομέρειες, η πιο απλά περιπάτου. Τα χρώματα άπειρα φυσικά. Τα τακούνια από μόνα τους αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι της μάχης του παπουτσιού στο γυναικείο έπος. Ψηλά, κοντά πιο χοντρά, στιλέτα ή παγοκόφτες ότι προτιμάτε πάντως γεγονός παραμένει ότι η ισορροπία που προσπαθούν να κρατήσουν πάνω τους οι γυναίκες ίσως να είναι αφροδισιακή. Μας δίνει στους άνδρες την εντύπωση υποσυνείδητα ότι αυτό το όμορφο πλάσμα μας χρειάζεται, μας θέλει για την στηρίξουμε ίσως… Ασε που ομορφαίνει το πόδι το μακραίνει ανασηκώνει τους γλουτούς τι άλλο να κάνει πια; Και ενώ όλα αυτά στριφογυρίζουν στο μυαλό μου ξανακοιτάω καλύτερα να δω, γιατί τόσο καπνός γιατί η μάχη; Ποιο το αποτέλεσμα; ποιος νικάει;

Κυρίες και κύριοι μπορεί να ακουστεί κοινοτυπία αλλά τι είναι άλλο η κοινοτυπία παρά μια μεγάλη αλήθεια; Δεν έχουν σημασία τα παπούτσια το είδος, η μάρκα, το χρώμα τα φιογκακια τα τακούνια, το πόδι μετράει. Αυτό μας τραβάει σαν υπνωτισμένους και κάνει τα δικά μας δύσμοιρα πατούμενα να παίρνουν άβολες στάσεις λόγω αμηχανίας. Αυτό κάνει τα παπούτσια μας να τρέχουν, όταν το πόδι της, φέρνει σ’ αυτό του Καραγκούνη. Πραγματικά μου έρχεται πολλές φορές να τους δώσω πάσα…

Σταθμός Λαρίσης. Η στάση μου. Ξυπνάω από το λήθαργο, βγαίνω από το βαγόνι. Μερικά από τα προ ολίγου στατικά γυναικεία παπουτσάκια βγαίνουν και αυτά βιαστικά. Τα κοιτάζω στις κυλιόμενες στην αποβάθρα. Μερικά λερωμένα αλλά όχι, στρίβω στο στενό μου. Δυο ζευγάρια παπούτσια ένα ανδρικό και ένα γυναικείο προσπαθούν να αποφύγουν ένα λάκο με νερό. Μαζί. Δύσκολο να συγχρονιστούν ανδρικά και γυναικεία παπούτσια
Τα παπούτσια των άλλων.

(Του Von Taser,
το Ιδ καφε φιλοξενει φιλους)

Το Μελλον

2008-12-31T11:53:00.003+02:00

"Οι ανθρωποι φωναζουν πως θελουν να δημιουργησουν ενα καλυτερο μελλον, αλλα αυτο δεν ειναι αληθεια. Το μελλον ειναι ενα αδιαφορο κενο που δεν ενδιαφερει κανεναν, ενω το παρελθον σφυζει απο ζωη και η οψη του μας διεγειρει, μας ζεσταινει, μας προσβαλλει, ετσι που θελουμε να το καταστρεψουμε η να το βελτιωσουμε. Οι ανθρωποι θελουν να γινουν κυριαρχοι του μελλοντος μονο και μονο για να μπορουν να αλλαζουν το παρελθον. Αγωνιζονται να μπουν στο εργαστηρι οπου εκει ρετουσαρουν τις φωτογραφιες και πλαστογραφουν βιογραφιες και ιστορια."

(Μιλαν Κουντερα, Το βιβλιο του γελιου και της ληθης.)

Προχθες μια αλλη σημαντικη επετειος, την οποια κανεις δεν σημειωσε. Ο ουμανιστης, ευρωπαιστης, τσεχος συγγραφεας Βατσλαβ Χαβελ, επι κομμουνισμου διαφωνων του απολυταρχικου καθεστωτος με συγγραφη πολλων θεατρικων εργων, επιστολων και ειρηνικης διαμαρτυριας που τον εστειλε επανειλημενως φυλακη για πολλα χρονια, γινεται στις 29 δεκεμβριου του 1989, ο πρωτος Δημοκρατικος προεδρος μετα τη βελουδινη επανασταση της Πραγας.

(Διαβαστε, "Εν αρχη ην ο λογος", επιστολες του στα χρονια της κομμουνιστικης δικτατοριας. Μια απο τις σημαντικοτερες λογοτεχνικες και πολιτικες μορφες της Ευρωπης του 20ου αιωνα...και φυσικα στην Ελλαδα του Φωτος στα περισσοτερα βιβλιοπωλεια(!), πολλοι υπαλληλοι να μην αναγνωριζουν καν το ονομα, ζητωντας μαλιστα να το συλλαβισω!)

Δωρο πρωτοχρονιας η επαφη με εναν απο τους πιο ταλαντουχους Ουγγρους μουσικους, τον Lajko Felix...
A jövő (το μελλον)

Καλη χρονια, κι εμπρος για καινουριες πλαστογραφησεις του παρελθοντως!

Wishful thinking

2008-12-23T13:00:00.006+02:00

Για να ειμαστε συνεπεις στο πνευμα των ημερων μια ευχη που βγαζει νοημα!
Megszentségteleníthetetlenségeskedéseitekért!

(ειναι κατα συμπτωση κι η μακρυτερη ουγγρικη λεξη)

Προτασεις για ευ ζην:
- Διαβαστε η τυπωστε μικρα διηγηματα απο το New Yorker... Ο βοσνιος Aleksandar Hemon γραφει μοναδικα... Τυπωστε το The noble truths of suffering . Το επομενο βημα ειναι το τελευταιο του μθυιστορημα, The Lazarus Project, το οποιο μπηκε στην τελικη λιστα του National Book Award στην Αμερικη.
Μολις τελειωσα την αναγνωση του, ο ανθρωπος ειναι διανοια.

- Ακουστε/βρειτε/κατεβαστε Citizen Cope... Θαυμασιος singer/songwritter,(κατηγοριας Andrew Bird, Hayden etc) θα σας αποζημιωσει στο επακρο, τα δυο τελευταια αλμπουμ του ειναι ΑΑΑ.

Το καλυτερο Φιλμ της χρονιας

2008-12-18T02:09:00.009+02:00

Παρ'ολες τις αρκετες εξαιρετικες ταινιες φετος, ειναι νομιζω μακραν η καλυτερη στο 2008 που τελειωνει...

Σε 5, 10, 20, 30 χρονια κι ουτω καθ'εξης θα παραμενει ενα απο τα ελαχιστα φιλμ που αντιμετωπιζεται καταρχην με δεος...

London nous appartient

2008-12-15T19:13:00.006+02:00

Τριτη 16 Δεκεμβριου στην ιδια πολη την ιδια ωρα παιζουν LIVE...
Ποιο να διαλεξεις!

Σε αλλα μηκη και πλατη παιζουν αλλο 'βιολι' οι ανθρωποι...
Ο καθενας οπως μπορει.

Οι δυο οψεις των Ηλιθιων

2008-12-08T20:52:00.006+02:00

Συμφωνοι, η υπο οποιεσδηποτε συνθηκες δολοφονια ενος πολιτη ειναι ασυγχωρητο εγκλημα.

Συμφωνοι, οι διεφθαρμενοι στη νεα δημοκρατια, πασοκ, συριζα,κουκουε, λαος προκαλουν κατα συρροη με τα λεγομενα τους και τις πραξεις τους, εχοντας εξευτελισει το πολιτευμα, και παραμενουν παντοτε ατιμωρητοι.

Συμφωνοι, το επιπεδο παιδειας στην ελλαδα ειναι κατωτατο, βαυκαλιζονται οι ελληνες με μυθους προιστορικους χαμενοι στη δινη μιας ολο βαθυτερης συγχησης και αγνοιας...

Συμφωνοι, περιθωριακοι τη νυχτα/καφενοβιοι-μερος-του-συστηματος-με-τα-λεφτα-του-μπαμπα τη μερα εκμεταλευονται οποιαδηποτε αφορμη να 'εξεγερθουν', υποκριτες αισχιστου ειδους, παθολογικοι ψευτες τραμπουκιζουν και πιθηκιζουν, ζωντανα παραδειγματα αμφισβητησης της θεωριας της εξελιξης...

Πως δικαιολογειται ομως τετοια παρατεταμενη βια και καταστροφη? Γιατι εστω και τοσο μακρυα αισθανομαι απροστατευτος ως πολιτης?

Σπαρακτικη απουσια ειρηνικης αλληλεγγυης (αποδειξη οτι κανεις δεν ποναει αυτην την πολη).
Πληρης απουσια επιμονης διεκδικησης των πραγματικων αλλαγων που εχει αναγκη αυτη η πουτανα η χωρα.

Καταστρεψτε τα ολα και μην ξεχασετε να γυρισετε πλευρο...
Αν αλλαζανε ετσι τα πραγματα...

Ωπ, να αλλη μια Στρουθοκαμηλος...

Keleti

2008-12-01T14:27:00.003+02:00

Αρχες Νοεμβρη. Περιμενω την Κ. στο σιδηροδρομικο σταθμο του Κελετι. Ειναι 10 παρα το βραδυ, λιγα τρενα στις πλατφορμες, κρυο και σποραδικες ανθρωπινες παρουσιες στον τεραστιο σταθμο των ψηλων κιτρινων λαμπων της αιωνιας θαμπαδας. Το βλεμμα μου καταγραφει τις περισσοτερες φιγουρες ταλαιπωρημενες κι υποπτες...Τι ειναι προκαταληψη και τι αληθεια δεν εχω διαθεση η προθεση να ανακαλυψω... Λιγα λεπτα υπομονη ακομη.

Χαζευω την παρακμη του χωρου. Στρεφω το βλεμμα μου στο μεγαλο ασπρομαυρο πινακα αφιξεων κι αναχωρησεων στο μεσο του σταθμου. Απο μικρο παιδι με συνεπαιρνε ο ηχος κι η ταχυτητα της αλλαγης γραμματων κι αριθμων της ενδιαμεσης αυτης καταστασης εν κινησει... Η ψευδαισθηση της συνενοχης στην αλλαγη. Στην υποδιαιρεση του χρονου οπου οι επιγραφες μετακινουνται και προσαρμοζονται χρονικα προς τα επανω βλεπω μετα εκπληξεως αναμεσα στα ονοματα των τρενων που αλλαζουν αστραπιαια (Tenkes IC, Gyors, Szemely, Somogy IC, Bem EC, Kopernikus IC κλπ) την παραδοξοτητα της λεξης ‘Nosztalgia’ σαν σφηνα να εμφανιζετα για το ελαχιστο αυτο κομματι του χρονου αρκετο να ταξιδεψει μεσω νευρωνων και να προκαλεσει πυρηνικη συντηξη στον εγκεφαλο...

Μην πιστευοντας σ’αυτο που βλεπω - η υποψια της αυθυποβολης - καθομαι κολημενος στη θεση μου, με το λαιμο μου να ποναει και τα ματια ορθανοιχτα περιμενοντας την επομενη αλλαγη... Με το φλαπ-φλαπ-φλαπ των γραμματων να στρεφονται ταχυτατα, η ‘Νοσταλγια’ εμφανιζεται και χανεται ξανα αστραπιαια κι εγω κοιταζω γυρω μου σαστισμενος, μοναχικος μαρτυρας του ειρωνικου αυτου παιχνιδιου, με τα υπολοιπα κουρασμενα η αφηρημενα προσωπα βουτηγμενα στο κενο. Ακουμπαω την πλατη μου στο ημιτοιχιο, ενα μπερδεμενο μειγμα αναταραχης, ευφοριας και θλιψης να μoυ κανει παρεα στο λιγο χρονο προτου χαθω σ’αυτα που απαιτει το α-μνησιακο παρον...

Ουξι καξι κολομε

2008-11-26T21:26:00.002+02:00

Το ονομα του μου θυμιζει καποια αρχεγονη προσταγη: Λεθεμ! Μεχρι πολυ προσφατα δεν τον ειχα συναπαντησει πουθενα. Η μαλλον δεν ημουν αρκετα παρατηρητικος. Φευγοντας απο Βουδαπεστη , τα βιβλια μου σκορπιστηκαν παλι αναμεσα σε φιλους, προτιμω να ταξιδευω παντα με το μικροτερο εν δυναμει σακ βουαγιαζ, κι ετσι στη Χαιδελβεργη καποια στιγμη που ενιωσα την αναγκη να διαβασω κατι ενδιαφερον ανετρεξα στην ιστοσελιδα του Νιου Γιορκερ, οπου καθε βδομαδα μια μικρη ιστορια παιρνει το δρομο της στις σελιδες του περιοδικου... Τυπωσα γυρω στις δεκα ιστοριες περισσοτερο τυχαια... πολλες φορες ο τιτλος ηταν αρκετος. Ετσι λοιπον εγιναν οι συστασεις με τον Jonatham Lethem, πετυχαινοντας το 'Lostraunaut', και μετα μια απο τις ωραιοτερες μικρες ιστοριες που υπαρχουν, το 'The King of Sentences' το οποιο απαιτει απνευστι διπλoτριπλη αναγνωση...σκετη απολαυση. Τις τελευταιες μερες κοιταω σχεδον αποκλειστικα την ιστοσελιδα του με πολλες ιστοριες εκει, πληθωρα συνδεσμων κυριως σουρεαλ, οπως μας αρεσει... Μοιραζομαι την ευφορια προσωπικης 'ανακαλυψης'...

------------

Πριν πεταξω απο το Λονδινο στο Οσλο εκανα το καθιερωμενο ταμα στο British Film Institute, ναος εντελως για χασιμο... Εφυγα με μια συλλογη απο τις πρωτες ταινιες του Ακι Καουρισμακι (αληθεια, μηπως να τον ελληνοποιουσαμε ευκολα, ο Ακης Καουρισμακης?) τις οποιες καταφερα να δω παλι εδω στη Χαιδελβεργη που οι ρυθμοι εχουν πεσει (ανυπομονω και να φυγω)... Το χιουμορ του Καουρισμακι ειναι τοσο ανεπαισθητο, μινιμαλιστικο και αναπαντεχο που νομιζω δεν υπαρχει αλλος τετοιος σκηνοθετης που να εκφραζεται με παρομοιο τροπο... Το 'Calamari Union' (απο τις πιο κουλ εντελως παραλογες ταινιες), το 'Hamlet goes business' (φιλανδικη εκτελεση του Αμλετ με μαυρο χιουμορ στα καλυτερα του), το 'La Vie Boheme' (εναυσμα να μαθω ωραια και διαφορα για εναν απο τους σημαντικοτερους ευρωπαιους ηθοποιους, τον Matti Pelonpaa) ειναι ταινιες που οσοι ενδιαφερονται για αυθεντικο ανεξαρτητο ιδιοφυη κινηματογραφο θα απολαυσουν... Σαββατο πρωι Βαρσοβια, το καφε παει στο Βιστουλα...

Ρομμερκραις Σουντ

2008-11-18T21:51:00.003+02:00

Διαβαζω το προγραμμα του Φεστιβαλ Θεσσαλονικης. Απο τα απαντα των αδερφων Dardennes μεχρι ουγγρικο πειραματικο κινηματογραφο απο τη δεκαετια του '60 στα στουντιο Μπελα Μπαλαζ. Εντυπωσιακο ομολογουμενως.
Καταφερνω και βρισκομαι παντα εκτος ελλαδας οταν καθε χρονο δινω φρουδες υποσχεσεις στον εαυτο μου, 'τον επομενο νοεμβρη στη Θεσσαλονικη'. Ας ειναι.

--------

Σε 'second hand bookstore' στην παλια πολη της Χαιδελβεργης χαζευω. Καθως απομακρυνομαι, παρατηρω εναν ηλικιωμενο, εχουν κατι οι κινησεις και οι τροποι του καθως τριγυριζει και ξεφυλλιζει ενα βιβλιο που με κανει σιγουρο οτι θα το κλεψει. Απομακρυνομαι λιγο και κοιταω απο αποσταση. Πανω απο 60, τα ρουχα του δεν τον κανουν για φτωχο. Πραγματι, μετα απο ενα λεπτο που τον αισθανομαι αναποφασιστο και νευρικο, βουταει το βιβλιο και το ριχνει στην τσαντα του καθως περιστρεφεται γυρω απο τον εαυτο του. Προσπαθω να δω το βλεμμα του, ειμαι μακρυα, εχει νυχτωσει. Απομακρυνεται απο το βιβλιοπωλειο με ταχυ βημα. Γυριζω το βλεμμα μου, συνεχιζω το δρομο μου...

----------

Ασχημα νεα απο φιλο στη Βουδαπεστη. Ο παραδοξος συνδυασμος του ποσο ταυτοχρονα ανθεκτικη αλλα και ευαλωτη ειναι η ανθρωπινη φυση παντοτε με συγκλονιζει... Ισως να εντεινεται αυτο το συναισθημα απο τις ακροτητες που βλεπει κανεις στο ιατρικο επαγγελμα... Σκληρες δοκιμασιες στο ανθρωπινο σωμα που ομως αντεχει ενω επρεπε να το ειχαν καταβαλει κι αποτελειωσει προ πολλου... αλλα ξαφνικα τυχαια μικροσκοπικα γεγονοτα που προκαλουν ανεπανορθωτη ζημια... Στιγμες που το γελοιο στερεοτυπο του Carpe Diem ειναι η μονη παρηγορια.

Eπαναφορα, Οσλο / Oslo, recall

2008-11-16T17:24:00.004+02:00

Απο τα μεσα της δεκαετιας του '90 στη μεταεφηβικη ηλικια που αφηνα την Αθηνα για το Πετς, θυμαμαι τη Λιζα να μου μιλαει τα βραδια για την πολη της το Σταβανγκερ, μια εντελως αγνωστη λεξη στο σχετικο χωροχρονο μου... Παρολες τις στενες-και-μη επαφες με Νορβηγους, δεν αξιωθηκα για τα επομενα 14 χρονια να επισκεφτω τη χωρα των ξωτικων... Ο δρομος κι οι αναγκες οδηγησαν σ'αλλους τοπους...

Στο τελευταιο εξαμηνο της παραμονης στο Μπαφαλο, μια χειμωνιατικη μερα που προτιμησαμε τη θαλπωρη του σπιτιου απο τα χιλιοεπισκεπτομενα καφε, καπως το εφερε η κουβεντα με τον LJ για την εικονα που αντικρυζει κανεις στον QEW δρομο που οδηγει στο Τοροντο, ακριβως πανω στη δευτερη μεγαλη γεφυρα, εκει που αρχιζει το Χαμιλτον... Ειναι μια κολαση του Δαντη, γιγαντιαια διυλιστηρια να βγαζουν φωτιες καπνους, ενα βιομηχανικο τοπιο να απλωνεται σε μια εκταση οπου πιανει το ματι, απο τις πιο τρομακτικες μετα-αποκαλυπτικες εικονες, κυριως με την αντιθεση που προκαλουν στο κατα τ'αλλα καταπρασινο Ονταριο... Ειναι κι η εικονα που εμφανιζεται στο "Clean" του Assayas, στα πρωτα πεντε λεπτα της ταινιας...
Τοτε μου εδωσε ο LJ ν'ακουσω το "Industrial Silence", των νορβηγων Madrugada, ενα σχεδον τελειο αλμπουμ, που εγινε το αγαπημενο μου soundtrack για μηνες, κυριως σ'αυτη τη διαδρομη Μπαφαλο-Τοροντο, μια γραμμη ζωης τοτε για το εναπομειναν διαστημα στις ΗΠΑ...

Στη νομαδικη ζωη που εξασκουμαι απο τον Ιουλιο, οπου το βιος κι η υπαρξη εχουν διαιρεθει πολλακις, προεκυψε επιτελους το ταξιδι στη Νορβηγια, πιο πολυ ως μια μυρωδια, μια εικονα της χωρας, το μεγαλο ταξιδι στο βορρα υπο αλλες συνθηκες περιμενει να συμβει... Το road-trip που σε παρακαλανε να το ταξιδεψεις... Στις λιγες μερες που περασα εδω, η τυχη το εφερε να δινουν κι οι Madrugada την τελευταια τους συναυλια, στο Spectrum του Οσλο χθες το βραδυ, με το εισητηριο να ανεμιζει στον αερα απ'τη χαρα, και δεκαπεντε χιλιαδες κοσμο να τραγουδαει τα τραγουδια τους... Ενα soundtrack της ζωης μας κι' αυτο...

Μετα τη Βουδαπεστη, το Παρισι, τη Βενετια, το Πετς, το Βερολινο, το Λονδινο και το Οσλο, επιστροφη στην Κεντρικη Ευρωπη παλι... Χαιδελβεργη για δυο βδομαδες, κι απο εκει Βαρσοβια... Η καρδια ελαφρως αριστερα δεν βρισκεται?

Μια καλη μερα για την Ανθρωποτητα...

2008-11-06T18:04:00.001+02:00

"... And to all those watching tonight from beyond our shores, from parliaments and palaces to those who are huddled around radios in the forgotten corners of the world - our stories are singular, but our destiny is shared, and a new dawn of American leadership is at hand.

To those who would tear the world down - we will defeat you. To those who seek peace and security - we support you.

And to all those who have wondered if America's beacon still burns as bright - tonight we proved once more that the true strength of our nation comes not from the might of our arms or the scale of our wealth, but from the enduring power of our ideals: democracy, liberty, opportunity and unyielding hope.

For that is the true genius of America - that America can change. Our union can be perfected. And what we have already achieved gives us hope for what we can and must achieve tomorrow."

Long Live Obama!

Οι Γαλατες

2008-10-10T11:12:00.014+02:00

Μερες πανε, μερες ερχονται, αλλα πραγματα μενουν ακινητα με καμια προοπτικη μεταβολης, αλλα τρεχουν μπροστα, η φθινουν σαν διατοντες αστερες, η οπτικη γωνια του παρατηρητη ως the truth of the beholder.

Συνομιλιες με γραφειοκρατες καθε χωρας που απαιτουν καθε φορα υπερτατη αυτοσυγκρατηση να μην κατακερματισω την προσωπικοτητα μου στα εξ ων συνετεθη και διαλυθω σε κομματια σαν μια αυτοσχεδια βομβα.

Εξετασεις, ταξιδια σε τοπους μακρινους και στα εκατοστα της καρδιας μου, city trips με τη Γυναικα που μου ταιριαζει, κι ενα συναισθημα "it can't be true!" που υποβοσκει στους ορθα κυνικους ανθρωπους, η ταλαντωση αναμεσα σ'αυτο που ειναι και σ'αυτο που του προβαλεις οτι ειναι. Οι Γαλατες, ο Τουτατις κι η ασπιδα ψηλα να μην σου πεσει ο ουρανος κατακεφαλα.

Μετα απο τρεις καλες μερες στην Αθηνα, επιστροφη παλι στα λημερια της Βουδαπεστης για διαβασμα και ευ ζην, κι αυριο στο αγαπημενο φοιτητικο Pécs, φιλοι και φεστιβαλ κινηματογραφου, σουλατσες στα σοκακια της παλιας πολης.

Πριν βγαλω νεες φωτογραφιες απο το Πετς, νασου αλλες λιγες τωρα απο σεπτεμβριανες Βουδαπεστιανες αναζητησεις... (ολες τραβηγμενες με τον κινητο συντροφο Cyber-shot, K77o-i της Sony Ericsson)

Dusk/Mathias under treatment

Folk / Potkulcs

Hot-air balloons in unexpected places / Kiado

Little monster ready to draw /Kalvin

Jazz boat / Danube

Revolving MEN...

A slow burner...

So pretty, it's cheesy.

The freaks, Tiger Lillies / Trafo.

Round up

2008-10-01T22:49:00.004+02:00

Μεσημερι, λιγο μετα τη μια. Ησυχια στη βιβλιοθηκη.
Παρατεροι ηχοι που-και-που απλως τονιζουν καλυτερα την γενικοτερη ησυχια.
Ξαφνικα, απο την aula ακουγεται δυνατα, καθαρα, κρυσταλινα μια μονο γυναικεια εξαισια φωνη να τραγουδαει ουγγρικα παραδοσιακα τραγουδια, σαν ενα ονειρο να εχει μπει σφηνα στην πραγματικοτητα.
Κοιταζομαστε δεξια αριστερα με την εκπληξη του ασυναρτητου ζωγραφισμενη στα προσωπα μας, ασυνοδευτη η φωνη συνεχιζει να τραγουδαει περηφανα λυπητερα, ειναι τοσο καθαρα ουγγρικο το συναισθημα, δεν γινεται να το μπερδεψεις με τιποτε.
Ειμαι στον τεταρτο οροφο, σηκωνομαι ελατηριο, παω στα εσωτερικα παραθυρα που βλεπουν στην aula, σχεδον κρεμιεμαι, ισα που χωραω διπλα σε μια κοπελα που εχει κι αυτη τις αισθησεις της τεντωμενες... «Ειναι η Palya Bea!» μου λεει. Κοιταω γυρω, σε πανω κατω οροφους, σχεδον ολοι εχουν σηκωθει απο τις θεσεις τους, σαν υπνωτισμενοι κοιτανε προς το μερος της, κι η βιβλιοθηκη εχει μετατραπει σε θεατρο.
Σταματαει για ενα λεπτο. «Σημερα ειναι η ημερα του αυθορμητου τραγουδιου!» μας λεει. «Το ποσο ασυνηθιστο ειναι να τραγουδαει κανεις σε μια βιβλιοθηκη μ’εφερε ως εδω» ...

Συνεχιζει το τραγουδι μονη της για περιπου μιση ωρα, η φωνη της, ο μονος ανθρωπινος ηχος που αντηχει στο μερος αυτο, διαχεεται σε καθε γωνια της “Szabo Ervin” στην Καλβιν Τερ. Ακομα και μετα το τελος οι πιο πολλοι παραμενουν καθηλωμενοι, δεν γυριζουν πισω στις θεσεις τους. Για κατι τετοιες στιγμες ζουμε.

Υπνωσις/Hypnosis/Hipnózis

2008-09-22T23:44:00.012+02:00

Νυχτερινοι περιπατοι στην Πεστη, με τη μουσικη της Ντ. στο mp3, να παιζει ‘my hometown’ της Adele. H πολη γυμνη πανεμορφη με τις ατελειες της, να σου δειχνει τα σημαδια της, τα μυστικα της, και να θελεις να τρεξεις μεχρι να σου κοπει η ανασα...

---

Παρατητηρω απο ψηλα στο μπαλκονι ανημπορη γιαγια να μην μπορει να παρει τα ποδια της, κατι ψιθυριζει σε μια νεαρη κοπελα που βαδιζει με το κλειδι στην εξωπορτα της πολυκατοικιας απεναντι. Βλεπω ξανα την κοπελα μετα απο 3 λεπτα να κατεβαινει μ’ενα μπουκαλι νερο και κατι φαγωσιμο στην αλλη χουφτα της να τρεχει και να τα δινει στη γιαγια που εχει απομακρυνθει μονο λιγα βηματα... Κισλοφσκικη σκηνη.

---

Υπνωση. Μια το βραδυ στο ‘Μερλιν’, αψογος συνδυασμος ελεκτρο μουσικης και κουκλοθεατρου, η αιθουσα γεματη, οι κουκλες να χορευουν στο ρυθμο συγχρονισμενες. Μαγεια. Προσωπα χαρουμενα, σωματα να λικνιζονται, οι κουκλες να το διασκεδαζουν.

---

Στις οχθες του Δουναβη να βλεπεις το Γκελερτ απεναντι φωτισμενο, και τα ποταμοπλοια να κανουν βολτες. Που να πηγαινει αυτο τετοια ωρα το βραδυ? Στη Βιεννη, μου απαντανε. Θα ειναι εκει τα ξημερωματα. Συνεχιζουμε για το φεστιβαλ τζαζ, μεσα σ’ενα αλλο πλοιαριο, αραγμενο. Μυρωδια απο λαδι, αφη με στελνει στα παιδικα χρονια να περναω το φερρυ για Πρεβεζα.

---

Σαββατοβραδο στο καταμεστο Τραφο, επιτελους μετα απο πολλα χρονια καταφερνω και βλεπω απο κοντα τους Tiger Lillies. Απο τα συγκροτηματα που ταιριαζουν γαντι στην εκκεντρικη ατμοσφαιρα της Βουδαπεστης. Η καστρατο οπερατικη φωνη του Martyn Jacques να σου ραγιζει την καρδια με τις πορνες, τους λουζερς και τους εκπτωτους αγγελους για τους οποιους τραγουδαει. Μια συναυλια ονειρο.

---

Οι καλυτερες ταινιες του μηνα, μακραν:

- Un baiser s’il vous plait (Emmanuel Mouret)

- RePrise (Joachim Trier)

- Le Silence De Lorna (Jean-Pierre & Luc Dardenne)

Gellert, past Szabadsag bridge...

Hypnosis Puppet Co.

The little red devil

Breakbeat hypnotic electro, puppets and puppeteers.

Little Red Riding hood, at Jokai ter. Οι κοκκινοσκουφιτσες της Βουδαπεστης. Ημερα χωρις αυτοκινητα, σεπ 22.

All the way to the left...

Watchful...

Frontal Lobe, Frontal Love, Budapest.

2008-09-13T13:02:00.007+02:00

Μερες τωρα αναρωτιεμαι τι να γραψω, πως να εκφρασω αυτα που σκεφτομαι, που νιωθω, ζωντας ξανα στην υιοθετημενη πατριδα μου, στην μεγαλη μου αγαπη. Οι μερες γεματες, οι νυχτες πιο γεματες, η ισορροπια αποκατεστημενη, μια σχεδον ονειρικη κατασταση, νομιζα για παντα χαμενη μετα απο το δρομο της απωλειας που τραβηξα, με τις ευθυνες δικες μου!

Σημειωνω νοητα και κυριολεκτικα μικρες στιγμες, που δεν ηρθε η ωρα τους ακομα να μοιραστουν...
Ως τοτε, η ζωη προεχει της καταγραφης, με λιγες εικονες να σας ξεγελασω προσπαθω, καθως τα πρωινα συνεχιζω να τσιμπιεμαι δυσπιστος ακομα ...

'Corvinteto', οι ζωες των αλλων...

Patchy Budapest

Τους βρισκεις στα πιο απιθανα μερη... Αγγελοι Κομμαντος

Σε τοσα μερη, οι εικονες μου φερνουν στο μυαλο τον Τερρυ Γκιλλιαμ...
Παρακμαζουσα πρωτοπορια, πρωτοποριακη παρακμη.

Un baiser, s'il vous plait?

Ο Γουσταβος

2008-08-31T02:25:00.005+02:00

Ποσο εγωιστης ειν'ο ανθρωπος...
Ενω στο Ορλαντο χρονομετρω αντιστροφα περιμενοντας ανυπομονα την αυριανη μεσημεριανη πτηση για τις Βρυξελλες, παρακαλαω μεσα μου το Γουσταβο με την καταστροφικη μανια του να μην αλλαξει ροτα προς τ'ανατολικα...

Δεν αφηνει τιποτε ορθιο στο διαβα του...'Αρκει να μη χτυπησει εμας', ο εαυτουλης παπαγαλιζει.
Πως να πονεσεις ανθρωπο χωρις να δεις το προσωπο του, οταν καταγραφεται ως ενα απ΄τα νουμερα των θυματων στις ειδησεις με μια εικονα χαους που τρυπωνει στον εγκεφαλο ως εκπληξη κι οχι ως συναισθημα...

Αφηνοντας διαλυμενη ηδη την Καραιβικη, σταθερα η ενταση του δυναμωνει... Ετοιμος να ισοπεδωσει παλι τη Νεα Ορλεανη που'ακομα δεν εχει συνελθει... Οι ανθρωποι σφαλιζουν σπιτια, κουβαλανε οτι μπορουν, εκκεκωνουν τις πολεις στη νοτια Λουιζιανα... Τι θα μεινει κι απο την Κουβα αποψε...μονο αυτοι που θα την πληρωσουν θα πονεσουν, οσοι γλιτωσουν ενα συναισθημα ανακουφισης θα γευτουν, κι ας λενε αλλα, 'τι κριμα' κλπ...

Κι εγω να κοιταω το ρολοι μου αγωνιωντας αν θα πεταξει η πτηση μου στην ωρα της, να με γυρισει ασφαλως απ' το μακρυα-μακρυα, ενω σε μια τοσο κοντινη συντεταγμενη χανεται το βιος ανθρωπων, κι οι ζωες τους μαζι...
Πως να βγεις απ'τον εαυτο σου και να να το νιωσεις αυτο? Πλεγμενοι στην παραδοξοτητα βρισκομαστε μονιμως...

Κοιταω προς τα πισω, μπαινοντας απ'τους τελευταιους επιβατες στην πτηση, πιανω στην ακρη του ματιου στην οθονη της τηλεορασης στην αιθουσα αναμονης την εικονα του τυφωνα να τα παρασερνει ολα, ενω σε λιγο οι τουρμπινες του αεροπλανου δινουν ωθηση ψηλα στον ουρανο... και στη γη χαμος...

"Γυρισες κι ολας"?

2008-08-25T05:45:00.017+03:00

: Αυτο με ρωτησε μ'ενα ελαφρο μειδιαμα ο ογκωδης αστυνομικος στον ελεγχο διαβατηριων στη Σαρλοτ πριν συνεχισω την ανταποκριση μου για το Ορλαντο...
Τον κοιταξα πισω με προσοχη, διερευνητικα, να διακρινω εαν το ελεγε με ειρωνια η ως καλωσορισμα...εχω ομως χασει τις λεπτες αυτες γραμμες...

"Μονο για δεκα μερες", του απαντησα επιπεδα.

Αφηνοντας τα καθιερωμενα ηλεκτρονικα δακτυλικα αποτυπωματα και τη στιγμιαια ηλεκτρονικη ψηφιακη φωτογραφια του προσωπου μου στον υπολογιστη του δικτυου σκεφτηκα να τον ρωτησω: "Μηπως να μου δειχνατε τη φωτογραφια που μου πρωτοβγαλατε το 2001"? Να διαβασω στο προσωπο μου του τοτε τι με τριβελλιζε, τι προσδοκιες αντανακλουσε, τι με σημαδευε σε σχεση με τωρα...

Αφιχθης στo πλαστικο Ορλαντο υπο καταρρακτωδη βροχη υπολειμμα του τυφωνα Fey, παρατηρω σαν να 'ναι πρωτη φορα ποσο παχυσαρσκοι και κακοντυμενοι ειναι οι περισσοτεροι ανθρωποι γυρω μου. Ποιος ειπε πως δυσκολα απαγκιστρωνεσαι απ'τη συνηθεια? Απορω πως σε τοσο λιγο διαστημα πολλα απ'αυτα που εβλεπα στην καθημερινη μου ζωη επι χρονια, τ'αντιμετωπιζω ωσαν νεο φρουτο...

Πολυ αργοτερα, στα διαλειματα απο τα σεμιναρια, νιωθω ξαφνικα να με χτυπαει το μεγεθος και το ευρος της αποξενωσης στην οποια βρισκομουν επι μακρον εδω, η οποια δεν μετριαστηκε ουτε με τους λιγοστους καλους φιλους ουτε με τις περιστασιακες ανουσιες σχεσεις στη Μ.Ρ μεταμυθολογικη εποχη που συντηρουσαν τη διαβιωση στο ρελαντι...

Μαλλον η αντιδιαστολη στο μυαλο μου τροφοδοτειται απ' τις μικρες χαρες του καλοκαιριου, του επαναπατρισμου στην Ευρωπη που φωναχτα αντισταθμιζει την προσωρινη αισθηση του κενου στην τεχνητη θλιμμενη Ορλαντια ζωη...

Σε τετοιες στιγμες ευτυχως οι σκεψεις μου γυρνουν εδω: στο σταφυλι που κολυμπαει, στα δαχτυλα μου π'αγγιζουν τ'αλατισμενο δερμα της, στο ψαρι που ξεβραστηκε στην πλατη της...

'In search of a midnight kiss'

2008-08-14T20:01:00.007+03:00

Σχεδον στην εξωπορτα, για θερινο σινεμα, λυκοφως στην αδεια επιτελους Αθηνα...
Οι Madrugada το ιδανικο soundtrack...
"Honey Bee"

Boomp3.com

"Οϊ βα βοϊ..." εχει κολησει η φραση (Ooh Dear!!!, ωχ θεε μου), απο τους ναξιωτικους δρομους σαν σερπαντινα να μας ζαλιζουν... διακοπες μετεφηβικου οιστρου κι ανεμελιας, ανελπιστες...

Oi va voi: "Refugee"

Boomp3.com

Μερες τωρα σκεφτομαι πως το ιστολογιο αυτο αποκτα για τον κατοχο του αξια μονο οταν βρισκεται εκτος συνορων, ως εργαλειου - διαυλου επικοινωνιας ενος τροπου ζωης που μοιραζεται αναμεσα σε τοπους κι ανθρωπους, ενος παραθυρου με θεα διαφορετικη απο μια γνωριμη εικονα...
Απο την αλλη, τοσο καλους φιλους και την αγαπη τους δυσκολα την αφηνεις ξανα...

Τwoface: "You"

Boomp3.com

PS: Εαν θελετε να ξαναγαπησετε τα αυθεντικα αμερικανικα indie films, δειτε την ταινια αυτη οπωςδηποτε. Διαμαντι...

London, Budapest, Tel Aviv, Jerusalem...Paris

2008-07-20T19:03:00.006+03:00

Τον περιμενα καιρο τον Cédric Klapisch να κανει μια σπουδαια ταινια. Επιτελους την γυρισε. Λεγεται " Paris"...

Στην ταινια παιζει ο Romain Duris τον οποιο παρακολουθω με προσοχη χρονια τωρα, θεωρωντας οτι ειναι ο πιο αντιπροσωπευτικος ηθοποιος της γενιας μου. Ειδικα μετα το αριστουργηματικο 'De Battre mon Coeur s'est arrete/ The Beat that my heart skipped' εγινε για μενα η πιο συμπαθης φιγουρα του μοντερνου ευρωπαικου κινηματογραφου...

Ο Duris συνεργαζεται με τον Κλαπις σε ολες τις ταινιες του, η χημεια τους καθε φορα νομιζω γινεται καλυτερη... Σημερα στο Τελ Αβιβ, τελευταια μερα εδω, με 40 βαθμους και μια πολη σαουνα, προτιμησα χωρις πολυ σκεψη να περασω το μεσημερι μου βλεποντας το "Paris" το οποιο προτεινω ανεπιφυλακτα σε οποιον βρει την ευκαιρια να το δει... Σπονδυλωτη ταινια με πολυ δυνατο σεναριο, και ευφυιη σκηνοθεσια... Πως ο παρατηρητης παρολη τη γεματη ζωη, τα νιατα του και την ξαφνικη σοβαρη ασθενεια του σταματαει να αναλωνεται στο μικροκοσμο του και κοιτωντας προς τα εξω τον υπολοιπο κοσμο στο Παρισι απο το μπαλκονι του στην τυχαια καθημερινοτητα τους, αντιλαμβανεται την προσωπικη ασημαντοτητα του αλλα και την ομορφια της ανθρωπινης ζωης... Απλως εξαιρετη...

PS: Η ταινια "Dans Paris" παλι με τον Romain Duris ειναι αλλο φετινο φιλμ, του Ονορε...

Αμερικανικος επιλογος, Σηατλ.

2008-07-07T03:29:00.015+03:00

That's all folks!

Οι αναμεικτες ανταποκρισεις του IdentityCafe απο την αμερικανικη ηπειρο λαβανε τελος.
Παρολο που υποτιθεται πως η Βορεια Αμερικη κι η Ευρωπη κρατανε απο κοινου τα ηνια του Δυτικου Πολιτισμου, τις περισσοτερες απο τις μισες μερες που περασα εδω ενιωσα σαν να βρισκομουν οχι απλως σε αλλη ηπειρο η αλλο πλανητη, αλλα σε αλλο γαλαξια...
Παρα τα χρονια που με φιλοξενησε , σε τοσα πολλα παραμενει μια αγνωστη χωρα σε μενα. Ειδικα ενα μεγαλο κομματι της που κλεισμενο σ' ενα καβουκι αγνοει οποιαδηποτε διαλογικη με το υπολοιπο παγκοσμιο χωριο το εβρισκα μπροστα μου συχνοτερα απ'οτι ηθελα...
Ας ειναι, παραμενω ευγνωμων για πολλα που μου εχει δωσει, διαστημανθρωπος φανταζομαι θα ενιωθα σε πολλα μερη ακομη, με ανθρωπους που εχουν περιορισμενη αντιληψη των πραγματων...

Το καφε μιας χαμενης ταυτοτητας θα συνεχισει να δινει το σημειο του, νομαδας αρχικα, απο μια πιο γνωριμη ηπειρο, μεχρι τους επομενους μηνες να βρει μια νεα βαση ενδεχομενως στην Μεγαλη Βρετανια (ας οψεται το τερας της γραφειοκρατειας που ειναι πανταχου παρον)...

Οριστε οι φωτογραφιες της ημερας απο το Σηατλ...

Μπροστα απο το Seattle Art Museum (SAM)

Μια αλλη Place Pigalle... Το ονομα αυτο μου εχει κολησει απο 10 χρονων οταν ο πατερας μου στο χρονο που βρισκοταν στο Παρισι εμενε κοντα στην εν λογω πλατεια...

Pioneer Square

Χελωνα ποδηλατης! Στο 105 1/2!

Τιτλοι...

Μιας και ανεβασα πολλες φωτογραφιες απο το οδοιπορικο στη Δυτικη Ακτη καθημερινα την τελευταια εβδομαδα, το ποστ αυτο παραπεμπει στις ταξιδιωτικες αυτες μερες...

June 30 - July 1st

July 2nd - July 3rd

July 3rd - July 4th

July 4th - July 5th

July 5th - July 6th

Στον αδερφικο μου φιλο Χρηστο,
που οι δρομοι μας χωριζουν
μετα απο τρεις χωρες
και πολλα χρονια
κοινης πορειας.

Ημερολογια Καταστρωματος, Σηατλ

2008-07-06T05:55:00.015+03:00

Εκτη ημερα, Σηατλ.

Αφορμη εψαχνα. "Τα ημερολογια καταστρωματος" ηταν απο τις ελληνικες ταινιες που μου ειχαν κανει μεγαλη εντυπωση εδω και χρονια, ο προσεκτικος τροπος που προσεγγισαν τον Σεφερη ειχε μια τρυφερoτητα χωρις ευτυχως ιερολογιες και πομπωδη τονο...

Τα ημερολογια οδοστρωματος των τελευταιων ημερων μεταβληθηκαν λοιπον σημερα μιας και μετα απο 2708 χμ δρομου ολοκληρωσα το οδοιπορικο στη δυτικη ακτη φτανοντας στο Σηατλ μεσω ενος φερρυ-μποουτ...
Μετα απο πρωινο και βολτα στο Πορτλαντ κατευθυνθηκα βορεια και πλησιαζοντας στην Ολυμπια της Ουασινγκτον (της πολιτειας φυσικα) αντι να συνεχισω στον αυτοκινητοδρομο 5 τραβηξα δυτικα στην χερσονησο Ολυμπικ. Hθελα να περασω απο πιο στενους δρομους μες στο δασος και να δω πως η θαλασσα κοβει τη στερια κανοντας μακροστενα φιορδ επι χιλιομετρα... Η ιδεα να περασω απο το Bainbridge Island απεναντι στο Σηατλ με πλοιο ηταν σαφως προτιμηταια στο μυαλο μου...

Αυριο τελευταια μερα στην Αμερικη θα την περασω κανοντας βολτες στην ομορφη βορειοδυτικη πολη της καφεινης, εχουν περασει κοντα δυο χρονια απο τοτε που ημουν ξανα εδω...

Να σκεφτω με τι θα κλεισω τον κυκλο αυτο που αρχισε απο την εποχη της Ουγγαριας με τις προετοιμασιες για εξετασεις, την πρωτη επαφη με τις Ηνωμενες Πολιτειες στην Τζωρτζια και την αργοτερα -οδυνηρη- αποφαση ν'αφησω εναν κοσμο που αγαπουσα στην κεντρικη ευρωπη για μια επενδυση σ' ενα 'καλυτερο' μελλον. Εξιμηση χρονια μετα, το μελλον αυτο βρισκεται σε αναμονη, ακομα δεν εχω βρει αυτο που ψαχνω, ετσι λοιπον ας επικεντρωθω καλυτερα στο τωρα...

Δεν φαινεται καλα στην ευκρινεια της φωτογραφιας -για να χωρεσει εδω- αλλα υποτιθεται πως το κοκκινο αυτοκινητο κανει κοντραστ. Μπραβο το παιδι. Σχαρτηρια.

Απο το φερρυ, το skyline του Σηατλ, εκ μακροθεν ακομα.

Πλησιαζοντας...

Με την Hapag-Lloyd εχω πεταξει, τωρα μαθαινω πως μπορω και να μπαρκαρω αν θελω...

Seoul Express...

Δεν μοιαζουν σαν τεραστια πτηνα?

Εξωτικα πτηνα στο λιμανι...

Ημερολογια Οδοστρωματος, Πορτλαντ

2008-07-05T09:11:00.013+03:00

Πεμπτη ημερα, αρχιζω λιγο αναποδα.

Θυμαμαι εδω και χρονια, πριν αποκτησω τις δικες μου εμπειριες ακουγα καποιους ανθρωπους να λενε πως η Βοστωνη ειναι η πιο "ευρωπαικη" πολη της Αμερικης. Επειδη γενικα πιστευω γυρω στο 10% των πραγματων που ακουω οχι διοτι οι ανθρωποι λενε απαραιτητως ψεματα, αλλα επειδη τοσα ξερουν τοσα λενε, ν' αφησω κι εγω τη δικη μου ασημαντη σημειωση. Η Αμερικη δεν διαθετει "ευρωπαικες" πολεις. Ακομα κι η αφροκερμα των πολεων τους -που αγαπαω- ειναι ξεχωριστα αμερικανικες. Αυτο το λεω διοτι και σημερα κανοντας βολτες στο υπεροχο Πορτλαντ υπεπεσα στο σφαλμα να σκεφτομαι ποσο "ευρωπαικο" ειναι το κεντρο της πολης. Ομως οχι, ειναι ξεκαθαρα αμερικανικο, τα κτηρια κι η αρχιτεκτονικη, η χωροταξια κι η απλα χωρου, οι κινησεις των ανθρωπων κλπ κλπ. Το λαθος εγκειται στο γεγονος οτι σ'αυτην την πολη το κεντρο ειναι ζωντανο και κατοικειται, περνανε τραμ και δεν νιωθεις σαν να βρισκεσαι σε πυρηνικο ολοκαυτωμα μετα τις 5 τ'απογευμα. Υπαρχει δηλαδη ενας κοιωνικος ιστος στην πολη που απουσιαζει απο τις 95 στις 100 πολεις που εχω επισκεφτει στην βορειο-αμερικανικη ηπειρο... Το σημειωμα αυτο εχει σχεση με μια φωτογραφια που παραθετω κατωθι και την ονομαζω 'ευρωπαικη'. Εννοω 'ανθρωπινη'...

---

Επειδη πλεον εθνικες γιορτες οποιασδηποτε χωρας μ'αφηνουν παγερα αδιαφορο ηθελα ν'αποφυγω τα 40 και βαλε λεπτα βεγγαλικων ανεξαρτησιας αποψε το βραδυ, και προτιμησα μετα απο τοσες ωρες οδηγησης και μεγαλης βολτας στην πολη να παω στο Living Room, στον ανεξαρτητο αλλα λουξ κινηματογραφο/lounge bar στο κεντρο του Πορτλαντ. Συμπτωματικα, μια απο τις ταινιες που επαιζε και διαλεξα να δω, ενα αρκετα καλο αμερικανικο indy road movie - το 'Go Getter', ειχε ως θεμα εναν νεο τυπο ο οποιος σε κρισιμη φαση της ζωης του ξενικα ενα road trip αναζητησης απο το Eugene, Oregon, στο Μεξικο... χαμογελουσα βλεποντας σε αντιστροφη κινηση στην οθονη κι αναγνωριζοντας τα τοπια, τις στασεις και τους δρομους που διηνυσα τις τελευταιες 5 μερες...

Λiving room

Σταματαω την πολυλογια και παραθετω αλλες λιγες φωτος της ημερας...

Κοντα στην τσαιναταουν, Σινο-Πορτλαντ

ιδιο μοτιβο

the only way is up, US199

Crescent beach, ομιχλη.

Crescent Beach, Man & Dog...

Ημερολογια Οδοστρωματος, "Ευρηκα!", Καλιφορνια...

2008-07-04T07:05:00.013+03:00

Τεταρτη ημερα...
Η ομιχλη που ειχε καλυψει εχθες το Σαν Φρανσισκο δημιουργησε μια πολυ μυστηρια ατμοσφαιρα, ειδικα με τις βαθιες παραπονεμενες κορνες απο τα βαπορια, ευακουστες απο καθε σημειο της πολης...
Ενα που σιγουρα γνωριζω οτι θα μου λειψει απο την Αμερικη ειναι η πολυ-πολιτισμικοτητα και πολυεθνικοτητα που διατηρουν οι 5-6 μεγαλες πολεις της. Μας εκανε εντυπωση στο στυλατο υπερμοντερνο Ταιλανδεζικο εστιατοριο που διαλεξαμε να μπουμε εχθες το βραδυ τι ποικιλια προσωπων βλεπαμε ολογυρα μας... Πολυ ωραιο συναισθημα να βρισκεσαι με τοσες φυλες ανθρωπων μαζι... Μεχρι και το πρωτο ζευγαρι μαυρης κοπελας (πανεμορφης) με απω-ανατολιτη ανδρα διαπιστωσαμε... συνδυασμο που οπως σχολιαζαμε με τον Α. δεν τον πετυχαμε ουτε στη Νεα Υορκη...(οι ενδιαφεροντες διαφυλλετικοι συνδυσμοι θεμα για αλλο ποστ!)

Eξω απο το Osha, στην Union Street, φωτογραφια "ασφαλτος", θα κανω σειρα με δαυτες μου φαινεται...

Το ερχομενο πρωι, μονος πια για τις επομενες δυο μερες αφησα το ΣΦ πισω με κατευθυνση βορρα...
Η ομιχλη να επιμενει, ορατοτητα λιγα μετρα μονο, διασχιζοντας την περιφημη Golden Gate Bridge, οπως σε goth ταινια...

Για του λογου το αληθες... απο την μερια του Μπερκλευ, η γεφυρα σαν να ιπταται στον ουρανο, τ'αυτοκινητα να μπαινουνε στα συννεφα...

Μετα απο ατελειωτες φουρκετες στον US1, βορειως του Bodega Bay, ανοιγει ο ωκεανος...

Κοντα στο Jenner, αγρια, ομορφα, τοπια.

Συνεχιζοντας βορεια...

Μου αρεσε παρα πολυ αυτη... η αγελαδα αταραχη ν' αγναντευει απο τον γκρεμο τον ωκεανο... αυτη ειναι ζωη... (κανει αραγε και την μπριζολα πιο νοστιμη?)

Μαγεια...

Η γραμμη των οριζοντων...

Στο δρομο για την Ευρηκα/Eureka, το τοπιο αλλαζει μιας και το Ορεγκον ειναι πια κοντα... Τεραστιων διαστασεων δεντρα, τα Redwoods, μα ποσο ψηλα ειναι?

Μετα απο 500 κμ (με μια σταση στο κοιμισμενο Fort Bragg) εφτασα στην πολη της Eureka!
Τ' ονομα της το πρωτακουσα σ' ενα θεατρικο εργο του Τενεσυ Γουιλλιαμς, πολλα χρονια πριν αφου βρισκομουν ακομα στην Αθηνα, ως εναν τοπο που μαζευει καθε λογης τυχοδιωκτες... Ειναι μια πολη που τ'ονομα της το πηρε στην αγρια εποχη του Gold Rush, οταν εψαχναν σαν τρελοι στα μεσα του 19ου αιωνα στην Καλιφορνια για χρυσο... (παντοτε συνδυαζω τον Τσαρλυ Τσαπλιν οταν συνανταω τη λεξη αυτη).
Η 'Ευρηκα' σαν να αντιπροσωπευει αυτην την -φρουδα- ελπιδα, της αναζητησης ενος καλυτερου αυριο... Μια πολη που μετα και την παρακμη της ξυλειας (Timber-Land!), απομονωμενη κι αποκομμενη απο την υπολοιπη Καλιφορνια ακολουθησε κι αυτη την κλασικη πορεια της παρακμης τοσων και τοσων πολεων... Μου αρεσε η ιδεα να μεινω εδω αποψε...
Οπως και να'χει, η αργη παρακμη με τα σημαδια της εχει μια γοητεια ισως πολυ ελκυστικοτερη απο τοσα αλλα προφανη πραγματα... μαλλον διοτι συγγενευει με την πορεια της ανθρωπινης φυσης...

Αυριο κατευθυνση προς Crescent City και μετα Ορεγκον...

Δυτικη Ακτη, σταση Σαν Φραντσισκο

2008-07-03T06:04:00.014+03:00

Ημερα δευτερη και τριτη...

Life is an open road.../ Προσεγγιζοντας την Cambria, ατελειωτοι δρομοι...

Μην βουτατε στην αμμο? Αδιορατο σχολιο περι στρουθοκαμηλισμου?

Πριν τη Lucia

Oι πυρκαγιες στην Καλιφορνια μας αναγκασαν να γυρισουμε πισω, ο US1 αποκοπηκε, η φωτια διπλα μας... παρακαμψη τουλαχιστον 200κμ για να ξαναβγουμε στον παραλιακο...

Κομματι της παρακαμψης, απεραντα κιτρινα λιβαδια...

Sans Soleil

Λιγο πριν το Σαν Φραντσισκο...

Μεσημεριανο... με μουσικη υποκρουση κρουστων, συμπαθεστατος drummer...

Tα τραμ του Σαν Φραντσισκο ειναι ενα ταξιδι στο χρονο... μπροστα απο τον σταθμο των φερρυ...

Στη Μarket street, τι 2008, τι 1908...

Tωρα βραδυ, πυκνη ομιχλη να καλυπτει το San Francisco, με 12 C, 2 ιουλιου καλοκαιριατικα, να τριγυρναμε στην πανεμορφη πολη ανεβοκατεβαινοντας τους κεκλιμενους δρομους, ακουγοντας απο μακρυα τις κορνες των πλοιων...
Αισιως αυριο στην 'Ευρηκα' (Eureka) (!!!), η αναζητηση συνεχιζεται...

Σαν Ντιεγκο

2008-07-01T09:22:00.010+03:00

Ασκησεις επι χαρτου

Αποθηκευμενα κειμενα, τα διαβαζω και δεν μου λενε τιποτε. Η καταγραφη "ξεχωριστων" παρελθοντικων στιγμων στην πολη του Μπαφαλο που αφησα σημερα πισω δεν με ικανοποιει. Μουσειακο μου φαινεται το ολο εγχειρημα. Ισως πρεπει να περασει λιγος χρονος, μια αποσταση απο τα πραγματα. Εφτασα στην αλλη ακρη της Αμερικης, στο Σαν Ντιεγκο, νοικιασα αυτοκινητο να οδηγησω τον highway 1, παραλιακα κατα μηκος του Ειρηνικου ως βορεια στο Σηατλ για την επομενη βδομαδα... Η υποσχεση που ειχα δωσει στον εαυτο μου εξαρχης, πριν συμπληρωσω τα 32 να βρισκομαι ξανα στην ευρωπη απ'οτι φαινεται θα εκπληρωθει. Αλλες, ισως πιο σημαντικες υποσχεσεις, εμειναν ανεκπληρωτες... Το Σαν Ντιεγκο το περιμενα λιγο διαφορετικο, πιο μαζεμενο, με μεγαλυτερη μεξικανικη επιρροη μιας και ειναι στα συνορα... δεν μου εκανε τεραστια εντυπωση σαν πολη, μπορει να φταιει και το πολυωρο ταξιδι μαζι κι υποβοσκουσα ανησυχια της μετεγκαταστασης αυτο το διαστημα που δεν μ'αφηνει να ηρεμησω... Ξημερωματα ερχεται φιλος να ακολουθησει για τρεις μερες στο road trip προς το Βορρα, οι δρομοι μας θα χωρισουν στο Σαν Φραντσισκο...ποιος ξερει ποτε θα ξαναβρεθουμε... Περπατωντας το βραδακι στο Gaslamp district του Σαν Ντιεγκο, πεφτω ολος τυχαιως σε συναυλιακο χορο οπου επαιζε ο Gil Gilberto, ο βραζιλιανος, γνωστος απο τα Bossa Nova ακουσματα του '60... πληρωνω τα 45 δολλαρια και μπαινω. Το γεγονος οτι αντι να προσεχω τη μουσικη χαζευα τις πολυαριθμες βραζιλιανες καλονες να λικνιζονται σε οποιοδηποτε σημειο του οπτικου μου πεδιου με φυσικη παρουσια που προκαλουσε στυση ακομα σε νεκρο, δηλωνει το μετριο της συναυλιας, αλλα ας μην τα θελουμε ολα δικα μας! Αντι να κοιμαμαι, πτωμα απο την εξαντληση και την αυριανη πολυωρη οδηγηση, γραφω αναλαφρες βλακειες. Θα προσπαθησω μια καλυτερη εξιστορηση απο τη διαδρομη, τις επομενες μια-δυο μερες...

south by southwest

Αποχαιρετωντας το Μπαφαλο...(1/3)

2008-06-23T18:07:00.008+03:00

Τι μ' εχει πιασει? Mερες σκεφτομαι το εντελως υποκειμενικο περασμα του χρονου, και παλι. Τι προλαβαινω σ'ενα τοπο, τι οχι.

Μπορει να φταιει και το προσφατο δειπνο αποφοιτησης απο την ειδικοτητα τις προαλλες, τυχαιες πραξεις καλοσυνης και εκπληξεις που επιφυλασσουν μεταξυ τους οι ανθρωποι. Οι οποιοι ενω ειναι αυθεντιες στο να δημιουργουν ασχημες εκπληξεις στους αλλους, προπαντως σ’αυτους που αγαπανε, καποιες φορες αντιθετα προς την ανθρωπινη φυση και εντροπια, η εκπληξη ειναι ευχαριστη... Απο ενα δυσκολο χαρακτηρα, που εκφραζεται φτωχα και με περισσεια προσπαθεια, ν’ακους απροσμενα λογια θερμα, πιστευτα μονο γιατι τα ματια συμφωνουν με τις λεξεις που βγαινουν απ'το στομα, με αφησε να προβληματιζομαι. Ευκολοτερα ομως ειναι τα καλα λογια στο τελος, ο φθηνος συναισθηματισμος των ανθρωπων, τους παρασερνει...

Ε, και? Μ’εκανε ομως ν’αναλογιστω σε γρηγορη κινηση τα χρονια που περασα διπλα στη Λιμνη στον αμερικανικο Βορρα, ποσες ευκαιριες εχασα να γνωρισω καλυτερα ορισμενους ανθρωπους στον περιγυρο μου, να ειμαι πιο ανεκτικος και δεκτικος μαζι τους... Σε ποσα αντισταθηκα...Τι να το κανεις τωρα, μια εκ των υστερων ηπιοτερη σταση μαλλον προδοτικη του κυριαρχου εαυτου μας ειναι!

Το μονο που απομενει ειναι η αγωνια να γυριζεις την πολη με μια αισθηση ενοχης, τραβωντας φωτογραφιες που ουτε εσυ ξερεις τι αντιπροσωπευουν, με την ψευδαισθηση οτι αποθανατιζεις καποιες απ’τις στιγμες που εχασες μες στην ως τωρα βιασυνη, ονειροποληση, η την προσμονη για κατι αλλο...στο στρεβλο ανθρωπινο μυαλο η ζωη ειναι αλλου!

boomp3.com

Time

2008-06-17T21:28:00.003+03:00

“Time is short, that’s the first thing.

For the weasel, time is a weasel,

For the hero time is heroic,

For the whore, time is just another trick.

If you are gentle, your time is gentle.

If you’re in a hurry, time flies.

Time is a servant if you are his master.

Time is your god if you are its dog.

We are the creators of time, the victims of time and the killers of time.

Time is timeless, that’s the second thing.

You are the clock.”

W.W.

Διαβαζει ο Σημιτης IdentityCafe?

2008-06-13T00:24:00.015+03:00

Το γεγονος οτι το ΠΑΣΟΚ εκφραζει πλεον τις πιο παρωχημενες ιδεες, που αλλαζουν κατα το δοκουν - εκ του ασφαλους ειμαστε υπερ μεταρρυθμισεων και γενναιων αποφασεων αρκει να μην ερθει η ωρα που θα φυσηξει λιγο ο ανεμος αλλιως - η ενα ευκαιριακο κοντοφθαλμο συμφερον που να οδηγησει σε αλλαγη ροτας 180 μοιρων. Βλεπε τη σταση του Παπανδρεου για τα ιδιωτικα πανεπιστημια, το ποσο υπερ ηταν πριν απο ελαχιστα χρονια και πως συμπεριφερεται τωρα.

Ετσι και με τη Λισαβωνα!

Η εμπεριστατωμενη με επιχειρηματα αποψη οτι μια συνθηκη οπως αυτη της Λισαβωνας (ποσοι την εχουν διαβασει? εστω και στην απλοποιημενη μορφη της στο διαδικτυο?) ΔΕΝ πρεπει να τιθεται προς δημοψηφισμα ειναι για μενα θεμελιωδης λιθος κοινης λογικης και ορθολογισμου στα οποια αντιτιθεται ο λαικισμος που εκμεταλευεται την εμφυτη ανθρωπινη δυσαρεσεκεια και πασα φοβια!

Mια τετοια πολυσυνθετη συνθηκη απαραιτητως εμπεριεχει τοσες λεπτομερειες και ειδικες επιμερους διαταξεις για την ομαλη λειτουργια μιας ευρωπαικης ενωσης 27 κρατων - μια γιγαντιαια υπερπροσπαθεια εναρμονισμου - οπου καθισταται αδυνατο να φερει πολυπλευρα ενημερωμενη αποψη καθε πολιτης!

Διοτι ακριβως ενα τεραστιο μερος του πληθυσμου:

- ΔΕΝ ενδιαφερεται,

- ΔΕΝ ασχολειται να μαθει περι τινος προκειται, η παθητικοτητα της πλειοψηφιας ειναι μνημειωδης!

- Αντιδρα σπασμωδικα στα προβληματα της καθημερινοτητας του με ΑΡΝΗΤΙΣΜΟ και μια εσφαλμενη αντιληψη "επαναστασης" στους πολιτικους, κυβερνωντες και τον αποδιοπομπαιο τραγο που λεγεται ΕΕ διοχετευοντας τη δυσαρεσκεια του για πραγματικα προβληματα σε εντελως λαθος καναλια εκφρασης υπονομευοντας το μελλον του (ετσι απετυχε και το Ευρωσυνταγμα! Η αγνοια του κοσμου συνδυασμενη με δυσαρεσκεια για ΑΛΛΑ προβληματα
εφερε το ΟΧΙ απαντωντας τις λαθος ερωτησεις!!!)

- υπαρχει η εμφυτη ταση του ανθρωπου να αντιδρα αρνητικα σε κατι που ΔΕΝ γνωριζει, φυσικα φοβαται κατι με το οποιο δεν εχει ασχοληθει! Τι πιο φυσικο εξαιτιας της αυτοσυντηρησης να πει οχι στην αλλαγη, να διατηρηθει το στατους κβο σε αντιδιαστολη με το φοβο του αγνωστου!

- και τελος πολλες εξειδικευμενες η αφηρημενες εννοιες εξαιτιας του οτι διεπουν λεπτες σχεσεις μεταξυ των κρατων ισως ΔΕΝ γινονται κατανοητες πχ απο τη γιαγια μου η τη θεια μου (η αγαπη μου προς αυτες δεν εχει σχεση με το γεγονος οτι μου φαινεται αδιανοητο να ψηφισει η γιαγιουλα μου για το πολυσυνθετο ευρωπαικο μελλον), δηλαδη καλως η κακως γι'αυτο υπαρχει εξειδικευση στη ζωη, μηπως να βαλουμε σε δημοψηφισμα ιατρικες αποφασεις, αρχιτεκτονικα σχεδια, οικονομικες θεωριες, κλπ κλπ κλπ? (Απο τους ειδικους, και μετα απο ερευνα και επιστημονικες μελετες, ΝΑΙ!)

Εξαιτιας λοιπον του οτι υπαρχουν κοινοβουλια, εκλεγμενοι αντιπροσωποι και
δημοκρατικες διαδικασιες ωστε να ψηφιζονται τετοιες σημαντικες συνθηκες, ειναι τουλαχιστον γλοιωδες, υποκριτικο και ψευτικο να διαρρυγνυει ο Παπανδρεου τα ιματια του για διεκπεραιωση δημοψηφισματος για τη 'Λισαβωνα' και πολυ σωστα ο Σημιτης αντεδρασε!

Ειπε ακριβως τα αυτονοητα!

Το γεγονος οτι το αυτονοητο οδηγει σε διαγραφη, απο τον χειροτερο λαικιστη ηγετη απο την εποχη του πατερα του, του καλυτερου πρωθυπουργου της νεοτερης Ελλαδας για μια εστω τετραετια (πριν αργοτερα βρωμικοι στο κομμα του τον υπονομευσουν, τον διαβρωσουν και τον ριξουν) ειναι ενδεικτικο της κρισης και της πληρους απουσιας προσανατολισμου, ιεραρχησης των προβληματων και ΜΠΕΣΑΣ που χαρακτηριζει την Ελλαδα. Την οποια οσοι την πονανε και την αγαπανε πραγματικα οφειλουν να την ξεμπροστιασουν και να την ξεγυμνωσουν επιτελους απο τα σκατωμενα ρουχα με τα οποια εχει καλυφθει.

Αυτα.

(χαρα στα τραγουδια και τις φωτος του προηγουμενου light ποστ...σ'αφηνει ο διαολος ν'αγιασεις?)

Ηλιοβασιλεμα και νταλα γωνια

2008-06-11T06:54:00.026+03:00

Μιας κι οι επαναληπτικες μικρες πασουλες στη δικη μας περιοχη στο πρωτο ημιχρονο πρωτου αγωνα στο μηδεν ειναι απο ακρως απωθητικες ως θλιβερα προκλητικες, μερος μιας κουτοπονηρης λογικης - τι στρατηγικες και κουραφεξαλα,
(αααν και σκεφτομουν κατω απο το ντους το πρωι, οτι ΑΥΤΟ ειναι το σχεδιο του προπονητη, τους ξεγελασε ολους, ας εξευτελιστουμε διεθνως με τους Βορειους κανοντας πασουλες χωρις αιδω, ωστε στα αλλα δυο παιχνιδια να τους πιασουμε στον υπνο)
επανερχομαι διστακτικα σε πιο προσιτη θεματολογια... σε 'βατα θεματα' που λενε κι οι διανοιες στις εξετασεις- βλεπε τελειο αρθρο εδω απο τον Θας στο Βιτα Μοντερνα.

Φωτογραφιες και τραγουδια λοιπον, για να 'χουμε την υγεια μας!

Homo Hamburgens... (καθως περπατουσα στη Μελροουζ αβενιου που ειναι αντιθετως μ' οτι περιμενα τελειως μποεμ δρομος...)

Πολυ μου αρεσε αυτη, μια χαρη να βλεπεις εναν πολυ ηλικιωμενο κι εναν νεαρο να παιζουν σκακι στη ραστωνη του μεσημεριου, απεναντι απο το Casbah...

Δεν ξερω τι κανει τις παλιες πινακιδες πιο ελκυστικες, ισως να ειναι και το ονομα του  Sunset Junction ,  η διασταυρωση του ηλιοβασιλεματος, που με κανει και  ρεμβαζω...

Πανυψηλοι φοινικες στην Πασαντινα, βελονες στο ημιφως...

 Ποππππη (αγαπημενος ηχος!)

Pier

Η βουτια

Τηλεσκοπειο Γκριφιθ, χρησιμευει κι ως κανονι

Οι μακρινοι πυργοι του Αντζελες...

Γνωριμη εικονα που σε μπερδευει, far far away...

Αγαπημενες κιθαρες και λοιπα, για τεμπελικα μεσημερια μες στη νταλα, τα περιμενω...

Jose Gonzalez, "Lovestain"
boomp3.com

Hansard & Irglova, "If you want me"
boomp3.com

Dirty Vegas, "Days go by" (acoustic)
boomp3.com

Travis, "Sing"
boomp3.com

Neil Diamond "If I don't see you again"
boomp3.com

If I don't see you again, days go by with a lovestain...
If you want me, sing!

9 songs / τραγουδια 9

2008-06-06T01:36:00.006+03:00

Το πρωτο μουσικο ποστ...
ετσι γι'αλλαγη...

Seu Jorge, "Tive Razao"

boomp3.com

Mihaly Vig, "Valuska"

boomp3.com

Cinematic Orchestra, "Familiar Ground"

boomp3.com

Yonderboi, "Follow me home"

boomp3.com

Belle and Sebastian, "Expectations"

boomp3.com

Serge Gainsbourg, "Bonnie and Clyde"

boomp3.com

Hayden, "Home by Saturday"

boomp3.com

Nina Simone, "Ne me quitte pas"

boomp3.com

Bugge Wesseltoft & Sidsel Endresen, "You might say"

boomp3.com

Last Year in Marienbad

2008-06-05T00:01:00.013+03:00

Καθομαι στο καφε, με εμπυρετη μανια προσπαθω να συνταξω και να συμπληρωσω δικαιολογητικα...

Ειναι αυτες οι στιγμες που νιωθω οτι το μυαλο μου γυριζει γρηγοροτερα απ' οτι συνηθως, σκεφτεται και προσπαθει να εκτελεσει διαφορετικες λειτουργιες μαζι, μεχρι ολα να γινουν ενα κουβαρι, μια θολουρα που στροβιλιζει ωσπου να σηκωθω αποτομα απο το τραπεζι πριν του ριξω γροθια (στο μυαλο μου κανω λιμπα και το μαγαζι οπως στο Punchdrunk Love), ειμαι νευρικος λες και καποιος με κυνηγαει, δεν με χωραει ο τοπος...

Διπλα το καφε επικοινωνει με βιβλιοπωλειο και κατευθυνομαι προς τα 'κει, περπαταω στο μεσοδιαδρομο, στηριζομαι στα ακροδαχτυλα, κοιταω ολογυρα, σκεφτομαι ν’αγορασω ενα περιοδικο, τ’αφηνω, προχωραω προς τα ραφια με την ξενη λογοτεχνια. Μολις την περασμενη βδομαδα αδειασα το σπιτι απ’τα περισσοτερα βιβλια, λεω δεν πρεπει ν’αγορασω αλλο, φτανει με τους σαλιγγαρους και τα σπιτια επ’ ωμου, ομως σκεφτομαι οτι μονο ετσι σπαω το φαυλο κυκλο της διαβολικης χαρτουρας και των διεκπεραιωσεων στο μυαλο μου.

Κανω παζαρια με τον εαυτο μου. Συμβιβασμος. Λεω θα κοιταξω μονο τα λεπτα βιβλια, τις νουβελες. Το ματι μου σκαναρει, η κορη διαστελλεται καθως ο ινιακος λοβος διαβαζει τα γραμματα A d o l f o B ι o y C a s a r e s, τιτλος του βιβλιου, The Invention of Morel. Ουτε 100 σελιδες. Στο εξωφυλλο η εκθαμβωτικη Louise Brooks των βουβων ταινιων με τα ματια κλειστα κοιταζοντας κατω σε μια ποζα του 1927...

Το ονομα του Casares το θυμαμαι απο τις εξαντλητικες αναφορες του πολυπραγμονα Ρομπερτο Μπολανιο σ’ενα απο τα βιβλια του, οποτε ειναι αρκετο για να σταματησει τη φουρια μου... Μετα διαβαζοντας το οπισθοφυλο, συναντω δευτερη πληροφορια αρκετη να με οδηγησει στο ταμειο... Ο αργεντινος συγγραφεας εγραψε τη νουβελα αυτη το 1940, πανω στην οποια ο Alain Resnais εμπνευστηκε και γυρισε το 1961, το Last Year in Marienbad, μια ταινια σταθμο με φωτογραφιες (και τιτλο) που εχουν στοιχειωσει τη μνημη μου, ταινια που την ψαχνω καιρο μιας και η επαν-εκδοση της στην Αμερικη εχει καθυστερησει (επαναπροβαλεται τωρα στη μεγαλη οθονη στη Νεα Υορκη...).

Εξω κουφοβραση, υγρασια να σου κοβει την ανασα, βαζω τον υπολογιστη στην ακρη, προσπαθω να χαμηλωσω στροφες, μια βουτια ολιγων λεπτων στον ελλιπτικο ενιγματικο κοσμο του Casares...

Πρωτη του τελευταιου μηνα

2008-06-02T07:42:00.003+03:00

Μερες περνανε με επισκεψεις αγαπημενων και υπενθυμισεις περι προπατορικου αμαρτηματος, επιπονες συνομιλιες με γραμματεις και φαρισαιους προσπαθωντας κοντα στα ορια να διατηρησω την ψυχραιμια μου, εις μακρον διαδικασιες αναγνωρισεων ειδικοτητων με συλλογες καθε λογης παραλογων, ανοητων δικαιολογητικων αρκετων να οδηγησουν σε πρωιμη αλωπεκιαση (υποσυνειδητα ισως γι αυτο το τελευταιο διαστημα σε πεισμα διατηρω μαλλι αλλα χαρλεμ του '80) κι ενα εντελως διχαστικο συναισθημα απο τη μια να θελω να μετακομισω περισσωζοντας οτι αγαπημενο γινεται απο το βιος που μαζεψα τα τελευταια εξι χρονια στην Αμερικη κι απο την αλλη να με διακατεχει μια πυρομανης διαθεση αλα-Νερωνα, μια ορμη να βγω τελικα με αδεια χερια μ' ενα εισητηριο στην τσεπη και προτου τραβηξω την πορτα πισω μου να εχω ριξει ενα αναμενο σπιρτο, να γινουν ολα παραναλωμα...

Το ποστ κατα τ'αλλα ειναι φωτογραφικο, απο την τελευταια εβδομαδα...

Ενας αλλος λευκος οικος...

Η aula του Σμιθσονιαν μουσειου Αμερικανικης Τεχνης, μια εκπληξη...

Collapsible 6 model 1986

Πρασινος Αστερας. Eat Bertha's Mussels!

Le pain quotidien, Georgetown.

Κοιλα. Οροφη. Φως.

Ενα μη-ηλιακο συστημα. ΣοΧο.

Η πτωση της αμερικανικης αυτοκρατοριας

Dupont Circle, σαν σε μια αλλη εποχη...

Ο διδυμος. Απο τις πιο δυσκολες που εχω τραβηξει. Φωτογραφια μπιλιαρδο.

Εγερτηριο

2008-05-22T00:30:00.009+03:00

Aσανσερ ξενοδοχειου. Οχτω το πρωι, ετοιμος για το συνεδριακο κεντρο...
Μουσικη "σουπερμαρκετ" στην καθοδο, αντιστροφη μετρηση των οροφων στον πινακα...
Νυστα. Ντου μπα ντου.
Κυλιομενη πορτα στην εξοδο, παραλογα παγωμενος αερας τελη μαιου.
Στο χερι μου τα κλειδια του αυτοκινητου, αφηρημενα παταω το remote για να ξεκλειδωσω την πορτα και μ ε τ α κοιταω στο απεναντι πεζοδρομιο στην Καρλτον για το αμαξι μου.
Το οποιο δεν βρισκεται εκει...
Φυσικα δεν το πιστευω.
Περναω απεναντι και κανω ενα κυκλο γυρω απο την υποτιθεμενη θεση που ειχα παρκαρει το σουμπαρου σαν να περιμενα ενα ταχυδακτυλουργικο κολπο. Τιποτε!
Το συναισθημα να μην βρισκεις το αυτοκινητο σου εκει που το εχεις αφησει ειναι ενα καλο υποκαταστατο τριπλου καφε, σου ανοιγει διαπλατα τα ματια το πρωι.

Το μονο που μου εκανε εντυπωση ειναι η ασυνηθιστη ψυχραιμια που επεδειξα. Για τους λιγους φιλους που γνωριζουν, μπορουν να φανταστουν μια τυπικη αντιδραση αμοκ, που ομως δεν συνεβει.

Ισως επειδη ακριβως την προηγουμενη ετυχε να πετυχω στην διαρκεια της βολτας στο δυτικο Τοροντο την ακολουθη πινακιδα...

Την προσεξα εντελως τυχαια και την εδειξα στον Α. χωρις να μιλησω με τον οποιο κλαιγαμε απο τα γελια για τα επομενα λεπτα... Σκεφτομασταν το ποσο απογοητευμενος και τσαντισμενος μπορει να ηταν καποιος, να μπει σε κοπο και δημιουργικα να δηλωσει την αηδια του για τα σηματα παρκαρισματος στην πολη...

Εμαθα που μεταφερανε το αυτοκινητο γρηγορα (η ρεσεψιονιστ με χαμογελο, "α, δικο σας ηταν? πριν δεκα λεπτα το σηκωσανε!" με βοηθησε να βρω τις πληροφοριες) και μπηκα στο πρωτο ταξι με τον ευγενικο Σικχ ταξιτζη να μου κοβει τη θεα εμπρος με το τουρμπανι του...

Ξεχαστηκα κοιτωντας διπλα στο παραθυρο την πολυβουη πολη να ξυπναει παλλοντας, κι ανοιγοκλεινα τα ματια μου αργα, τραβωντας νοητα στιγμιαιες φωτογραφιες που εν καιρω θα ξεχαστουν...

I feel like Crepe!

2008-05-19T01:00:00.007+03:00

Σημερα βροχη, αλλα χθες...

Εχθες καθομουν εξω, σε τραπεζι στην κρεπερι, με το κεφαλι μου ν'ακουμπαει το ζεστο καγκελο της μικρης περιμετρικης αυλης, εκτυφλωτικο φως μεσημερι σαβατου στην μικρη ιταλια του Τοροντο. Για λιγα λεπτα μονο αποφασισα να καθισω, περιμενοντας να περασει η ωρα... Ακριβως απεναντι στο Ρουαγιαλ εδειχνε το ‘Flight of the Red Balloon’ του Hou Hsiao Hsien το οποιο αρχιζε σε μιση ωρα... Μαζι μου ειχα τις σελιδες του Gyula Krudy – καθεις με τις εμμονες του - , οι οποιες εμεναν ανοιχτες στο τραπεζι που εκαιγε, διπλα σ'ενα ιδρωμενο ποτηρι νερου να σταζει...

Ξεχνιεμαι απο την περατζαδα του κοσμου, καθε χρωματος και φυλης, καθε φυλου κι ηλικιας, καθε μεγεθους και διαθεσης. Τα παλια κοκκινα τραμ του τοροντο περνανε καθε δυο λεπτα δινοντας κι αυτα ενα ρυθμικο συριγμα και μια κοκκινη γραμμη που δραπετευει απ' το οπτικο πεδιο...

Αισθησεις οξυμενες. Οι ελαχιστες στιγμες συνειδησης του ειναι ως δυναμης που υπερβαινει τα στενα ορια της υπαρξης...

Μεταβαση σε σκοτεινη αιθουσα, προκληση προσωρινης τυφλωσης, με τα χερια να ταλαντωνονται σαν πιωμενος μαεστρος δινοντας τον τονο ενος ακαθοριστου βηματισμου – οτι θα συνεβαινε και με απλετο φως δηλαδη. Σιγα σιγα η περιφερικη οραση υποχωρει κι επανερχεται η εικονα...

Η εικονα του κοκκινου μπαλονιου με τον μικρο να το κοιταει εντονα...

---------------------

The greatest, most significant achievement in cinematography is that it has conquered the human face, the moving picture of the human face…

The apparatus, the instrument, the camera and the film are so sensitive to the smallest movement, for cinematography to register the human soul as reflected in the human face…

«Το μεγαλυτερο, πιο σημαντικο κατορθωμα του κινηματογραφου ειναι η κατακτηση του ανθρωπινου προσωπου, του κινουμενου ανθρωπινου προσωπου...

H συσκευη, το οργανο, η καμερα και το φιλμ ειναι τοσο ευαισθητα στην παραμικρη κινηση ετσι ωστε ο κινηματογραφος να καταγραφει την ανθρωπινη ψυχη οπως αυτη αντανακλαται στο ανθρωπινο προσωπο...»

--------------------

Ταινιες της εβδομαδας:

‘London to Brighton’ του Paul Andrew Williams. Σιγουρα απο τις καλυτερες ταινιες εξ Αγγλιας εδω και χρονια! Με ελαχιστο μπατζετ, δεμενο σεναριο, εκπληκτικες ερμηνειες, και σκηνοθεσια που δινει νοημα στο χαος... Οποιος την δει δεν θα την ξεχασει...

‘The flight of the Red Balloon’ του Hou Hsiao Hsien, η ελεγεια της βραδυτητας... Η αντισταση στο rat race... Ορισμενα πλανα στην ταινια ειναι απο μονα τους ιδιοφυως τραβηγμενα...σε γαληνευουν με εναν εντελως ανεξηγητο τροπο...

‘My Blueberry Nights’ του Wong Kar Wai. Ισως επειδη το κατακρεουργησαν οι κριτικοι το βρηκα ανωτερο του αναμενομενου... σιγουρα δεν φτανει στο υψος του In the mood for Love το οποιο κατι μου λεει πως θα τον στοιχειωσει...

Ingrid Thulin, La Jetee, Moya Lyubov

2008-05-13T04:58:00.001+03:00

Η ικανοτητα, η παρατηρητικοτητα, η διεισδυτικοτητα του στην αποτυπωση των γυναικων- ιεριων του ειναι εργο ιδιοφυιας. Μπορει η Αντερσον κι η Ουλμαν ν'αποτελουν τις πιο γνωστες ηθοποιους του Bergman ομως η Ingrid Thulin ειναι μακραν η αγαπημενη μου σκανδιναβη ηθοποιος. Η μονομανης αφοσιωση στους ρολους της, η ευφυια κι ο αισθησιασμος που εκπεμπει την κανουν απο τις πιο σεξουαλικα φορτισμενες παρουσιες στον κινηματογραφο...

Μια ευκαιρια επανεπισκεψης της τριλογιας της Σιωπης: Through A Glass Darkly (1961), Winter Light (1962), The Silence (1963)...

------------------------------------------------

Το "La Jetée" του Chris Marker απο το 1962 ειναι μια ιδιαζουσα περιπτωση. Δεν ειναι ακριβως "ταινια", αλλα μια συνεχης ροη ασπρομαυρων ατμοσφαιρικων φωτογραφιων - stills- οι οποιες 'κυλανε΄ με την αφηγηση μιας εφιαλτικης ιστοριας επιστημονικης φαντασιας. Η κεντρικη υποθεση της ταινιας ειναι η ιδια στην οποια 33 χρονια αργοτερα θα βασιστει ο Τερρυ Γκιλιαμ γυριζοντας το "12 Monkeys".

Ειναι ενδιαφερουσες οι επιρροες, συνειδητα η ασυνειδητα, ενος δημιουργου απ' εναν αλλον, αυτη η κλωστη που συνδεει την ανθρωπινη δημιουργια. Σαν γαιτανακι, ο Marker στο "La Jetée" εμπνευστηκε απο τον "Ιλιγγο" του Χιτσκοκ, κι ο Γκιλλιαμ χρονια αργοτερα δανειστηκε τη φαεινη ιδεα του Μαρκερ γυριζοντας τη δικη του εκδοχη...

-----------------------------------

Οσον αφορα τις ταινιες κινουμενων σχεδιων μικρου μηκους που προταθηκαν για οσκαρ φετος, εκτος του οτι ειναι ολες υπεροχες, η ρωσικη ταινια "Moya Lyubov" (Μy love) του Ivan Shmelyov αποτελει ενα μικρο θαυμα, μια συρραφη ιμπρεσσιονιστικων εικονων, σαν να βρισκοσουν μπροστα σ' ενα κινουμενο πινακα απο περασμενο αιωνα, απο τις καλυτερες ιδεες που εχω συναντησει...

Σημειωμα...

2008-05-09T05:20:00.003+03:00

Νομιζω θα εγραφα κατι ουτως η αλλως, (μετα που ειδα το υπεροχο σημειωμα του Αλεξη Σταματη) αλλα με προλαβε και με καλεσε το καλο Αεροζολ!

Απο τις λιγες φορες που θα ηθελα ολους τους μπλογγερ και φιλους να συμμετασχουν με κατι δικο τους...

Για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Η μποτιλια

2008-05-06T07:13:00.009+03:00

Η ιστορια της μποτιλιας εχει ως εξης.

Το δυο χιλιαδες τεσσερα σε μια απο τις επισκεψεις μου στο Πετς, ενας στενος φιλος, καλοκαρδος και φιλοτιμος, σε μια στιγμη ευαιξιας ανεβασε δυο μπουκαλια κρασιου απο την καβα, απο τις καλυτερες ποικιλιες της βορειοανατολικης ουγγαριας. Το ενα που ηταν cabernet franc Gal Tibor του 2002 μου διαμηνυσε να μην βιαστω να το ανοιξω, παρα μονο στο τελος της αμερικανικης περιπετειας μου. Μου ειπε, οτι στο εξαχρονο πανω της φυγης θα το εκτιμησω καλυτερα. Το αλλο ουτε που θυμαμαι αν το ηπια σε χαρα η σε λυπη. Αλλη μια χαμενη μνημη.

Ετσι λοιπον, πολλα μπουκαλια κρασιου αργοτερα, πιωμενα με φιλους και φελλους να συσσωρευονται στο μικρο σεντουκι συνεχισα να κραταω το κρασι του Gal Tibor ανεγγιχτο, μπορει ξεχασμενο, να σκονιζεται πανω στη βιβλιοθηκη περιμενοντας. Μεχρι κι ο Gal εμαθα απ' την Ανικο οτι σκοτωθηκε ξαφνικα στη Νοτια Αφρικη, σε αυτοκινητιστικο δυστυχημα, αλλο ενα σημειο αυθαιρεσιας και χαους της ζωης αυτης.

Ο Gal πεθανε αλλα η μποτιλια επεζησε υπερατλαντικου και ενδοηπειρωτικου ταξιδιου, μιζερια Μιζουριου, εμβολιμων μικρων χαρων, μετακομισεων, χωρισμου, αδιαφοριας, καταψυξης Μπαφαλου, κουφιων σχεσεων, περιστασιακων ενθουσιασμων και πολλων αλλων τινων.

Ωσπου εχθες, μετα απο μια ταινια απατη, ζωσμενοι απο ντροπη που καθησαμε ως τελους - ουτε να την αναφερω δεν τολμω - με τους δυο κοντινοτερους φιλους εδω, ανελπιστο στηριγμα σε μια κατα τα αλλα ανθρωπινη κινουμενη αμμο, μαζευτηκαμε κυριακη βραδυ σπιτι, πεινασμενοι για φαγητο και κουβεντα, να ετοιμασουμε κατι προχειρο. Αργα το βραδυ, πλεον τιποτε ανοικτο, θελαμε κι οι τρεις να πιουμε κρασι, και να που η τελευταια μποτιλια απο τ’αμπελια του Eger, βρισκει επιτελους την ευκαιρια ν΄αναπνευσει.
Ο Λ. κι η Ε. - εξηγωντας τους την ιστορια - δεν θελανε ν’ ανοιξουμε το μπουκαλι ετσι προχειρα, χωρις προετοιμασια, χωρις ειδικη περισταση.
Μα, τους λεω, ηρθε η ωρα! Δεν το βλεπετε?

Αναμονη

2008-05-02T03:24:00.008+03:00

Το ιστολογιο βρισκεται σε σταση αναμονης. Ειναι οπως οταν περιμενεις κατι για πολυ καιρο κι οταν τελικα φτανει η ωρα, η υπομονετικοτητα ειναι αντιστροφως αναλογη του χρονου που απομενει.
Φυσικα αυτο συνοδευεται απο την απαραιτητη παραλυση. Η αισθηση του παρατηρητη μεγεθυνεται μαζι με την αδιαφορια για τον περιγυρο. Εν ολιγοις, δεν περιμενω την ωρα πλεον να μετακομισω. Κοιταω το ρολοι μου, χτυπαω τα δαχτυλα στο τραπεζι, παιρνω βαθιες ανασες. Ακομα δυο μηνες...

Τελικα, αθελητα (ας οψεται η αεροπορικη εταιρια που θα με πηγαινε Hong Kong, η οποια χρεοκοπησε - "τα λεφτα μας πισω" -) θα κρατησω την υποσχεση που ειχα δωσει στον εαυτο μου πριν εξι χρονια, να βρισκομαι πισω μονιμα στην Ευρωπη πριν κλεισω τα τριαντα δυο...

Εως τις αρχες ιουλιου, αναμενοντας μια νεα πορεια, το ιστολογιο φαινεται πως θα λειτουργει αραιοτερα, μιας κι η διαθεση "να τα μαζευουμε..." δεν ειναι ιδιαιτερως δημιουργικη!

Σε αναμονη λοιπον αλλαγης και εμπνευσης...

Συνεχεια με József, Attila

2008-04-24T03:53:00.018+02:00

Ενα απο τα πραγματα που θυμαμαι απο την παραμονη μου στην Ουγγαρια ειναι η στενη σχεση των ουγγρων, που τουλαχιστον ετυχε να γνωρισω και να συναναστραφω, με την λογοτεχνια, μαλλον την ποιηση της χωρας τους.

Πολλες φορες εμενα με το στομα ανοικτο οταν μου απαγγελνανε στροφες ολοκληρες και ποιηματα, οχι μηχανικα, αλλα με παθος, με αγαπη - και κυριως με τη βοηθεια αλκοολ, η ισως μεθυσμενοι απο την στροβιλιζουσα δυναμη των νιατων - σε στιγμες ευφοριας και προσευχης στην ανθρωπινη δημιουργικοτητα...

Η ιδιαιτερη -ερωτικη- σχεση των ουγγρων με την λογοτεχνια τους ειναι φυσικα περιπλοκη, σχετιζεται με την ιδιαιτερη γλωσσα τους - φινοουγγρικη νησιδα στον σλαβοφωνο ωκεανο - ,την εμφυτη μελαγχολια τους, και την χαοτικη κεντροευρωπαικη τους ιστορια - αλλα ας τ' αφησουμε αυτα.

Απο τα πολλα, ενα ονομα επαιρνε χωρις εξαιρεση μυθικες διαστασεις, στο παθος με το οποιο εκφραζεται η ουγγρικη ψυχη, απο τις σπανιες στιγμες διαπιστωσης οντως της υπαρξης του εθνους ως ταυτοτητα, ως καθοριστικο στοιχειο μιας κοινης συνειδησης, αυτο του Attila József!

Δεν χρειαζεται καν ν'αγαπαει κανεις η να εχει οποιαδηποτε σχεση με ποιηση για να αντιληφθει τη δυναμη του Γιοζεφ Αττιλα. Ουτε ο υποφαινομενος διατηρει δεσμους μ' αυτο το κομματι της λογοτεχνιας, ομως οποτε τυχαινει να διαβαζω τον συγκεκριμενο, παντοτε μου μιλαει σε μια εσωτερικη γλωσσα που την καταλαβαινω και με αγγιζει.

Ο λογος λοιπον που εγραψα αυτο το κομματι ειναι ο ακολουθος:
Ακουγοντας μετα απο διαστημα την αγαπημενη μου εκπομπη σημερα στο ουγγρικο ραδιοφωνο οnline (οι εκπομπες υπαρχουν και ως podcasts), την Bossa Bom Dia απο το ανεξαρτητο Tilos Radio (εδω στα αγγλικα), εμεινα εκπληκτος ακομη μια φορα απο το ποσο αλληλενδετη ειναι η λογοτεχνια και η μουσικη στη χωρα των μαγυαρων. Ειδικα στην περιπτωση του ουγγρου ποιητη επιασα τον εαυτο μου να υπνωτιζεται και να χανεται ακουγοντας τον ακολουθο συνδυασμο: mix-tapes απο τις αρχες απριλιου, που γορταζουν την επετειο του Γιοζεφ Αττιλα (γεννηθηκε τον απριλιο του 1905), με τον DJ να εναλασσει η να παρεμβαλει ποιηματα του (που απαγγελονται τελεια απο τον Zoltan Latinovits) με υποκρουση down-tempo μουσικη σε ενα ιδιομορφο ταξιδι, μια εκπομπη ονειρο!

Εαν θελετε να κατεβασετε τα δυο ατμοσφαιρικα 'mix-tapes', παραθετω τα λινκ (right click, save link as):
Εδω το πρωτο ποντκαστ.
Εδω το δευτερο.
...και μια ευκαιρια να ακουσετε ουγγρικα, ουγγρικο ραδιοφωνο, και -ας ειναι σε γλωσσα παντελως αγνωστη- τον αγαπημενο μαγυαρο ποιητη της παραξενης αυτης χωρας...
Για ποιηματα του στα αγγλικα, ακολουθηστε τα external λινκς της Wikipedia.

(Απιστευτο, αλλα ειναι μεταφρασμενος στα ελληνικα ,
απο τον Γιαννη Ριτσο (!), εκδοσεις Κεδρος)

Κυκλοι καπνου

2008-04-22T05:03:00.005+02:00

Το τελευταιο διαστημα πιανω τον εαυτο μου να μην σκεφτεται πολυ, γι'αλλαγη. Η ισως καλυτερα, να μην δινει βαρυτητα σχεδον σε τιποτε τριγυρω. Οι συζητησεις με φιλους χρησιμευουν μαλλον ως αλφαδια, ως επαναβεβαιωση αποφασεων η σκεψεων που εχουν ηδη κατασταλλαξει μεσα μου.

Ακουω το καινουριο, το 'Third' των Portishead, που με παει σχεδον δεκατεσσερα χρονια πισω, στο Renault 19 οδηγωντας προς Πατρα παιζοντας το πρωτο αλμπουμ του γκρουπ στη διαπασων, με τελικο σκοπο εγγραφης σ'ενα πανεπιστημιο στο -λαθος- Ριο, που δεν θα πατησω ποδι ποτε. Η αποφαση για μια ζωη εκτος ελλαδας ειχε παρθει ηδη, το ταξιδι στην Πατρα μια προαναγγελθησα απουσια. Η στενοχωρια του τοτε, η υστερη χαρα. Καθε εμποδιο σε καλο που λεει κι η μανα μου...

Κι ενα χρονο πριν απ'το '94, παπαγαλιζοντας για ηλιθιες εξετασεις μαθαινω και τους James, με το 'Laid' να λιωνει στο CD, ενα απο τα αγαπημενα αλμπουμ, και τι ομορφο συναισθημα, να ακους την καινουρια τους δουλεια, με την ιδια ομαδα του καιρου εκεινου, να γραφουν μουσικη, διδυμη μ' αυτη του Laid, καλη οσο και τοτε. To 'Hey ma' ειναι τοσο ανελπιστα εξαιρετικο που γεμιζει το προσωπο μου με ενα τεραστιο χαμογελο οταν τ'ακουω...

Δεν υπαρχουν κυκλοι στη ζωη, αυταπατες ειναι αυτα, κατασκευασματα του μυαλου, ομως ειναι γλυκο συναισθημα μεγαλωνοντας να σ'ακολουθουν οι φιλοι οι παλιοι που αλλαζουν κι αυτοι, οι ηχοι οι παλιοι που προσαρμοζονται στο παρον, οι εικονες οι παλιες που αντανακλωνται υπο διαθλαση, δεν θυμασαι πια τι 'ναι ψεμα και τι αληθεια.

Γνωριζοντας οτι αυταπατασαι, ισως να μην προδιδεις και τοσο τον εαυτο σου τελικα!

CafeBabel

2008-04-16T06:18:00.004+02:00

Οποιος αγαπαει την Ευρωπη και θελει να φυγει απο τα στενα μυωπικα εθνικα ορια με τις καταθλιπτικες τους εμμονες,
οποιος γενικα αυτοπροσδιοριζεται ως πολιτης με ταυτοτητα διπλη, ισως να αισθανθει πιο αισιοδοξος γνωριζοντας η συμμετεχοντας σ'αυτην την προσπαθεια, ενος online ευρωπαικου περιοδικου (απο το 2002) που προσπαθει να φερει πιο κοντα ανθρωπους που αντιλαμβανονται τα υπογεια ρευματα που μας ενωνουν ως ευρωπαιους...

Το Cafebabel το παρακολουθω μερες και το βρηκα υπεροχο, με τα αρθρα του, τη μεγαλη κοινοτητα του, τα μπλογκ του, τα φορα, τις εκδηλωσεις του... (Η υπερεθνικη του ταυτοτητα ειναι αντικειμενο διαφορων αρθρων τοσο στην ευρωπη οσο και στην αμερικη).

Για οσους ενδιαφερονται να μαθουν περισσοτερα για τις κοινωνιες και τους λαους της ηπειρου μας, για τον κοινο μας ευρωπαικο πολιτισμο, ιδου μια ευγενης, ειλικρινης προσπαθεια απο πολιτες κι οχι απο πολιτικους!

Γεφυρες χρειαζομαστε! Οριστε.

Ο Θιασος

2008-04-11T00:31:00.015+02:00

Ο περιοδευων.
Περναω το κοντινοτερο ισως συναισθημα του να ανοικεις σε καποια μπαντα. Οχι, δεν εχω κανενα απολυτως μουσικο χαρισμα, κι ενιοτε οταν σιγοτραγουδαω καποιο ρεφρεν εν γνωση μου φαλτσα, αντιλαμβανομαι την ελλειψη δεσμων με τη μελωδια. Παρολ'αυτα βρισκομαι σε περιοδεια! Την εχω ονομασει Identitycafe world tour 2008, κι ασχολουμαι με την αναζητηση χορηγων.
Απο την αρχη του χρονου συνειδητοποιωντας οτι φτανω συντομα σε νεο σταυροδρομι, αρχισα να επισκεφτομαι στην Αμερικη κοντινους μου ανθρωπους που ζουνε η βρεθηκαν απ' αυτη τη μερια της οχθης του Ατλαντικου, για μια τελευταια γυρα. Ετσι πολλα σαββατοκυριακα με το σακ-βουαγιαζ στον ωμο παραπαταω σε διαφορετικες καθε φορα πολεις των ηνωμενων πολιτειων, συναντωντας φιλους με τους οποιους καταληγουμε σ' ενα επαναλαμβανομενο ιδιομορφο παρτυ αποχωρισμου, θρυμματισμενο ομως κατα μηκος και πλατος.
Η χαλαροτητα επικρατει, το αλκοολ ρεει, ομως αναποφευκτα η αποδομηση τετελεσμενων αποφασεων, των δρομολογιων της ζωης μας, των ατελειων του χαρακτηρα μας αναδυεται στην επιφανεια. Ευτυχως, δεν ειναι μονο οι φελλοι που επιπλεουν. (Που με κανει να σκεφτομαι πως οσο μεγαλωνω τοσο περισσοτερο απεχθανομαι τη δικτατορια των αφορισμων.)

Ετσι λοιπον αρχιζοντας το γεναρη απο το Κληβελαντ, τη Νεα Υορκη, τη Βαλτιμορη ταξιδευω αυριο στην πολιτεια που περασα τρια χρονια απο τη ζωη μου, αλλα ενιωσα την πυκνοτητα τους λες κι ηταν τριαντα τοσο σε συναισθηματα οσο και σε αγχος, κρισεις, συγχηση και προβληματισμους για το που ειμαι, τι θελω, που παω, γιατι ειμαι μαζι τον ανθρωπο που ειμαι χωρις φυσικα να βγει κατι καλο απο αυτα. Ισως να ειναι νωρις για συμπερασματα. (Πως ομως, οταν γνωριζει κανεις τους λογους που τον κανουν αταιριαστο καπου...)
Παω αυριο στην πολη του Σαιντ Λουις με μια βαλιτσα συναισθηματα να δω στενους φιλους, επισης αυτοεξοριστους, απο το Γκντανσκ, την ομορφη χανσεατικη πολη της βαλτικης που μου πληρωσαν μεχρι και το εισητηριο να μ' ενθαρρυνουν να πεταξω στη μεσοδυτικη μιζερια του Μιζουριου, να τα πουμε απο κοντα μετα απο εναμισυ και βαλε χρονο.
Μου λενε, 'η τελευταια μας συναντηση στην Αμερικη, πρεπει να ερθεις'...
Τους απαντω, 'αν με μελαγχολησετε, θα παω αμεσως στο σταθμο, κι οποιος μ'αγαπαει θα παρει το τρενο...'.

Επομενος προορισμος την ερχομενη εβδομαδα το Χιουστον, με τους διδυμους Ισραηλινους φιλους, να αναμενουμε την επανενωση μας απο τις στεπες της Ουγγαριας στις στεπες του Τεξας... Κατι ειναι κι αυτο. Δεν μπορεις να τα εχεις ολα...

Καλο δρομο σε οσους ταξιδευουν, εστω και νοητα.

Ολα ειναι δρομος

2008-04-07T04:22:00.006+02:00

Μολις αυτο σαββατοκυριακο παρακολουθησα ξανα την αγαπημενη μου ελληνικη ταινια. Το "Ολα ειναι δρομος", του Βουλγαρη. Ποσο συγκινητικα προσεγμενη, καλοφτιαγμενη, αυθεντικα ευαισθητη ειναι η ταινια αυτη. Τρεις παραλλαγες της Απωλειας...Ο δρομος που διανυουμε διαμεσω του Χαμου.

Το πιο περιεργο σχετικα με την ταινια αυτη ειναι οτι πρωτη φορα την πετυχα οταν ακομα ζουσα στην Ουγγαρια, στα τελειωματα των σπουδων, το 2001. Στο ομορφο δωμα της Ρ., κατεσταλμενοι υπο τη ραστωνη της κυριακατικης νυχτας να υπολειτουργουμε, ωσπου απροσμενα με την ακρη του ματιου μου πιανω εκπληκτος στη Duna TV που ειχε αφεθει να φλυαρει μηχανικα τον ελληνικο τιτλο της ταινιας του Βουλγαρη... Οι υποτιτλοι 'Hosszú úton' στα ουγγρικα κι η μουσικη με καθηλωνουν (σπανια δεν μεταγλωτιζουν εργο στην τηλεοραση)...

Θυμαμαι ποσο χαρουμενος ημουν που ολως τυχαιως η ουγγροελληνικη συμμαχια του μυαλου μου φανερωνοταν ακομη μια φορα. Σαν αερικο να περναει απ' το μικρο μπαλκονι της Ρ. με θεα τις κεραμιδοσκεπες ενος μωσαικου απο κουκλοσπιτα. Να τρυπωνει μεσω ενος πομπου και μιας ταινιας στον τριτο οροφο ενος μικρου διαμερισματος στη József utca, στο κεντρο μιας πανεμορφης κεντροευρωπαικης πολης στην οποια παρατησα συξυλο ενα μεγαλο μερος του εαυτου μου να περιπλανιεται γυρευοντας το υπολοιπο κομματι του, χαμενο σε μια μακρινη ηπειρο. Αυτη η προσμονη της επανενωσης με τον ξεχασμενο μας εαυτο...
Τι κι αν ειναι μαλλον αυταπατη?
Οντως ειναι ολα δρομος και το 'Βιετναμ' με τη νεον πινακιδα να τρεμοπαιζει ειναι απο καιρο ετοιμο για κατεδαφιση...

Πικος Απικος

2008-04-03T05:04:00.008+02:00

Πως μου ηρθε τωρα.
Απο καιρο σε καιρο καθως μας επισκεπτονται ακαλεστες εικονες απο την παιδικη ηλικια, καποιες εναπομεινουσες, λιγοστες στιγμες μνημης, σαν ξεθωριασμενες πολαροιντ αναμοχλευουν ενα προτερο εαυτο μας με τον οποιο βρισκουμε πλεον ελαχιστα κοινα.
Πως να προεκυψε και μου ειπε ο Ν. οτι τα επεισοδια της Φρουτοπιας βρισκονται πλεον διαθεσιμα στο διαδικτυο, θυμηθηκα τα λογια του και βαλθηκα μετα απο καιρο να το ψαξω. Ειδα το πρωτο επεισοδιο γελωντας σαν να ηταν 1987.
Η λατρεμενη Φρουτοπια. Που την ειχαμε τοσο αγαπησει μικροι, αλλα και που ειχα απηυδυσει με τα συνεχη πειραγματα οντας συνονοματος με το Θανο το κολοκυθακι.
Απροσμενα ομως, με την εμφανιση της αγαπης του μικρου κολοκυθιου κεκαλυμενα με χτυπησε ξανα η πικρη αληθεια. Πως παει η Μαρουλιτα το μαρουλι...ο μονος κρικος που συνεδεε το κολοκυθι με την αθωοτητα.
Και ποιος νοιαζεται, ποιος δινει δεκαρα τσακιστη που χαθηκε πια αυτος ο Μανωλης ο μαναβης...

Arizona Dreaming

2008-04-01T06:13:00.019+02:00

Ενα φωτο-ρομαντσο...
Στα 39.673 ποδια, με 612 mph, πανω απο την Ερημο της Αριζονα.
Αποκαλυπτικες εικονες της ερημου απο την 1F που με κανουν να θελω να ειμαι κατω εκει, με σκασμενα χειλια να ψαχνω για μια οαση. Χαζευω κολημενος στο τζαμι, τα κοφτερα βραχια που τρυπανε απο μακρυα, τις ανθρωπινες παρεμβολες ποσο ακατανοητες φαινονται απο ψηλα. Η λιμνη να δειχνει σαν πληγη στη γη αλλα να εκφραζει το ακριβως αντιθετο, μια ενδειξη ζωης εν μεσω της ερημου, το μοναχικο συννεφο που εποπτευει αυστηρο, τα φαραγγια που μενουνε καλα κρυμμενα σαν να κοιμουνται και σιγα σιγα η μαγεια του βαθυ μπλε ουρανου, η απολυτη νηνεμια της τελευταιας εικονας. Το απειρο.
The great blue yonder...

Ελ Παστορ

2008-03-28T05:34:00.006+02:00

Μετα απο παρατεταμενη τηλεφωνικη αψιμαχια με γονεις που βρισκονται χιλιαδες μιλια μακρυα, υπο συνθηκες αδυνατης συνενοησης, ανελπιδης επικοινωνιας, δεν με χωραει ο τοπος. Αμπελοφισοφουμε με τον στενοτερο φιλο μου ο οποιος λειτουργει παντοτε ως κυμματοθραυστης στις φουρτουνες μου.

«Το βασικοτερο προβλημα ειναι πως δεν καταλαβαινουμε τον ιδιο μας τον εαυτο, ζουμε τις ζωες μας χωρις να μπορουμε να εξηγησουμε το μεγαλυτερο μερος των πραξεων μας, των συναισθηματων μας, συνεχως αναρρωτιωμαστε για τις αποφασεις μας, η πορεια μας ειναι ενα μυστηριο σε μας τους ιδιους, κοιτωντας πισω στο παρελθον πολλες φορες με αληθινη εκπληξη, τρομο, η ντροπη θυμομαστε πραγματα που εχουμε πει η κανει. Ελαχιστες φορες καταλαβαινουμε εστω κι ενα ψειγμα απο τη ζωη μας.»

«Σκεψου τωρα να επιχειρησουμε να καταλαβουμε εναν αλλο! Οσο κοντα μας κι αν βρισκεται! Οσο δικο μας κι αν τον αισθανομαστε. Ειναι απλως αδυνατον. Παρολες τις καλες προθεσεις, το να εξηγησεις εναν Αλλον ειναι στεμενο με αποτυχια, α-φυσικο να συλλαβουμε τι οδηγει εναν ανθρωπο στη ζωη του.»

Τα λογια του με καθυσηχαζουν σχεδον παντα.
Τον εχω μετονομασει σε Παστορα. Του αρεσει. « Χ. – “the Pastor” – Λ.» Ελ Παστορ. Του λεω θα ηταν πρεπον ονομα σε bad ass ταινια του Ταραντινο.

Σε τρεις μηνες θα ειναι η πρωτη φορα που θ’ αλλαξουμε πατριδα και ηπειρο μετα απο 3 χωρες και 17 χρονια... Ετσι ειναι αυτα.

Ξημερωματα, 6 το πρωι κι εχω περασει τα συνορα, ακομα σκοταδι, ο Queen Elizabeth Way ακομα αδειος, εχω βαλει στο CD τους νορβηγους 'Madrugada', ενα απο τα καλυτερα αλμπουμ για οδηγηση που υπαρχουν, το Industrial Silence. Η μουσικη υποκρουση για αχανεις βορειοαμερικανικους δρομους. Δισκος του '99, μου τον εμαθε ο φιλος μου ο LJ, και πλεον δυσκολα τον αποχωριζομαι.

Στ’ αεροδρομιο του Τοροντο φτανω στην ωρα μου, εχει αρχισει να χιονιζει παλι. Η πτηση μου για Λος Αντζελες στην ωρα της... 6 ωρες αργοτερα κι αφου ξυπνησα για λιγο χαζευοντας την αποκαρδιωτικη ερημο της Αριζονα και τις πασπαλισμενες με χιονι γυμνες βουνοκορφες προσγειωθηκα στην αχανη μητροπολη της καλιφορνια. Ενα συνεχες μποτιλιαρισμα, σαν να ειναι ενα αυτοκινητο φυσαρμονικα επ απειρον, ανεξαρτητως της ωρας της ημερας. Εδω το αυτοκινητο δεν ειναι βασιλιας, ειναι αυτοκρατορας. Σκεφτομαι πως σιγουρα θα καταναλωνουν περισσοτερη ενεργεια στην πολη αυτη απο μια ολοκληρη ευρωπαικη χωρα μεσου μεγεθους. Με ποναει το κεφαλι μου απο το ταξιδι και την αλλαγη ωρας αλλα το γεγονος οτι εχει ηλιο κι ειμαι με κοντομανικο αντισταθμιζει τα πραγματα. Αποχρωσεις Ελλαδας. Απλως εντεινουν την συγχυση.

Κατευθυνομαι ηδη μιλημενος στην περιοχη του Sunset Junction, που μαζι με το διπλανο Los Feliz Village ειναι απο τις ελαχιστες περπατησιμες περιοχες στην πολη που ο πεζος ειναι εχθρος. Περνω μεσ' απ' το Χολλυγουντ, τη λεωφορο της Σαντα Μονικα, γνωριμες κεραμιδοσκεπες... Καθομαι για λιγο στο καφε Ιντελλιγκεντσια που εχει καλο καφε. Κοιταω τον κοσμο να πηγαινοερχεται. Γραφω δυο αραδες πριν μετακινηθω παλι. Αυριο μικρο συνεδριο εντατικης θεραπειας στην παραλια του Huntington. Μα ποιον κοροιδευουν. Για τον ηλιο, τη θαλασσα ειμαστε εδω. Να γεμισω παραστασεις. Να τυρβασω στον ειρηνικο ωκεανο χαζευοντας τα κυματα. Να δω τη δυση απ’τη Sunset Boulevard…

Παω τωρα.

Δωμα

2008-03-25T00:49:00.008+02:00

Ολα τα πρωινα του κοσμου, των αργοσυρτων περιπατων, του ηλιου με τα κοφτερα δοντια, του στενομακρου μαλλινου παλτου που με τυλιγει, με το προσωπο εκτεθειμενο να το καιει ο ηλιος, να ξηραινει τη σταλα απο δακρυ στην ακρη του υγρου ματιου ο κρυος αερας.

Βολευομαι στ'αγαπημενο μου καφε των τεμπελικων πρωινων, στο Δυτικο Χωριο. Νωρις κυριακη πρωι, πασχα των καθολικων στη μητροπολη της βαβελ. Αφησα την παρεα μου στο σπιτι να κοιμαται, πηρα τα βιβλια μου για συντροφια παραμασχαλα.

Το ηχειο αναπαραγει ενα απ' τα ελαχιστα μελωδικα τραγουδια της Björk, με νανουριζει με τον ηλεκτρονικο ρυθμο του, το κεφαλι γερνει προς τα πισω. Η φωνη της σαν τον ξηρο παγο της Ισλανδιας, αυτην την ημερα την ηλιολουστη.

Ομορφες θελκτικες γυναικες, καθε χρωματος και φυλης, στον ομφαλο της γης συγκεντρωμενες, μπαινοβγαινουν στο καφε. Συνηθως μονες τους. Κοιμισμενες , παρολη ομως την υπνηλια τους εκπεμπουν το πρωι ισως πιο καθαρα εκεινη τη θυλικη γοητεια, με νωχελικες κινησεις διατηρουν αυτην την χαρη του φυλου τους, χωρις μεηκ απ, χωρις λουστραρισμα, χωρις την πανοπλια τους, με τις αμυνες τους προσωρινα ανενεργες, εντεινουν τη γοητεια τους.
Που θα πηγαινα με τη Μια, πως θα προσεγγιζα την Αλλη, που θα ταξιδευα με την Τριτη. Κι ουτω καθ'εξης η τεχνη του ονειροπολειν. Ποσες θεωρητικες επιλογες παρουσιαζει αυτη η ζωη, και ποσο απελπιστικα λιγους δρομους τελικα καταφερνουμε ν' ακολουθουμε στην πραγματικοτητα. Οχι οτι εχει σημασια.

Το τηλεφωνο που δονειται στην τσεπη μου με βγαζει απ'τη νιρβανα. Πιανω τον εαυτο μου να ευχεται ολο και συχνοτερα η δονηση να ειναι απλως ενα μηνυμα, να μην χρειαστει να σηκωσω το τηλεφωνο, να μην αρθρωσω παλι λογο περιττο, να μην πιασω παλι τον εαυτο μου να ενοχλειται απο τη φωνη τη δικη μου και των αλλων. Οι 160 χαρακτηρες του μηνυματος εχουν γινει φιλοι μου, με τις αδυναμιες τους, τις παρεξηγησεις τους, την δυσκοιλιοτητα τους, τη δυσλειτουργια τους, τον περιορισμο που ενεχουν. Κοιταω την οθονη. Ευχες φιλων απ'την υιοθετημενη πατριδα του Μακρυα-Μακρυα.

Συνεχιζω να παρατηρω γυρω μου, ξεφυλλιζω τις σελιδες κανοντας οτι διαβαζω.
Το γλυκοπικρο περασμα δια μεσου της ασημαντοτητας συνεχιζεται.
Θα'ταν ψεματα να πω οτι δεν το απολαμβανω...

Flame

I wanna be near you
And blink in your light
And toast marshmallows
On a cold dark night
By your flame

Διαδρομες

2008-03-18T01:14:00.016+02:00

Αυτο το ημιφως του τελους της μερας... κατω απο τη Νολιτα.

Κι εκει που αμφιταλαντευομουν να κατεβω στο σκοτεινο υπογειο για κουρεμα στον Μei Dick...επανηλθα στα συγκαλα μου.
H παρ'ολιγον εξαφανιση στην Chinatown...

Επιτελους, μετα απο τοσα χρονια μαθαινω τ'ονομα της κοπελας.

Οι παλιες διαφημισεις ζωγραφισμενες στους τοιχους της πολης...Life is full of trials.

Γιγαντιαιος γλαρος εναντιον αγαλματος Ελευθεριας. Μια παραλλαγη κατα την παραδοση του Γκοτζιλα. The horror!

Brain transplantation. Οι ηθικολογοι που κραζουν περι ηθικης καταληγουν να ειναι (σχεδον) παντα οι μεγαλυτεροι υποκριτες.

33rd Street, υπογειως.

Pixel painting, SoHo. Η εικονα γινεται πιο καθαρη απο αποσταση...

No parking. Enjoy Life!

Ο μουτζουρης

2008-03-13T04:18:00.008+02:00

Διαβαζω για το συστημα τρενων υψηλων ταχυτητων στην ευρωπη. Φυσικα απο τις ελαχιστες χωρες που δεν συμμετεχουν σε μια ευρωπαικη συμπλευση (ουτε καν υπαρχει μακρυπνοο σχεδιο! Τι? Τι σημαινει μακρυπνοο σχεδιο?) ειναι η Ελλαδα, μαζι με τη Μαλτα (η συνδεση της Βαλετα με τη νησο Γκοζο ισως να συμβει υποθαλασσια νωριτερα), το Λιχτεσταιν, το Γιβραλταρ, το ομπλαστ του Καλινινγκραντ (τριζουν τα κοκαλα του Καντ), η Κυπρος και φυσικα τα υπολοιπα τριτοκοσμικα βαλκανια με τα οποια ασχολουμαστε βγαινοντας στους δρομους ωρυομενοι για την τεραστια αδικια του πλανητη εναντιον μας για τη μακεδονια που εχει αναγνωριστει ως εχει απο την πλειονοτητα των χωρων και των 5 ηπειρων (118 χωρες η λιστα εδω) εκτος απο την Κυπρο... Δεν μας αφορουν εμας αλλα 'ασημαντα' ζητηματα, οπως για παραδειγμα υποδομες οδικες η σιδηροδρομικες.

Συμφωνοι, εχουμε πλακα και ειμαστε διασκεδαστικος λαος. (Ξεφυλλιζοντας τις προαλλες ταξιδιωτικο εντυπο για την Ελλαδα διπλωσα με σπασμους οταν διαβασα οτι με την προβολη των '300' στην ελλαδα περυσι που συνεπεσε με τις ανοητες, ακαταληπτες αντιδρασεις στο 'εκπαιδευτικο', φοιτητες του πανεπιστημιου (με την ευρεια εννοια του ορου) Πατρων διαδηλωναν μπροστα στα ΜΑΤ φωναζοντας "This is... ΠΑΤΡΑΑααα!!!"). Εν τω μεταξυ καθως φοραμε την γυαλισμενη μπρουτζινη περικεφαλαια με την πλαστικη αλογοουρα, το περηφανο τσαρουχι σαμπω, και τη ζωνη με το θερμος φραπε (συγνωμη φρεντο) συνδεομενο με μακρυ ευλυγιστο καλαμακι περασμενο απο το αυτι διπλα στο bluetooth... σε καποιο αλλο σημειο της ηπειρου (ευρωπαικης εννοω, για οσους ακολουθουν τη χαρυκλυννικη μεθοδο της "μονης αφρικανικης χωρας με λευκους κατοικους"):

Το τρενο Λονδινο - Παρισι με την νεα γραμμη υψηλων ταχυτητων συνδεει τις δυο πρωτευουσες σε 2ωρες 15λεπτα...
Το Λονδινο - Βρυξελλες... σε 1 ωρα και 50 λεπτα...
Το Παρισι - Βρυξελες σε 1 ωρα και 20 λεπτα...
Το Παρισι - Στουτγκαρδη σε 3 ωρες και 30 λεπτα (Φρανκφουρτη σε 3 ω και 45 λ)...
Το Παρισι - Μασαλια σε 3 ωρες! (1060 χμ!)
Το Μαδριτη - Βαρκελωνη (660 χμ!!!) σε 2 ωρες και 35 λεπτα!!!!!!!
και παει λεγοντας με Πορτογαλια (!), Ισπανια, Ιταλια, Ολλανδια, κλπ κλπ να βρισκονται σε προχωρημενη φαση ολοκληρωσης εργων για γραμμες υψηλων ταχυτητων ενωνοντας με δικτυο τις ευρωπαικες χωρες, κανοντας διαδρομες μεχρι και 1500 χμ πληρως ανταγωνιστικες με αεροπορικες πτησεις.
Μεχρι κι Σλοβενια, η Κροατια, η Τσεχια !!! χρησιμοποιουν τρενα που πηγαινουν προς το παρον με 200χλμ/ωρα με προοπτικη αναβαθμισης του δικτυου.
Ειμαι περιεργος ποτε οι Ελληνες θ' αρχισουμε να βγαινουμε στους δρομους για οτιδηποτε αλλο εκτος απο αερα κοπανιστο και τσαμπα μαγκια.
Ποτε θα αρχισουμε να αναπτυσουμε υγιη ανταγωνισμο και μετρο συγκρισης (οχι συνδρομα κατωτεροτητας) με τις προηγμενες χωρες της ευρωπαικης ενωσης?
Γιατι η Ελλαδα μονιμως να χανει το τρενο, με τους μετριους που την κυβερνανε και τους αδιαφορους πολιτες της πλειοψηφιας (στην οποια σαφως συμπεριλαμβανονται και τα μικρα κομματα της υπερσυντηρησης απο τις δυο ακρες του φασματος)?

Ο επισημος χορηγος του κειμενου δεν ειναι ο ΟΣΕ.

Διασταυρωσεις

2008-03-09T07:08:00.013+02:00

Απιθανες πιθανοτητες

Το επεισοδιο με το "τραγουδι απο το δωδεκατο οροφο" συνεβει πριν απο δυο περιπου χρονια. Δεν ξερω τι μ' εκανε πριν λιγες μερες να γραψω δυο αραδες γι'αυτο, αλλα μου τριβελλιζε το μυαλο το τελευταιο διαστημα κι η εξωτερικευση του ηρθε ως φυσικο επακολουθο.
Εξαιτιας του οτι στην ειδικοτητα μετακινουμαστε ανα μηνα αναμεσα σε τρια νοσοκομεια δεν εμαθα τι απεγινε στον κατοικο του 1205 και τη βελουδινη φωνη της φιλης/συντροφου του, το περιστατικο το ξεχασα κι ολας, αραχνιασε σε μια γωνια, αλλα συμβαντα καναν κατοχη στο μυαλο και τη μνημη.
Στην καθιερωμενη ομως κλινικη εξωτερικων ιατρειων την τριτη, μολις λιγες ωρες αφου τον ειχα φερει στο μυαλο μου απο το πουθενα, ο Τενορος του 1205 εμφανιστηκε με τη συντροφο του στο δωματιο μου, το ραντεβου των 2μμ, αλλα καθως λειτουργησε ο συνδυασμος της ρουτινας με την απροσεξια ως προς τη λιστα με τα ονοματα, τους ζητησα να καθισουν χωρις να συνειδητοποιησω τιποτε.
Παρατηρωντας τους, μου πηρε περιπου δυο λεπτα να βαλω τα κομματια του παζλ σε μια σειρα κυριως διοτι ημουν απολυτως πεπεισμενος οτι μια τετοια πιθανοτητα εκτος του οτι ειναι αντιθετη σε φυσικους νομους, αποκτα διαστασεις κακογουστου αστειου, απο τις απιθανοτητες που βλεπεις σε τριτοκλασατες χολυγουντιανες ταινιες και αναφωνεις "ελεος" για την προφανη προκληση στην νοημοσυνη και την κοινη λογικη.

Κι ομως. Δυο χρονια αργοτερα, χωρις να εχω μαθει καν εαν επεζησε απο την πολυβδομαδη παραμονη του στην εντατικη, αναγνωρισα την συντροφο του και πολυ δυσκολοτερα αυτον (οι ανθρωποι οντως δειχνουν διαφορετικοι αρρωστοι, οριζοντιωμενοι και με καλωδια) κι εχω την σκηνη μπροστα μου να με κοιτανε εκπληκτοι με τα ματια ανοικτα καθως τους διηγουμαι την ιστορια για τους ιδιους που εγραψα μολις πριν λιγες ωρες και την γυναικα να κοκκινιζει συνεσταλμενα οταν της εξηγησα τι αντικτυπο ειχε εκεινη η φωνη και το τραγουδι σ'ενα χωρο εχθρικο και σκληρο, μια ελπιδα ζωης, ασυνειδητη, στη σιγουρια της απωλειας.
"Σε θυμαμαι", μου ειπε.

Διασταυρωση

Ζητιανος ατημελητος στεκεται στη γωνια του δρομου κρατωντας ενα χαρτονι με ορνιθοσκαλισματα. Σχετικα νεος, αρτιμελης, αλλα ποιος ξερει τι δαιμονες κανουν καταλειψη στο μυαλο του. Δινει την εντυπωση οτι αποτελει μερος του τοπιου, σαν να φοραει καμουφλαζ. Περπαταω απο αποσταση αλλα παρατηρω. Μικρο αυτοκινητο με υπερηλικη γιαγια οδηγο σταματαει διπλα του ακριβως πριν τη διασταυρωση.

"Γιατι εισαι εδω?" τον ρωταει η ασπρομαλουσα ευθραυστη γιαγια με αυστηρη φωνη μεσα απο τ'αυτοκινητο. "Γιατι δεν δουλευεις αντι να ζητιανευεις? Μακαρι να ειχα τα χρονια σου!"

Ο ταλαιπωρος ειχε σκυψει κι αλλο το κεφαλι, ενιωσα την ντροπη του απο μακρυα. Πηγε να αρθρωσει ενα-δυο δικαιολογιες, τι να πει κι αυτος για την αυτοκαταστροφικη ροπη του ανθρωπου. Ουτε ακουσα ουτε ειδα συνεχεια. Ανοιξα την πορτα του καφε με τα γυαλια μου να εχουν αυτοματως αχνισει απο τη διαφορα θερμοκρασιας. Η τεχνητη ομιχλη ως λειτουργικη ασπιδα.

Λεξινγκτον

Μια αλλη γνωριμη φιγουρα αστεγου που σχεδον στρατοπεδευει εξω απο το μαρκετ της γειτονιας, επι ωρες στεκεται ορθιος στη γωνια, ενιοτε βαδιζει πανω κατω, ζητωντας χρηματα. Ο κοσμος τον αγνοει, αναρωτιεμαι πως μπορει και επαναλαμβανει αυτο το μαρτυριο σε καθημερινη βαση , να καθισταται αορατος απο οποιονδηποτε ζητωντας ταυτοχρονα κατι...

Μετα απο ρεκορ χιονοπτωσης σε ολη τη δυτικη περιοχη της πολιτειας της Νεας Υορκης και του Ονταριο η βολτα εξω εκτος απο κρυοπαγηματα σου δινει τη αισθηση οτι εχουν πεσει αμετρητοι κουβαδες χιονι, οι θαμενες ανθρωπινες κατασκευες μου δημιουργουν μια αισθηση ανεξηγητης ευαιξιας. Μπροστα απο το Λεξινγκτον μαρκετ βλεπω ενα γνωστο μου να συνομιλει με τον αστεγο, και πλησιαζω. Ακουω να του λεει: "Φιλε, μου εξηγεις τι κανεις εδω? Γιατι εισαι αστεγος στο Μπαφαλο το χειμωνα? Το ξερεις οτι θα πεθανεις? Γιατι δεν εισαι ηδη στο Νοτο?"
Ο αστεγος τον κοιταει με εκπληξη και με ενα βλεμμα ενδεικτικο οτι δεν του εχει περασει καν απο το μυαλο οτι θα μπορουσε να βρισκοταν καπου αλλου, πιο ζεστα.
"Μα απο εδω ειμαι!" καταφερε να ψελλισει.
Απομακρυνομενος σκεφτομουν αν θα ειναι ζωντανος αυριο.

Kundera: 'The Curtain'/ ΄Το Πεπλο'

2008-03-07T07:30:00.001+02:00

Ενα βιβλιο που εκφραζει με μια σπανια διαυγεια τη σημασια του ευρωπαικου διαφωτισμου! (και κανει τον αδερφικο φιλο να ωρυεται με το αμιμητο: "Aντι να μας μαθαιναν Κουντερα και Ευρωπαικη λογοτεχνια στο σχολειο, διαβαζαμε για εκθεση τον... Παπανουτσο!"
Απο τον αγαπημενο Μιλαν, κομματια που αγαπησα διαβαζοντας "Το Πεπλο". (εξαιτιας του οποιου βουτηξα στο Ferdydurke, του Gombrowicz).

Απολαυστε! (και συγνωμη για την απουσια μεταφρασης, αλλα πλεον την αγγλικην καλως η κακως οι περισσοτεροι τη χειριζονται ανετα.)

1.Περι ανθρωπινης φυσης και δραματος.

"Are great dramatic actions really the best clue to understanding human nature? Are they not, rather, a barrier that hides life as it truly is? Isn't insignificance actually one of our greatest problems? Isn't that our fate?"

2.Περι αντοχων...

"What will ultimately remain of Europe is not its repetitive history, which in itself represents no value. The only thing that has some chance of enduring is the history of its arts."

3.Περι ψυχοσυνθεσης μικρων εθνων.

"What distinguishes the small nations from the large is not the quantitative criterion of the number of their inhabitants; it is something deeper: for them , their existence is not a self evident certainty but always a question, a wager, a risk; they are on the defensive against History, that force that is bigger than they, that does not take them into consideration, that does not even notice them. (It is only by opposing History as such that we can oppose today's history, "Witold Gombrowicz wrote.)"

4.Περι επαρχιωτισμου.

"How to define provincialism? As the inability (or the refusal) to see one's own culture in the large context."

5.Περι στραγγαλισμου.

"A nation's possessiveness toward its artists works as a small-context terrorism, reducing the whole meaning of a work to the role it plays in the homeland."

6.Περι ουσιαστικης αντιστασης.

"To my mind there is nothing more admirable in the Europe of the second half of the twentieth century than the golden chain of revolts that, over forty years, eroded the empire of the East, made it ungovernable, and tolled the death knell of its reign."

7.Περι μυθολογιας παν-σλαβισμου.

"...while there is a linguistic unity among the Slavic nations, there is no Slavic culture, no Slavic world; that the history of the Czechs, like that of the Poles, the Slovaks, the Croats or the Slovenes (and of course of the Hungarians, who are not at all Slavic) is entirely Western: Gothic, Renaissance, Baroque; close contact with the Germanic world; struggle of catholicism against reformation...

8.Περι κιτς.

"...People who experienced the secular tyranny of kitsch feel particular irritation at the rosy veil thrown over reality, at the modest exhibition of hearts forever deeply moved, at the "bread drenched in perfume" Musil speaks of; kitsch long ago became a very precise concept in Central Europe, where it stands as the supreme aesthetic evil."

9.Περι μοντερνισμου.

"...for Gombrowicz modernisn meant: through new discoveries, advancing along the inherited path. As long as that is still possible. As long as the inherited path still exists."

10.Περι αξιας του μυθιστορηματος.

"In The Exterminating Angel, Ernesto Sabato says explicitly that in the modern world, abandoned by philosophy and splintered by hundreds of scientific specialties, the novel remains to us the last observatory from which we can embrace human life as a whole."

Τραγουδι απο το δωδεκατο οροφο

2008-03-04T05:48:00.005+02:00

Λιγο πριν το μεσημερι, η ομαδα της εντατικης μοναδας εχει επισκεφτει ολους πια τους ασθενεις, το πλανο της ημερας εχει καταστρωθει, πιο χαλαροι πλεον ολοι ασχολουνται με τις σημειωσεις τους, η επικεντρωνονται σ' αλλα διαδικαστικα θεματα που εχουν προηγουμενως συζητηθει. Οι νοσοκομες μιλανε δυνατα, το υπολοιπο προσωπικο χασκογελαει, τα μηχανηματα που προκαλουν ενα συνεχη θορυβο απο τα αλαρμ των μονιτορ, των αναπνευστηρων, χιλια δυο μικροπραγματα που συντηρουν μια συνεχη βοη. Καποιοι συγγενεις εχουν αρχισει να καταφτανουν να δουνε τους δικους τους, αδυνατον να παρατηρησεις συνειδητα οτιδηποτε απ'ολα αυτα που μετατρεπονται σε μια χαοτικη καθημερινη ρουτινα. Οι αντιδρασεις περιοριζονται σ' ερεθισματα που ξεφευγουν απο την συνηθεια της μικροβαβελ.

Λιγο πριν το μεσημερι ομως, κατι περιεργο κι ασυνηθιστο συμβαινει. Ασχολουμαι με καθιερωμενα βρισκομενος απεναντι απ' τον ασθενη στο 1205, ο Τενορος μας, ο οποιος εχει γινει βετερανος πλεον στην εντατικη μοναδα χωρις καμια ουσιαστικη προοδο εδω και μερες, χρονοτριβει μεταξυ φθορας και αφθαρσιας. Ο τενορος απ' τη μια κι ο εγκληματιας στο διπλανο δωματιο εξισου διασωληνωμενοι και με τον ιδιο αριθμο καλωδιων συνηγορουν στην προθανατια ισοτητα.
Σημερα τον επισκεφτηκε μια συναδελφος του, κι εν μεσω της ενιοτε εκκωφαντικης φασαριας ανθρωπων και μηχανων αρχισα να διακρινω ολο και πιο καθαρα την φωνη της φιλης του να τραγουδαει στο προσκεφαλι του. Η φωνη της ηταν τοσο ομορφη και κρυσταλλινη οπου κατι ξεχωριστο συνεβει. Η χαωδης οχλαγωγια αρχισε να μειωνεται σιγα σιγα καθως ο ενας μετα τον αλλο σιωπουσαν αντιλαμβανομενοι αυτην την αλλη συχνοτητα, μιας φωνης μελωδικης που τραγουδουσε τρυφερα και ξενα προς το περιβαλλον.
Σαν να εξημερωσε ολα τα αγρια θηρια εκει μεσα, ωσπου ολη η μοναδα σωπασε, κι εμειναν ολοι, ακινητοι με γυρισμενα τα κεφαλια στο δωματιο απ το οποιο ερχοταν ο ηχος της φωνης της, μια στιγμη που δεν κρατησε πανω απο λιγα δευτερολεπτα αλλα μ' αφησε αναυδο στο δωδεκατο οροφο χαμενο στο τραγουδι της, οι αναπαντεχες στιγμες κατα τις οποιες οποιαδηποτε αλλη ανοησια εξατμιζεται στον αερα...

H Καλπαζουσα Δικτατορια

2008-02-27T00:11:00.009+02:00

Απορω. Ειναι ενα τρομακτικο σεναριο που εχει γινει ηδη πραγματικοτητα και δυσαναλογα μικρος αριθμος ανθρωπων ασχολειται μ’αυτο. Ο γνωστος στρουθοκαμηλισμος.

Η μετατροπη της Ρωσιας τα τελευταια χρονια σε μια δικτατορια, Οργουελιανη στα ματια μου, με βαναυση καταπατηση ανθρωπινων δικαιωματων, ελευθεριας του λογου, φυλακισεις, δολοφονιες δημοσιογραφων (σχεδον 300!) η οποιωνδηποτε τελος παντων αντιτιθενται σφοδρα στο Κρεμλινο κι εχουν καποια δυναμη επιρροης ειναι νομιζω εξισου αν οχι περισσοτερο επικινδυνη απο την ιδεολογικη δικτατορια των κομμουνιστικων χρονων.

Φυλλο δεν κουνιεται!

Δολοφονιες στο εξωτερικο (Λιτβινιενκο), καμια εξιχνιαση εγκληματων (βλεπε Πολιτκοφσκαγια), εκλογες παρωδια με εναν προεδρο δικτατορα σε ενα κομμα που ελεγχει τα παντα και χωρις αιδω ηδη πριν τις εκλογες με στομφο λεει οτι θα μεταπηδησει στην πρωθυπουργια, Γιαννης κερναει, Γιαννης πινει.

Διαβαζω επι μηνες συνεχη περιστατικα στον τυπο για γεγονοτα και εγκληματα τα οποια μου σηκωνουν την τριχα... μια Ρωσια που επανακτα τη δυναμη της οχι προς οφελος μιας δημοκρατικης αναγεννησης, μιας στηριξης σε βασικα ανθρωπινα δικαιωματα, αλλα με εθνικιστικες κορονες, μια αλαζονεια εντεινομενη απο την προσφατη μετα κομμουνιστικη ντροπιαστικη κατασταση τους. Εμπλεκονται με απειλες και μεσαιωνικες τακτικες στα εσωτερικα γειτονικων χωρων. Η Λευκορωσια του αλλου μονο ευρωπαιου δικτατορα ουσιαστικα προσαρτιστηκε, οι Βαλτικες χωρες αισθανονται απειλουμενες (προσφατως εγιναν εκτροπα στην Εσθονια σαφως δυσαναλογα της αφορμης που δοθηκε) με τον Εσθονο προεδρο να δηλωνει σημερα πως η σημερινη εικονα της Ρωσιας ειναι σχεδον καρμπον με την εικονα της Γερμανιας – της Δημοκρατιας της Βαιμαρης – μετα τον πρωτο παγκοσμιο.

Η Τσετσενια ποδοπατηθηκε τοσο βαναυσα οπως θα εκαναν ορδες βαρβαρων στην εποχη του Χριστου, και με νοθευμενες εκλογες εκλεγουν ρωσους αντιπροσωπους με 99% (το θρασος τους να εκλεγουν δικους τους σε δορυφορικες αυτονομες περιοχες/κρατιδια με 99% δηλωνει την προκλητικοτητα τους), η Ουκρανια κι η υπολοιπη ευρωπη ειναι δεσμιοι της Γκαζπρομ, κι η ρωσικη διπλωματια απειλει με πολεμο για την περιπτωση του Κοσοβου...

Πανω απ’ολα ομως διαβαζω τις τακτικες αυτης της δικτατοριας στους ιδιους τους κατοικους της Ρωσιας - φοβερο το καροτο μιας σχετικης ευμαρειας (ποιας ευμαρειας? Αν σκεφτει μονο κανεις πως μπορει να ζουσαν πριν) με το μαστιγιο της τιμωριας (παραδειγματικης!) για καθε ειδους ανυπακοη στην Ενωμενη Ρωσια, το κομμα του δικτατορα. Περιστατικα απο αλλες εποχες! Ρεπορταζ για ολη την προεκλογικη περιοδο (κι απο καιρο πριν) με κανουν να αισθανομαι οτι κινουμαστε πισω δεκαδες χρονια, εντυπωσιαζομαι πως το 2008 η ανθρωποτητα ειναι τοσο δραματικα διχασμενη, μεγαλο μερος της αρνειται ακομα να παρεχει τα πιο βασικα ανθρωπινα δικαιωματα! Τρομαζω διαβαζοντας απο διαφορες πηγες την κατασταση της Ρωσιας που ακομη και σημερα τιποτε μα τιποτε δεν ειναι αυτονοητο! Το αντιθετο μαλιστα.

Το πιο ανησυχητικο ειναι πως η Ρωσια ειχε την ευκαιρια τη δεκαετια του '90 να επενδυσει σε δημοκρατικες διαδικασιες (σε αντιθεση πχ με την Κινα που ποτε δεν πειραματιστηκε με δημοκρατικο πολιτευμα ) οι οποιες βεβαια σε μια κοινωνια υπο βαθια κριση και μεταβαση θα επαιρναν δεκαετιες να καρποφορησουν, αντ'αυτου η μεταβαση εγινε προς εναν συνδυασμο ακρατου καπιταλισμου μ'ολοενα μεγαλυτερο περιορισμο δικαιωματων κι ατομικων ελευθεριων...

Αυτο κανει πιο επιτακτικη την αναγκη συνειδητοποιησης της αξιας της προ πεντηκονταετιας αργης αλλα σταθερης δημοκρατικης ενωσης των ευρωπαικων κρατων που παρολα τα μειονεκτηματα της στηριζεται στις αξιες του Διαφωτισμου, της Δημοκρατιας και της υπερασπισης των Ανθρωπινων Δικαιωματων οπως ΚΑΝΕΝΑΣ αλλος οργανισμος η κρατος σε οποιοδηποτε μηκος και πλατος της γης, σε οποιαδηποτε χρονικη στιγμη της γελοιας ανθρωπινης ιστοριας.

YΓ Μολις σημερα, η Διεθνης Αμνηστια κρουει τον κωδωνα του κινδυνου για τις καταπατησεις βασικων ανθρωπινων δικαιωματων στη Ρωσια, η ελευθερια του λογου εκει ανηκει στο παρελθον!

"...Οντας παντοτε μεσα στον Κοσμο, ξαφνικα βρηκα τον εαυτο μου εκτος του..."

2008-02-26T05:42:00.007+02:00

Ενα παιχνιδι που δεν καταλαβαινω, αλλα παιζω, μιας και στην Ντισκολατα
που προσφατως εχει γραψει απο τα ωραιοτερα κειμενα ("Ο μικρος κυριος Φριντεμαν") δεν μπορεις να αρνηθεις αν εχεις σωας τας φρενας...

Ανοιγω λεει το κοντινοτερο βιβλιο διπλα μου - αυτο που διαβαζω τωρα... στο οποιο συμπτωματικα μολις περασα πριν απο μιση ωρα την 123η σελιδα, επομενως επιστρεφω εκει για την εκτη, εβδομη κι ογδοη προταση:

"...(her mouth) lacks saliva and space.

She has nice lips but they're a bit thin and immobile or, rather, not immobile exactly (for they are not, I'm very aware of them moving) but lacking in flexibility, rigid (they are like taut ribbons).

While I have my cock in her mouth I can see her breasts, they are large and white with very dark nipples, unlike Claire's, whose breasts combine their two colours very subtly, like the transition from apricot to hazel..."

Απο τον εξαιρετικο Ισπανο Javier Marias (εδω το αφιερωμα του Νιου Γιορκερ), που χρησιμοποιει την προζα φονικα και κοφτερα οπως κι ο Κουντερα (ημιτελης ακομη η λιστα, θυμα αναβλητικοτητας αδρανειας κι ομφαλοσκοπησης), στο βιβλιο του "All Souls".
(εκδοση New Directions, που εκδιδει στην Αμερικη: Ρομπερτο Μπολανιο (μολις εκδοθηκε το τελευταιο του), Χουλιο Κορτασαρ, Ντεζο Κοστολανυι,Ντερυ Τιμπορ, Ντανιλο Κις, Λασζλο Κρασναχορκαι, Ραινερ Μαρια Ριλκε, Γουιλιαμ Σαρογιαν κι αλλους παρα πολλους -εν ολιγοις ο πιο ενδιαφερον εκδοτικος οικος στα εδω λημερια-).

Συνειδητοποιω οτι η συνδεση ολων σχεδον των συγγραφεων ακριβως επανω συντελειται στ' οτι εχουν αμεση σχεση με τον κινηματογραφο...

Το μπαλακι σε οσους ειναι παθιασμενοι με κατι. Τι αλλο εχει σημασια?

Η αυθαιρετη 6η-7η-8η προταση της 123ης σελιδας τι να φανερωνει αραγε? Νομιζω τιποτε, οχι?

Build a Ship, Sail it Where?

2008-02-22T00:53:00.011+02:00

Στη μεση ενος συναρπαστικου βιβλιου, "The Curtain" του Milan Kundera (το τελευταιο του και σιγουρα το καλυτερο του απο τις αρχες του '90) τσακιζω σελιδες, ξαναδιαβαζω παραγραφους που βαζουν σε μια ταξη σκεψεις που εχουμε κανει κατα καιρους, σημειωνω βιβλια που δεν εχω διαβασει και ξαναερωτευομαι τον αληθινο ευρωπαικο διαφωτισμο που ο Κουντερα εκφραζει πεντακαθαρα...

Θελω να βαλω καποιες σκεψεις του σ' επομενο ποστ μιας κι εχουν μια ωση που σπανιως συνανταμε τις μερες αυτες , αλλα προς το παρον, μερικες ακομη φωτογραφιες απο τη Νεα Υορκη.

Eλεκτρο-ποπ στον υπογειο, βροχερη Κυριακη στο Τσελσυ.

Απο τα καφε της πολης με την ωραιοτερη ατμοσφαιρα, Καφε Ζιταν στην Μοττ.

Πηγαινοντας να δουμε την εκθεση του Γκοντρυ (κλειστη!) γκραφιτι στο ΣοΧο που σου φτιαχνει τη μερα...

Αλφαβιλ.

Ψαχνω τη σχεση βελγων με υπογεια... επαναληπτικο μοτο...

Οξεια γωνια.

Ολους τους χωραει η πολη, even from a galaxy far far away...

Beau Travail

2008-02-15T18:44:00.008+02:00

Ετοιμαζω το σακ-βουαγιαζ του Σπορτ-Μπιλι (πως καποιες καρτουνικες φιγουρες δεν θα μας εγκαταλειψουν ποτε... με φανταζομαι γερο κατακοιτο να σκεφτομαι απολυτως φυσικα τον Αιμιλιο το Μηλο και τη Ματα την Ντοματα...) και ετοιμαζομαι σε λιγες ωρες να πεταξω παλι στη Νεα Υορκη. Αυτη τη φορα παιρνω και την καλη βιντεοκαμερα μαζι μου, σιγουρα θα βρω παραξενες φιγουρες να τραβηξω... Στο μεταιχμιο ζουγκλας και ζωολογικου κηπου η Νεα Υορκη εχει αυτην την ελκυστικη μεθυστικη αγριαδα. Με δοσεις ομως.

Πριν φυγω, προσκαλω οσους ενδιαφερονται σε ενα κουιζ.
Απο τις κινηματογραφικες σκηνες που με καθηλωνουν και με γεμιζουν περισσοτερο ειναι αυτες οπου εντελως απροσμενα, χωρις η ροη του εργου να σε προειδεαζει, οι χαρακτηρες επιδιδονται σε ενα ξεφρενο χορο, αδιαφορωντας ΠΑΝΤΕΛΩΣ για το τι συμβαινει γυρω τους. Η παρορμητικη -αλλα στο ρυθμο- κινηση του σωματος ως μια απελπιδη κραυγη αθανασιας, ευτυχιας, η αντιστασης...

Θυμαμαι τεσσερις τετοιες σκηνες...

Στην αγαπημενη ταινια 'Bande á part' (Band of outsiders) του Godard, oπου η Οντιλ ο Αρτουρ κι ο Φραντζ εχουν στο παρισινο μπιστρο ισως την πιο κουλ σκηνη χορου σε ταινια...

Στο 'Beau Travail' της Claire Denis (μοναδικη αντιληψη του κοσμου γυρω της), οπου στο τελος της ταινιας ο Ντενι Λαβαν απο το πουθενα χορευει μονος του στη Ντισκο.

Φυσικα το 'Napoleon Dynamite' του Hess, με τον Heder να χορευει απιστευτα, θυμαμαι την εκπληξη μου ακομα οταν πρωτοειδα την ταινια...

Και το 'Water drops on burning rocks' του Ozon (αλλα διασκευη εργου του Φασμπιντερ) οπου τα δυσλειτουργικα ζευγαρια υπο πληρη συγχηση χορευουν εκει που δεν το περιμενει κανεις.

Υπαρχει κατι αλλο? Εξαιρουνται μουσικες ταινιες φυσικα...
Καλο σαβατοκυριακο...